Οικονομολόγοι και Σεισμολόγοι. Δύο άχρηστα επαγγέλματα...

Σεισμική δραστηριότητα αυτές τις μέρες στην Ελλάδα και παράλληλα διαπραγματεύσεις με τους τροϊκανούς για την οικονομία της χώρας.

Σεισμολόγοι και οικονομολόγοι μία από τα ίδια.

Έρχονται μετά τα γεγονότα, κάνουν κάποιες καταγραφές αυτών, γνωρίζουν ελάχιστα για την αιτία των γεγονότων, δεν έχουν ιδέα τι θα γίνει στο μέλλον και ούτε φυσικά έχουν την παραμικρή ιδέα και ικανότητα να αλλάξουν την κατάσταση προς το καλύτερο.

Στην καλύτερη περίπτωση να σου πουν αν το σπίτι που έπεσε στο κεφάλι σου, έπεσε από κύριο σεισμό ή μετασεισμό για τα CDS και για ποσοστά επί της εκατό σε αφηρημένα μεγέθη, και αυτά με επιφύλαξη. 

Δύο άχρηστα επαγγέλματα...!

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο λαός της!

Πέρα από τις τεχνικές του κουρέματος που οδηγούν στη σταθεροποίηση της δραματικής μας κατάστασης, η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια συνολικά χρεοκοπημένη χώρα. Θα ζήσουμε πάνω από δέκα χρόνια εκτός αγορών, σε διαρκή οικονομική ύφεση, με μη ανταγωνιστική οικονομία, με κράτος αναποτελεσματικό και άκρως διεφθαρμένο και πολιτικό σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την εκλογική πελατεία και τα ποσοστά του. Στο τέλος της δεκαετίας θα έχουμε ακόμα, ένα τερατώδες χρέος, στα 120% του ΑΕΠ. Τι άλλο θέλουμε;

Η Ευρώπη δεν μας εγκαταλείπει, το αντίθετο. Αλλά είναι αδύνατο στο εγχώριο πολιτικό προσωπικό, να καταρτίσει ένα οδικό χάρτη για τα επόμενα χρόνια. Φαντάζει αδύνατο στους πολιτικούς ταγούς δεξιά και αριστερά να πείσουν τον ελληνικό λαό για μια κοινή οργανωμένη προσπάθεια, ώστε να αλλάξει ο τρόπος που η κοινωνίας μας αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Αλλά ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα πολιτικά κόμματα εύρισκαν σημεία επαφής, φαντάζει αδύνατο να συμφωνήσει ο λαός σε ένα κοινό σχέδιο δράσης.

Ποια είναι η θέση του λαού;

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κομφούζιο. Αυτό το βλέπεις στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις μαζικές πορείες. Όταν στο ίδιο μπλοκ συνωστίζονται, άνεργοι του ιδιωτικού τομέα, προνομιούχοι υπάλλήλοι των ΔΕΚΟ, χαμηλόμισθοι δάσκαλοι, υψηλόμισθοι εφοριακοί, «σκληρά εργαζόμενοι» στους Δήμους και ταξιτζήδες, με κοινά συνθήματα, υπό την ηγεσία των Παναγόπουλου, Λυμπερόπουλου, Μπαλασόπουλου και Φωτόπουλου καταλαβαίνεις γιατί το εργατικό κίνημα είναι και αυτό μέρος του προβλήματος. Μαζί με την ΕΕ, τις οικονομικές ελίτ και το πολιτικό σύστημα έβαλε και αυτό το χέρι του στην διάλυση της χώρας. Όταν στις κινητοποιήσεις της 28ης Οκτωβρίου, βλέπεις ακροαριστερές οργανώσεις, κοινοβουλευτικά κόμματα, απόστρατους, πατριώτες, «δεν πληρώνω», οπαδούς του Ηρακλή και χρυσαυγίτες να αποκαλούν προδότη τον πρόεδρο της δημοκρατίας και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου να χειροκροτεί, καταλαβαίνεις ότι τα επίδικα και η πολιτική έχουν γίνει μαρμελάδα και η κοινωνική συνοχή, γλιστράει πάνω της και διαλύεται. Ο φασισμός είναι εδώ.

Ο λαός αδυνατεί να παραδεχθεί την ήττα του μοντέλου ανάπτυξης που υποστήριξε με φανατισμό σε όλη την ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο. Και αυτό είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο. Σε ολόκληρη την περίοδο αυτή, ο λαός διαμόρφωσε την πεποίθηση ότι, η κατανάλωση είναι ο πρώτος και κύριος στόχος της ζωής του ανθρώπου. Η κατανάλωση χωρίς την αντίστοιχη παραγωγή. Πίστεψε στο αεικίνητο 1ου είδους, στο αδύνατο. Μέχρι χτες, η πλειοψηφία του λαού δεν ήξερε ότι η χώρα ζούσε με δανεικά. Σήμερα που το έμαθε, δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Μέχρι χτες, η λέξη έλλειμμα της ήταν άγνωστη. Σήμερα που την έμαθε, θέλει να τη μεταφράσει σε πλεόνασμα, αλλά χωρίς να χάσει τίποτα από τα κεκτημένα. Γίνεται; Αύριο, να μηδενιστεί το χρέος, να φύγουμε από την ΕΕ και το ευρώ, να γεμίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να κυβερνήσει η πιο φιλεργατική Αριστερά, να καταργηθούν οι μπάτσοι και τα ΜΑΤ, να φύγουν τα χαράτσια, να φορολογηθεί αγρίως το μεγάλο κεφάλαιο ( το είδε κανείς;), να έρθουν εκατομμύρια μετανάστες, θα δούμε άσπρη μέρα; Θα έχουμε κάτι χειροπιαστό να πουλήσουμε σε Άγγλους, Ρώσους, Κινέζους, Αιγυπτίους, ώστε να εισάγουμε αυτοκίνητα, πετρέλαιο, σκόρδα και πατάτες και να διατηρήσουμε και την «εθνική μας κυριαρχία»; Θα θέλει κανείς να πληρώνει έστω και λίγους φόρους; Θα γυρίσουν τα παιδιά στα θρανία και οι δάσκαλοι στον πίνακα; Θα πάψουμε να ζητάμε 1400 Ευρώ πρώτο μισθό, σύνταξη στα 40 με ανήλικο παιδί και επίδομα πλυσίματος χεριών; Θα μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, θα κλείνουμε τα φώτα μέρα μεσημέρι;

Μέχρι σήμερα:

Ο λαός ήθελε ένα εύρωστο και ανεκτικό κράτος - χορηγό, πολυδαίδαλο και πολυάνθρωπο να παρέχει άριστες και δωρεάν υπηρεσίες. Αλλά ποτέ του δεν θέλησε, την αξιολόγηση των υπηρεσιών, τον έλεγχο των υπαλλήλων, τη μέτρηση της απόδοσης. Ο λαός ήθελε να σπουδάζουν τα παιδιά του με κάθε τίμημα και θυσία, και μετά το κράτος να τους εξασφαλίζει αντίστοιχη δουλειά στο δημόσιο, με υψηλές αποδοχές. Ήθελε παντού ΑΕΙ και ΤΕΙ, αλλά δεν νοιάστηκε ποτέ για την έρευνα που αυτά κάνουν. Ποτέ του δεν αναρωτήθηκε, αν η επιστήμη μπορούσε να φέρει ευημερία, να παράγει πλούτο και πως γίνεται αυτό. Ήθελε την τεχνολογία και τα πλεονεκτήματά της, αλλά ποτέ του δεν αναρωτήθηκε, αν αυτή μπορεί να πατεντάρεται και να κατασκευάζεται στο εσωτερικό.

Ζητούσε ολοένα και περισσότερη ενέργεια, καταναλωτικά προϊόντα, εξωτικά υλικά, παντός είδους μηχανήματα, αλλά ποτέ του δεν σκέφτηκε ότι αυτά εισάγονται και κοστίζουν.

Κανένα κόμμα, ομάδα, όμιλος σκέψης, δεν ζήτησε από τις κυβερνήσεις να στήσουν, να επιδοτήσουν, να ενθαρρύνουν, ανταγωνιστικές παραγωγικές μονάδες. Αντίθετα όλοι υιοθετούσαν συχνά τις ρετσέτες του ΚΚΕ περί ληστρικού κεφάλαιου και ξένων καταπατητών της χώρας.

Κανένας δεν σκέφτηκε ότι η χώρα πρέπει να παράγει την τροφή της και πως θα γίνεται αυτό, όταν όλοι οι γόνοι των αγροτών γίνουν αρχιτέκτονες και δικηγόροι. Τα φληναφήματα περί πλούσιας χώρας αδυνατούν να κρύψουν την εγκατάλειψη ή και την ακύρωση όλων εκείνων των πλεονεκτημάτων που θα μπορούσαν να την κάνουν πραγματικά και όχι μεταφυσικά, πλούσια. Δηλαδή τη γεωγραφική της θέση και ότι αυτή συνεπάγεται στον τουρισμό, τις εναλλακτικές καλλιέργειες, την «πράσινη» ενέργεια. Το επιχειρηματικό και εμπορικό δαιμόνιο των κατοίκων της και ότι αυτό συνεπάγεται σε προώθηση και εμπορική εκμετάλλευση των καινοτομιών που θα ανακαλύπτουν και θα κατασκευάζουν τα παιδιά της.

Αντίθετα, ο ελληνικός λαός ένιωσε λύτρωση, όταν η είσοδος των μεταναστών τον απάλλαξε από κάθε είδους χειρωνακτική εργασία. Στην ύστερη μεταπολίτευση, ο Έλληνας έμαθε να μισεί τη φάμπρικα και το χωράφι. Αντίθετα έμαθε να αγαπά τις υπηρεσίες και δη τις δημόσιες. Στους 10 εργαζόμενους Έλληνες οι 3 είναι ΔΥ, οι 4 παρέχουν ιδιωτικές υπηρεσίες και μόνο οι 3 παράγουν κάτι, για να θρέψουν και τους 10. Όποτε έκλεινε μια φάμπρικα, η Αριστερά πανηγύριζε για τη νίκη της κατά του καπιταλισμού. Νόμιζε ότι οι απολυμένοι θα «πυκνώσουν τις γραμμές της». Μετά ζητούσε να διοριστούν όλοι στο δημόσιο. Και γέμιζαν τα υπουργεία, οι Δήμοι, οι ΔΕΚΟ. Και όταν αυτά γέμιζαν, έφτιαχναν καινούργια. Και όλα αυτά τα πλήρωναν με δανεικά. Πως να βγει το μοντέλο; Ήρθε η φούσκα και έσκασε.

Ο ελληνικός λαός δεν είναι λαός ηλιθίων. Ξέρει καλά ότι το προηγούμενο μοντέλο ηττήθηκε. Δεν θέλει όμως να το παραδεχτεί. Ήταν ωραία στο παράδεισο, καθένας έβρισκε ότι πάντοτε ζητούσε, ή τουλάχιστον μπορούσε να ελπίζει ότι θα το βρει. Σήμερα κάποιοι τον βγάζουν βίαια από τον παράδεισο, του ξεσκίζουν το όνειρο. Και αυτοί δεν είναι, ούτε η τρόικα, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι πιστωτές, ούτε ο καπιταλισμός. Είναι οι νόμοι της φύσης, η αρχή διατήρησης της ενέργειας. Σήμερα, ο λαός διαδηλώνει, μουτζώνει, βρίζει, τσαμπουκαλεύεται, «κόβει» τα χέρια του και απειλεί, αλλά ξέρει ότι όλα αυτά είναι αδιέξοδα, απλές εκτονώσεις που γίνονται ως ομαδική ψυχοθεραπεία.

Η κρίση μας βοηθά να δούμε πτυχές της ηθικής μας που τις έχουμε απωθήσει. Δυσκόλεψε η κατάσταση και αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ληστείες, οι βιασμοί, οι φόνοι για λίγα ευρώ. Και πολλοί σπεύδουν να τους δικαιολογήσουν ως αποτέλεσμα της κρίσης.

 Αντί οι δήμοι να οργανώσουν δίκτυα αλληλεγγύης για τους ασθενέστερους των δημοτών τους, φρόντισαν να πνίξουν τις πόλεις στο σκουπίδι, κάνοντας απεργία, αλλά και εισπράττοντας ταυτόχρονα το μεροκάματο. Οι περισσότεροι δημοτικοί άρχοντες ήταν στο πλευρό των απεργών, αφού αυτοί τους διόρισαν, είναι πελάτες τους. Αντί οι καθηγητές να κάνουν δωρεάν και εθελοντικά την πρόσθετη διδακτική στήριξη, που έκοψε το υπουργείο, καλούνται από την ΟΛΜΕ να μην κάνουν ούτε την αναπλήρωση των χαμένων ωρών των καταλήψεων. Αντί οι συνδικαλιστές να υπερασπιστούν αυτοί πρώτοι τις σχολικές εγκαταστάσεις, στοχοποιούσαν τους συναδέλφους τους που αγωνίζονταν να κρατήσουν τα σχολεία ανοικτά και να αποτρέψουν τις καταστροφές. Διψάνε τα δημόσια ταμεία από φορολογικά έσοδα και οι δικαστές αποφάσισαν να δουλεύουν λιγότερο, συσσωρεύοντας έτσι χιλιάδες εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις.

Μέσα στον ορυμαγδό, καταστρέφονται ζωές, διαλύονται περιουσίες, καταρρέουν σχέδια, άνθρωποι φτωχαίνουν και αυτό δεν είναι απλά κακό, είναι ολέθριο, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Αν γινόταν, κάποιος θα έβρισκε τη λύση. Πληρώνουμε την ύβρι, δίκαιοι και άδικοι. Όσοι ακολουθούσαν και όσοι απλά κοίταζαν. Αλλά μέσα στον ορυμαγδό αναζητούμε και την αντίδραση στη δράση του κακού, τη στόφα και το μέταλλο των θιγομένων, την ποιότητα της αυτοκριτικής, την προσπάθεια ανάταξης των θρυμματισμένων ιστών. Και δεν βλέπουμε τίποτα που να μας κάνει να ελπίζουμε. Μονάχα την επανάληψη της ύβρεως. Ξαναμμένους αγύρτες και λαοπλάνους που καμώνονται τους επαναστάτες και προτρέπουν σε ακρότητες, σε εμφύλιο πόλεμο, πανικόβλητοι, γιατί βλέπουν την ήττα του μοντέλου τους και προαισθάνονται και τη δική τους εξαφάνιση.

Ο παράδεισος χάθηκε, αλλά η κόλαση είναι εδώ.

Καλά θα κάνει, ο λαός, να αναζητήσει από εδώ και μπρος μια άλλη πορεία ζωής και όχι σωτήρες εν λευκώ. Πριν αποφασίσει την επόμενη σύναξη παλουκοφόρων και πετροβολητών καλά θα κάνει να αναστοχαστεί τα πεπραγμένα του και να κοιτάξει μήπως και βρει συλλογικές και ατομικές λύσεις μέσα στον μικρόκοσμό του, για να τη βγάλει στα χρόνια που έρχονται. Μην περιμένει βοήθεια από τους πολιτικούς του, τουλάχιστον από αυτούς που φόρτωνε μέχρι χτες με ψήφους. Αυτοί τον έφεραν έως εδώ, με την άδειά του, βεβαίως. Μην περιμένει τίποτα καλό από αυτό το κράτος.

Αλλά και οι λύσεις που ήδη δρομολογούν οι πιστωτές του, λύσεις δυσβάσταχτες, θα απαιτούν σκληρή δουλειά, λιτότητα, διαφάνεια, συνέπεια, συνεργασία, ευθύνη, πρωτοβουλία, αξίες που έχει ξεχάσει. Αυτές θα είναι τα όπλα του, οι παντιέρες του, οι αντιστάσεις του στην πτώση.

Ας αυτοοργανωθεί για να επιβιώσει, ας σταθεί αλληλέγγυος στον διπλανό του και ας αφουγκραστεί αυτούς που λένε κάτι διαφορετικό, μήπως και σ’ αυτόν τον άλλο λόγο υπάρχει ίχνος κοινής λογικής, υπάρχει ζωή. Ας αποδεχτεί ότι ο πρότερος μη έντιμος βίος του συνεπάγεται και επιτήρηση και τεχνική βοήθεια και συμβουλές από τους ξένους που μάλλον καλύτερα τα κατάφεραν στο χωριό τους.

Διαφορετικά, θα κυλιέται μέσα στα σκουπίδια, τη βία, το φασισμό και τη φτώχια που επέρχεται. Και θα νομίζει ότι έτσι αντιστέκεται. 

Του φίλου

Λεωνίδα Καστανά

Από το μη μαδάς τη μαργαρίτα

Τελευταία ευκαιρία

του Παύλου Αθανασόπουλου*

Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας αποδεικνύεται το πολιτικό προσωπικό της. Κάθε μέρα φαίνεται και πιο καθαρά η αδυναμία του να ξεφύγει από το παλιό παράδειγμα λειτουργίας του, η ανικανότητα ή αδιαφορία του να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και τελικά η έλλειψη στιβαρής ηγετικής διεύθυνσης της χώρας στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της. 

Το τρίμηνο που άρχισε θα κριθεί η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η συνέχιση της παραμονής της στον κόσμο των αναπτυγμένων δημοκρατικών κρατών, η διεθνής θέση της, η συνέχιση έστω σε χαμηλότερο επίπεδο μιας περιόδου προσδοκιών μεγαλύτερης ευημερίας. 

Η άλλη επιλογή είναι μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, με απίστευτη οικονομική δυσπραγία ειδικότερα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, με κινδύνους κοινωνικών εκρήξεων, με απειλές για την δημοκρατική ομαλότητα, με ένα περιθωριοποιημένο τριτοκοσμικό βαλκανικό κράτος έρμαιο στις διακυμάνσεις των διεθνών συγκυριών και κρίσεων.

Ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος φαίνεται αποφασισμένος να δώσει με σοβαρότητα και συνέπεια την μάχη. Το πολιτικό προσωπικό όμως ασχολείται μόνο με την αναπαραγωγή του παίζοντας αυτοκαταστροφικά παιχνίδια. 

• Η Ν.Δ. θεωρεί ότι το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η πρωθυπουργοποίηση του κ. Σαμαρά. Γι’ αυτό παίζει επικίνδυνα παιχνίδια συγκυβερνώσας αντιπολίτευσης, ανεδαφικών κόκκινων γραμμών, δημαγωγίας και λαϊκισμού και δυσκολεύει και υπονομεύει το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου. 

• Το ΠΑΣΟΚ πάλι δεν έχει διδαχθεί τίποτα. Έχει βυθισθεί σε μια εσωστρέφεια όπου κυριαρχούν οι προσωπικές στρατηγικές είτε για την διατήρηση είτε για την κατάκτηση της αρχηγίας. Δεν ξεκινά μια αποφασιστική διαδικασία αποτίμησης και αυτοκριτικής, προγραμματικού επαναπροσδιορισμού, χάραξης μιας συνεκτικής πρότασης για το μέλλον της χώρας και ανάδειξης στη βάση αυτών μιας νέας ηγεσίας. Έτσι αφ’ ενός μεν δεν συμβάλει στην δημιουργία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα και αφετέρου ευρισκόμενο διαρκώς σε κρίση επηρεάζει αρνητικά το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου της οποίας αποτελεί τον κορμό.

• Το ΛΑΟΣ γίνεται ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της νεοελληνικής ψευτοκαπατσοσύνης και κουτοπονηριάς και παίζει επικίνδυνα παιχνίδια στη βάση των δημοσκοπικών ευρημάτων.

• Η ΔΗΜΑΡ, παρά την θετική συμβολή της στην ύπαρξη μιας υπεύθυνης Αριστεράς, δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν αυτές τις κρίσιμες ώρες. 

• ΣΥΡΙΖΑ και Κ.Κ.Ε έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο μίγμα ακροαριστεράς και χυδαίου νεοελληνικού λαϊκισμού που μόνο στην χρεοκοπία και τη καταστροφή μπορούν να οδηγήσουν. 

Μόνη ελπίδα σε αυτό το σκοτεινό ορίζοντα είναι ότι η αμείλικτη δύναμη της πραγματικότητας, οι πιέσεις της Ευρώπης, ο τρόμος μπροστά στο επερχόμενο χάος θα κάνουν πολλούς από τους παίκτες, έστω και μετά από δύσκολες προσπάθειες, να λογικευθούν.

• Είναι ανάγκη να αφεθεί ο Λουκάς Παπαδήμος να επιτελέσει το έργο του. Να ολοκληρωθεί η διαδικασία του PSI, να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και παρθούν τα απαραίτητα μέτρα στα οποία έχουμε δεσμευθεί και να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση.
• Ταυτόχρονα να μπουν οι βάσεις για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Ένα σχέδιο που βασικά στοιχεία του θα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής, η δημιουργία μιας μικρότερης, ευέλικτης αλλά αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της χώρας, η αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας που δυστυχώς διαρκώς επεκτείνεται.
• Η εκλογολογία πρέπει να σταματήσει.

Στην κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να δοθεί όλος ο χρόνος που είναι απαραίτητος για να επιτελέσει αυτό το τιτάνιο έργο που πιο πάνω περιέγραψα. 

Ταυτόχρονα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στον πρωθυπουργό να μπορεί να κάνει τις αλλαγές στη δομή και το μέγεθος και τη σύνθεση των προσώπων που κρίνει αναγκαίες για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και λειτουργικότητα της κυβέρνησης.

Τα κόμματα πρέπει ειλικρινά να στηρίζουν και να βοηθούν την κυβέρνηση, αφήνοντας στον πρωθυπουργό την αναγκαία ελευθερία κινήσεων. Μακροπρόθεσμα μάλλον κερδισμένα θα βγουν από αυτό. 

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

*Ο Παύλος Αθανασόπουλος είναι δικηγόρος, στέλεχος του μεταρρυθμιστικού χώρου

*πηγή: metarithmisi.gr

 Από το αριστερή στρουθοκάμηλος

Μιά φορά κι αυτόν... τον καιρό...

... μια Χαλυβουργία βρίσκεται σε αδιέξοδο και μπαίνει μέσα χοντρά.

Έχει δυο εργοστάσια ανοικτά, μεγάλο λειτουργικό κόστος, λίγες παραγγελίες, πιστωτικά ανοίγματα, λάθος επιλογές σε μια δύσκολη εποχή.

Προτείνει ως προσωρινό μέτρο στους εργαζόμενους τη μείωση ωραρίου. Και τότε ω του θαύματος κάποιοι της κλείνουν το ένα εργοστάσιο με απεργία διαρκείας και κατάληψη.

Έτσι το άλλο δουλεύει στο φουλ και καλύπτει πλήρως τις ανάγκες της με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Όταν θα ανακάμψει η ζήτηση σε χάλυβα, η απεργία θα λυθεί. Η εταιρεία θα έχει υποχωρήσει συναισθανόμενη την αδικία που πήγε να κάνει στους εργάτες και οι απεργοί θα έχουν νικήσει. Οι συμπαραστάτες θα πανηγυρίζουν με τη γροθιά υψωμένη.

Λέτε να είναι έτσι;

Από το μη μαδάς τη μαργαρίτα

«Χριστουγεννιάτικη« ιστορία

Η ιστορία δεν είναι Χριστουγεννιάτικη! Νομίζω όμως πως είναι μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, όπως τουλάχιστον το γνώρισα μέσα από τα παραμύθια που διάβαζα μικρός (ορισμένα και αρκετά μεγαλύτερος).

Είναι μια ιστορία απελπιστικά σύντομη, 100% αληθινή και υπάρχουν και μάρτυρες. Ο Κώστας κι εγώ που είχαμε την τύχη να την ζήσουμε.

Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι σχεδόν βέβαιο ότι άφησε τον μάταιο - παρά ταύτα γλυκύ - κόσμο μας και τον άφησε φτωχότερο.

Δεν θυμάμαι πότε συνέβη. Σίγουρα όμως ήταν επί δραχμής.

Είχα πάει στο ΠΡΟΠΟτζίδικο της γειτονιάς μου (κανείς δεν είναι τέλειος) και μαζί με τον ιδιοκτήτη του, τον Κώστα, σχεδιάζαμε επί computer πίσω από το γκισέ κάποιες «μεγαλοφυείς» στρατηγικές για να αλλάξουμε την τύχη μας.

Στο μαγαζί μπήκε μια γριούλα.

Μαυροντυμένη, μαντήλα φυσικά στο κεφάλι, καμπουριασμένη, ταλαίπωρη.

Άπλωσε το χέρι. «Μια βοήθεια, παιδιά μου…»

Ο Κώστας - είχε το ταμείο μπροστά του - της έδωσε πρώτος.

Δεκάρικο.. εικοσάρικο… δεν ξέρω.

«Ευχαριστώ, παιδί μου».

Άπλωσα το χέρι μου κι εγώ να της δώσω κάτι.

«Όχι παλικάρι μου, αυτό να το κρατήσετε, γιατί μπορεί να περάσει και κάποιος άλλος από εδώ που να έχει ανάγκη».

Τέλος της ιστορίας.

Από το firiki2010

Τι να την κάνω την επιδότηση;

Τα μόνα όπλα του Ηλία Χρονάκη ήταν μια καλή ιδέα και η πολλή δουλειά. Μιλά για την απόφασή του να βγάλει όλες τις ελιές από το χωράφι του στον Τσούτσουρο, όταν όλοι τον έλεγαν τρελό.

Σήμερα διατηρεί την μεγαλύτερη καλλιέργεια αλόης της Ευρώπης, με περίπου 300.000 φυτά και ήδη κάνει εξαγωγές, ενώ στα σχέδιά του είναι και η κατασκευή μονάδας δευτερογενούς επεξεργασίας του προϊόντος.

Η αλόη βρίσκει ευρύ πεδίο χρήσης τόσο στον φαρμακευτικό τομέα όσο και στη βιομηχανία καλλυντικών κάνοντας το προϊόν του περιζήτητο και ασύγκριτα πιο αποδοτικό από το λάδι και το κρασί στα οποία ως μονοκαλλιέργεια πλέον έχει επιδοθεί η Κρήτη.

Ο ίδιος 77 χρονών σήμερα λέει πως εφόσον τον βαστάνε τα χέρια του θα συνεχίσει μέχρι τα 100 και καλεί νέους αγρότες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να βάλουν αλόη ή άλλες εναλλακτικές καλλιέργειες για τις οποίες είναι ιδανικό το κρητικό τοπίο. Θέλει επιμονή και καλές ιδέες, αρκεί να μην είναι το μυαλό μόνο στην επιδότηση της επόμενης χρονιάς...

Θέλω κι εγώ λεφτά Αποστόλη

Του Θανάση Μαυρίδη

Chrisgio: Άλλος ένας γελοίος

Κύριε Κακλαμάνη, υπήρξε συγκινητική η παρέμβασή σας στην Βουλή για την σωτηρία της Ελευθεροτυπίας, μιας ιστορικής εφημερίδας. Ζητήσατε από το τραπεζικό σύστημα να χρηματοδοτήσει την επιχείρηση και να συνεχίσει έτσι αυτή απρόσκοπτα την λειτουργία της. Φανταζόμαστε ότι χρειάζεστε την Ελευθεροτυπία στον αγώνα σας εναντίον της διαπλοκής, την οποία έχετε κατακεραυνώσει δεκάδες φορές από το βήμα της Βουλής...

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα δείξετε το ίδιο ενδιαφέρον για χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με την Ελευθεροτυπία. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να ενημερώσετε όλες τις άλλες επιχειρήσεις αν πρέπει ή όχι να συνεχίσουν να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους ή αν εσείς θα τους χαρίσετε αύριο με κάποιον τρόπο τα δάνεια...

Υπό αυτές τις συνθήκες, κύριε Κακλαμάνη, νομιμοποιείται ο κάθε ένας να έρθει και να ζητήσει από εσάς χρήματα. Αν καταφέρει το πολιτικό προσωπικό να υποχρεώσει τις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν ένα προβληματικό Μέσο Ενημέρωσης, τότε για λόγους ισονομίας θα πρέπει να κάνετε τις ίδιες παραχωρήσεις και για άλλες εταιρείες του κλάδου.

Στο μεταξύ, κάποιος μπορεί να σας έχει ήδη πληροφορήσει ότι τα χρήματα που ζητάτε να δώσουν οι τράπεζες σε μία εφημερίδα δεν ανήκουν καν στις τράπεζες. Είναι λεφτά των καταθετών. Ψιλά γράμματα για τις πρακτικές που ακολουθούσε επί σειρά δεκαετιών και συνεχίζει να ακολουθεί και σήμερα το πολιτικό προσωπικό.

Θα σας δώσουμε ένα και μόνο παράδειγμα. Η Εθνική Τράπεζα έχει δώσει δάνεια προς Μέσα Ενημέρωσης που στο σύνολό τους ξεπερνούν τα 250 εκατομμύρια ευρώ. Ένα μεγάλος μέρος από αυτά θα πρέπει η Εθνική, όπως και άλλες τράπεζες για τα δικά τους δάνεια, να τα διαγράψουν. Η νυν διοίκηση της Εθνικής έχει δώσει δάνεια της τάξης των 15 εκατομμυρίων ευρώ κι έχει αρνηθεί να ακολουθήσει την πολιτική των προηγούμενων διοικήσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο των αιτούμενων για νέα δάνεια εφημερίδων με πρωτοσέλιδα άρθρα. Αυτό αλήθεια πώς λέγεται; Μήπως εκβιασμός; Ποια στάση επικροτείται, εσείς κύριε Κακλαμάνη, με την στάση σας; Των μεν ή των δε;

Την επόμενη φορά, κύριε Κακλαμάνη, μην μιλήσετε για διαπλοκή. Δεν θα πείσετε κάποιον για το αγαθό των προθέσεών σας...

Από το Capital.gr

Chrisgio:

Θανάσης Μαυρίδης. Ένας άξιος δημοσιογράφος που εκτιμώ ιδιαίτερα χωρίς βεβαίως να τον γνωρίζω προσωπικά, παρά μόνο από τα γραπτά του και την παρουσία του στην Φωνή της Ελλάδος όπου τον ακούω όταν ταξιδεύω.

Η αλήθεια και το ψέμα!

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η ΑΛΗΘΕΙΑ μια πανέμορφη γυναίκα. Όλος ο κόσμος την αγαπούσε και την έβαζε στο σπίτι του.

Από την άλλη μεριά, ένα κακάσχημο τέρας, το ΨΕΜΑ που μόνο στην όψη του τρόμαζε τους ανθρώπους, αναγκαζόταν να ζει κρυμμένο στις σπηλιές. Πάντα έβρισκε τις πόρτες του κόσμου κλειστές. Γι΄ αυτό αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στην ΑΛΗΘΕΙΑ.

Βρέθηκαν λοιπόν σ ένα ξέφωτο έτοιμοι για μάχη. Δέκα μέρες και δέκα νύχτες πάλευαν ασταμάτητα, τα σπαθιά τους έβγαζαν φλόγες, τίποτα δεν σταμάταγε το ΨΕΜΑ μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. Η ΑΛΗΘΕΙΑ πάλευε με όλη της τη δύναμη. Η κούρασή τους ήταν χαραγμένη στα πρόσωπά τους, αλλά κανείς νικητής ή νικημένος ακόμα.

Για μια στιγμή βρήκαν το κουράγιο και οι δυο να σηκώσουν τα σπαθιά τους, η ένταση ήταν στο ζενίθ, ο στόχος ήταν το κεφάλι του αλλουνού.

Τι σύμπτωση όμως, η ΑΛΗΘΕΙΑ κατάφερε να κόψει το κεφάλι του ΨΕΜΑΤΟΣ και το ΨΕΜΑ να κόψει το κεφάλι της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Για μια στιγμή σιγή, άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά για τα κομμένα κεφάλια τους.

Δυστυχώς όμως η ΑΛΗΘΕΙΑ πήρε το κεφάλι του ΨΕΜΑΤΟΣ και το ΨΕΜΑ το κεφάλι της ΑΛΗΘΕΙΑΣ...

Από τότε ο κόσμος δυσκολεύεται να τους αναγνωρίσει...

Το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα...

_______________________________

Η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση.

Το πιο πιστό γνώρισμα της αλήθειας

είναι η απλότητα και η σαφήνεια

Το ψέμα είναι πάντα περίπλοκο

πολύλογο και έχει εξεζητημένο ύφος.

ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ

_______________________________

Όσον αφορά την προσωπική αλήθεια του καθενός το είχε εκφράσει όμορφα ο Πλούταρχος.

«Η αλήθεια ήταν κάποτε ένας τεράστιος καθρέφτης που κατοικούσε στον ουρανό. Κάποια στιγμή έπεσε στη γη και έγινε χίλια κομμάτια. Από τότε, όταν κάποιος άνθρωπος βρει έστω και ένα κομματάκι του, νομίζει ότι βρήκε τον καθρέφτη ολάκερο!»

Έτσι... χωρίς τίτλο!

Kαθένας που χρωστάει υπογράφει μια δανειακή σύμβαση με τους πιστωτές του. Καλή, κακή, πιεστική ή χαλαρή είναι ένα θέμα. Σταθερή ή αναθεωρήσιμη είναι ένα άλλο.

Έτσι ή αλλιώς πρέπει να πληρώσει κάτι. Και όταν δεν έχει, πρέπει να βρει τρόπους και για να το κάνει, θα πρέπει να περιορίσει τα έξοδα, να δουλέψει παραπάνω, να αυξήσει την απόδοση, να πουλήσει.

Αυτά είναι που ενοχλούν το πολιτικό σύστημα. Και γι’ αυτό οι τριβές σε κάθε ευκαιρία. Φοβάται να πει στον ελληνικό λαό ότι όλοι πρέπει να δουλέψουμε πολύ και αλλιώς, γιατί το ίδιο κάθεται, νέμεται και καταστρέφει. Και η διαφορά φαίνεται.

Ακόμα και στη φάση αυτή, οι ηγετικές ομάδες όλου του πολιτικού φάσματος παραμυθιάζουν και αποπροσανατολίζουν το λαό για να αποφύγουν τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές που θα ακυρώσουν τα προνόμια τους.

Πολιτικό σύστημα και επιλεγμένοι πελάτες ελπίζουν έτσι να την βγάλουν καθαρή, έστω και σε μια Ελλάδα ερειπίων!

Chrisgio: Ο τίτλος... δικός μου

To κείμενο του καλού μου φίλου Leo

από το Μη μαδάς τη μαργαρίτα

O ορισμός του φασίστα...

O ορισμός του φασίστα είναι απλός κύριοι.

Φασιστοειδές (δεξιάς, κεντρώας, αριστερής ή "απολιτίκ" απόχρωσης) είναι ο άνθρωπος ο οποίος...

1. Ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την βούληση του λαού.

2. Δεν έχει, ούτε επιδιώκει δημοκρατική νομιμοποίηση (πλειοψηφία) από την κάλπη που να τεκμηριώνει τον παραπάνω ισχυρισμό.

3. Χρησιμοποιεί βίαια μέσα για να επιβάλλει τις απόψεις του, που υποστηρίζει ότι ταυτίζονται με τα συμφέροντα του λαού.

Σήμερα είναι μια καλή στιγμή να κοιταχτεί καθένας στον καθρέφτη, και να αναρωτηθεί αν πληρεί τα κριτήρια.

Χρήστος Στάμος

Από το Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Ο Γολγοθάς συνεχίζεται...

Του Θανάση Μαυρίδη

Για την διαπραγματευτική δεινότητα της ελληνικής κυβέρνησης θα έχουν να πουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Από τον κ. Σαμαρά, όμως, ο οποίος μας έχει μιλήσει άπειρες φορές για την ανάγκη της επαναδιαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους, περιμέναμε κάτι περισσότερο. Μας είπαν ότι δεν μίλησε στους συναδέλφους του Ευρωπαϊκού λαϊκού Κόμματος, επειδή δεν άνοιξε θέμα συζήτησης για την Ελλάδα! Κυρίες και κύριοι, μην έχετε ελπίδα για κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη εισπράττουμε...

Χτες διάβαζα ότι ο Βούλγαρος υπουργός Οικονομικών έκανε δηλώσεις ότι οι συμπατριώτες του «χαίρονται» για την ελληνική κρίση και ότι αυτή –η αναθεματισμένη η κρίση– έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται οι επενδύσεις στη Βουλγαρία. Μην ακούσω κάποιον στο μέλλον να μιλήσει για "διεθνισμό"...

Αυτό έχει συμβεί! Είμαστε ο περίγελος της οικουμένης. Οι άλλοι χαίρονται με τα δεινά μας και οι γείτονές μας ακόμη περισσότερο. Ειδικά αυτό το τελευταίο χρειάζεται να το προσέξουμε ιδιαίτερα...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, που οι λύκοι μας έχουν περικυκλώσει και περιμένουν την στιγμή που θα στραβοπατήσουμε και θα είμαστε περισσότερο ευάλωτοι, οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα αδυνατούν να βρουν μία κοινή γραμμή πλεύσης. Δεν μπορούν να συνεργαστούν για να σώσουν την πατρίδα.

Ο μεν κύριος Παπανδρέου δεν ξέρει καν τι σημαίνει η λέξη «συναίνεση», ο δε κύριος Σαμαράς έχει παρασυρθεί από ένα ακραίο περιβάλλον και συμπεριφέρεται λες και είναι ο αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης και όχι της Νέας Δημοκρατίας...

Καιρό τώρα επισημαίνουμε ότι δεν υπάρχει θέμα επαναδιαπραγμάτευσης. Το μόνο ζήτημα που μπορεί να μπει σε συζήτηση είναι «εντός ή εκτός Ευρώπης». Το να πηγαίνει, λοιπόν, κάποιος στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα και να περιμένει να ανοίξουν οι άλλοι την συζήτηση, είναι απορίας άξιο...

Με άλλα λόγια, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ο Γολγοθάς συνεχίζεται. Ίσως μέχρι να απαλλαγούμε απ’ όλες μας τις φαντασιώσεις, ότι μπορούν δήθεν κάποιοι να παίξουν τον ρόλο του Μεσσία και να μας απαλλάξουν έτσι από όσα πρέπει να κάνουμε εμείς για τον εαυτό μας...

Από το capital.gr

Εκλογές στην Αργεντινή

Η απερχόμενη πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντεζ, χήρα του τέως προέδρου Νέστορ Κίρσενρ, αναμένεται να αναδειχθεί νικήτρια των σημερινών εκλογών στη χώρα.

Η Φερνάντεζ απέσπασε άνω του 50% των ψήφων στις προκριματικές εκλογές του Αυγούστου, με τους αναλυτές να υποστηρίζουν ότι ανάλογο ποσοστό αναμένεται να κερδίσει και σήμερα, κάτι που θα οδηγήσει στην αποφυγή διενέργειας δεύτερου γύρου.

Περίπου 30 εκατομμύρια ψηφοφόροι θα εκλέξουν επίσης 130 βουλευτές, 24 γερουσιαστές και εννέα κυβερνήτες.

Από το capital.gr

Chrisgio:

Κατά τη γνώμη μου στο παραπάνω δημοσίευμα η είδηση για μας τους Έλληνες δεν είναι οι εκλογές που διεξάγονται στην Αργεντινή αλλά οι 130 βουλευτές που θα εκλεγούν.

Κάνω τον απλό, αυθαίρετο ΙΣΩΣ υπολογισμό, με το φτωχό μου το μυαλό.

Αν κάνω λάθος κάποιος να με διορθώσει και θα το δεχτώ.

Αργεντινή 30.000.000 κάτοικοι: 130 έδρες = 230.769,23 κάτοικοι ανά έδρα.

Αν θεωρήσουμε ότι η αναλογία κατοίκων/εδρών που ισχύει στην Αργεντινή είναι μία λογική αναλογία τότε:

Ελλάς 11.000.000 κάτοικοι: 230.769,23 κάτοικοι/έδρα = 47,67 έδρες

Εμείς τι διάολο θέλουμε 300 γαμώ το κερατό μου;

Ανάµεσα στην Ευρώπη και στη µοναξιά

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς περιορισµένης δηµοσιονοµικής κυριαρχίας και ότι τελεί, για την ακρίβεια, υπό καθεστώς αυστηρής, ευρωπαϊκής, δηµοσιονοµικής επιτήρησης, λόγω υπερβολικού δηµόσιου χρέους και δηµοσιονοµικού ελλείµµατος. Oπως είναι, επίσης, γεγονός αναµφισβήτητο ότι η δανειακή εξάρτηση της Ελλάδας τόσο από τους ιδιώτες-δανειστές της (από τις αγορές) όσο και από τους δηµόσιους διεθνείς δανειστές της (χώρες ευρωζώνης και ∆ΝΤ) συνεπάγεται, αναπόφευκτα, σοβαρούς, πραγµατικούς, περιορισµούς στην άσκηση της κυριαρχίας της.

Γι’ αυτό και δεν βλέπω τι χειρότερο και τι επαχθέστερο από αυτό που ζούµε εδώ και δύο χρόνια πρόκειται να φέρουν στη χώρα µας η προαναγγελθείσα τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών στις 23 Οκτωβρίου και η εγκαθίδρυση ενδεχοµένως ενός υπουργού των Οικονοµικών στην ΕΕ, καθώς και ενός είδους αυστηρής προληπτικής και κατασταλτικής επιτήρησης της δηµοσιονοµικής πολιτικής και του προϋπολογισµού των χωρών, ειδικά των υπερχρεωµένων όπως η δική µας. ∆ιότι, αλήθεια, τι προέχει, εκεί που φτάσαµε σήµερα, και τι είναι πιο σηµαντικό για την ίδια την ταπεινωµένη κυριαρχία µας και την εθνική µας υπερηφάνεια: η αποφυγή περιορισµών στην εθνική µας κυριαρχία ή η µακροπρόθεσµη απεξάρτηση της οικονοµίας µας από τα δόκανα των αγορών και από τις ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών µας; Τι να την κάνω την απόλυτη εξουσία αυτοπροσδιορισµού της συλλογικής µου µοίρας, όταν δεν µπορώ και δεν ξέρω να τη διαχειριστώ µόνος µου; Και γιατί συνιστά απεµπόληση της εθνικής µας κυριαρχίας η αποδοχή περιορισµών στη δηµοσιονοµική µας κυριαρχία, όταν οι περιορισµοί αυτοί αντισταθµίζονται από τη συµµετοχή µας, στο µέτρο των δυνάµεών µας, στην άσκηση µιας συλλογικής και επιµερισµένης οικονοµικής κυριαρχίας σε ένα ευρύτερο οικονοµικό σύνολο, όπως είναι η ευρωζώνη; Τι υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσµατικότερα την εθνική ανεξαρτησία µας – αφού περί αυτού συνεχώς τυρβάζουµε: η επιδίωξη της οικονοµικής ισχύος και ευρωστίας της χώρας µας µέσα στην Ευρώπη υπό την κηδεµονία έστω της πανίσχυρης Γερµανίας ή η παράδοσή της µόνης και έρηµης, αλλά εθνικά υπερήφανης, στη βορά των ανεξέλεγκτων αγορών;

Αυτό που λησµονούµε είναι ότι όταν ενταχθήκαµε, πριν από δέκα χρόνια στην ΟΝΕ, και δεχθήκαµε ως νόµισµα το ευρώ, αποδεχθήκαµε την οριστική εκχώρηση και άρα απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας. Μαζί εποµένως µε την κατάργηση της δραχµής, ως εθνικού νοµίσµατος, συµβόλου εθνικής κυριαρχίας, απωλέσαµε και τη δυνατότητα, νοµική και πραγµατική, να ασκούµε δική µας νοµισµατική πολιτική, δηλαδή εθνική πολιτική τιµών και εισοδηµάτων, καθώς και συναλλαγµατική πολιτική µε τη δυνατότητα υποτίµησης ή ανατίµησης της δραχµής. Λίγοι είχαν κλάψει τότε για τη θυσία της δραχµής µπροστά στα ασύγκριτα µεγαλύτερα από την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας προσδοκώµενα οικονοµικά οφέλη.

Παράλληλα όµως µε την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας είχαµε αποδεχθεί, ως χώρα, µέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών, και περιορισµούς στην άσκηση της δηµοσιονοµικής µας κυριαρχίας και είχαµε αναλάβει, επιπλέον, τη δέσµευση να συντονίζουµε την οικονοµική µας πολιτική µε εκείνη των άλλων χωρών της ΕΕ. Τέλος, µε την αποδοχή του Ευρωπαϊκού Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης από τα τέλη ήδη της δεκαετίας του ’90 είχαµε αναλάβει από τότε διεθνή, συµβατική υποχρέωση να τηρούµε οικονοµική πολιτική λιτότητας και µειωµένου ελλείµµατος.

Ολα αυτά συνιστούσαν βέβαια και επέφεραν σοβαρούς, νοµικούς, περιορισµούς σε αυτό που καταχρηστικά ονοµάζουµε «οικονοµική κυριαρχία». Φαίνεται πως τα είχαµε ξεχάσει όταν ήλθε η τρόικα και µας εξανάγκασε να κάνουµε βίαια και ανάλγητα όσα δεν κάναµε χρόνια τώρα ως µέλη της ευρωζώνης. Η Ελλάδα δεν είναι σήµερα, τυπικά, λιγότερο κυρίαρχη από όσο ήταν τότε που µπήκε στην ΟΝΕ και κύρωνε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, εκχωρώντας τη νοµισµατική και δηµοσιονοµικής της κυριαρχία.

Αλλά και αν γυρίζαµε ακόµη πιο πίσω και συγκρίναµε τη νοµισµατική κυριαρχία που είχε η Ελλάδα ή θα είχε η ίδια ως χώρα της δραχµής µε αυτήν που έχει ως µέλος του ευρώ, πιστεύω πως σίγουρα η νοµισµατική «συγκυριαρχία» που ασκεί σήµερα µέσα στην ΟΝΕ, έστω και περιορισµένη πραγµατικά, λόγω της µικρής της ισχύος και της υπερχρέωσής της, είναι ασύγκριτα ισχυρότερη από εκείνη που είχε ή που θα είχε ή θα έχει αν, ο µη γένοιτο, επιστρέψει στην κυριαρχία του εθνικού νοµίσµατος.

Ας αποφασίσουµε, επιτέλους, τι προτιµάµε: µια ρακένδυτη ουσιαστικά αλλά πλήρη τυπικά κυριαρχία ή µια ανθηρή οικονοµικά αλλά περιορισµένη τυπικά κυριαρχία.

Ξέρω ότι το ιδεώδες θα ήταν να µη χρειαζόταν να απαντήσουµε σε αυτό το δίληµµα. Αυτό όµως προϋποθέτει την ιστορική προοπτική µιας άλλης Ευρώπης µε ριζικά διαφορετική οικονοµική πολιτική. Μια άλλη νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική, η οποία δεν είναι όµως δυνατόν να επιτευχθεί παρά µόνον αν συντονιστούν και συνεργήσουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης. Η ριζική αλλαγή της οικονοµικής πολιτικής είναι το ζητούµενο και επιδιωκόµενο, µόνο που αυτή δεν µπορεί πια να επιτευχθεί, όπως τη δεκαετία του ’60, σε εθνικό επίπεδο αλλά µόνο σε ευρωπαϊκό. Αυτός είναι ο ορίζοντας της εθνικής µας µοίρας. Ας το συνειδητοποιήσουµε, αν θέλουµε να είµαστε, πράγµατι, κύριοι της µοίρας µας. Εχουµε να επιλέξουµε ανάµεσα σε µια µοναχική και ρακένδυτη εθνική κυριαρχία και σε µια περιορισµένη συγκυριαρχία στην Ευρώπη.

Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι καθηγητής του Συνταγματικού δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Από το Βήμα

Βlood, sweat and tears!...

Ένας νεκρός, 70 τραυματίες. Καλά πάμε. Έχουμε δρόμο, μπορούμε να τους πολλαπλασιάσουμε. Χύθηκε αίμα, ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε. Από αύριο θα αρχίσουν οι αναλύσεις, το ποιος άρχισε, ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο προβοκάτορας και ποιος ο λαϊκός αγωνιστής.

Όταν γράψαμε, μέσα στην απελπισία μας, για την ανάγκη μιας σοβαρής κυβέρνησης διαχείρισης της κρίσης, μας την έπεσαν φίλοι και εχθροί με την ίδια περίπου συνταγή. Δεν είναι αριστερά πράγματα αυτά. Τι θα πει σοβαροί, αφού είναι φιλελεύθεροι; Με την Ξαφά και το Δοξιάδη; Να πάτε στη Δράση κλπ.

Ε! τα αριστερά πράγματα τα βλέπετε.

Είναι κρεμασμένα στο Σύνταγμα, στους δρόμους -σκουπιδότοπους, στο δίκαιο αγώνα των τελωνειακών, στα σπασμένα εργαστήρια των καταλήψεων, στις ομηρίες των δασκάλων, στη στοχοποίηση της αντίθετης άποψης. Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες της Αριστεράς σας σύντροφοι και φίλοι. Κάτι, από Χήρα του Μάο, Μπρεζνιεφική νομενκλατούρα και αιμοσταγή κλίκα του Πολ Ποτ. Αλλά σε ελληνική version, κωμικοτραγική, καραγκιοζίστικα υπερβολική, ελαφρολαϊκή και συνεπώς επικίνδυνη.

Είναι η φάση που η Ιστορία χασμουριέται και επιβεβαιώνει την «μαρξιστική» ανάλυση, ότι όταν ο λαός ζορίζεται οικονομικά, ωριμάζουν οι υποκειμενικές συνθήκες και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας είναι προ των πυλών. Και τότε «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει». Και τότε δώσε μπιζάρισμα στους ΠΟΕ-ΟΤΑ να πνίξουν την πόλη στο σκουπίδι, και δώσε ανοχή στις μαφίες να διαλύσουν τα σχολεία, και δώσε προτροπή στους ταξιτζήδες να ανατινάξουν τον τουρισμό, και δώσε πολιτική κάλυψη στους πιτσιρικάδες να χτίσουν τα πανεπιστήμια, και δώσε γραμμή στους εφοριακούς και στους δικαστές να γονατίσουν τα έσοδα του κράτους και δώσε δύναμη στους τελωνιακούς να κόψουν το πετρέλαιο για να παγώσουν οι γέροι και να βγουν στους δρόμους. Και κυρίως δώσε στην κυβέρνηση το άλλοθι να χτυπήσει τους αδύναμους και να περισώσει τους πελάτες της που είναι και πελάτες δικοί μας ή τέλος πάντων μπορούν να γίνουν.

Η φρίκη πληρώνει το χώρο, όταν η πολιτική απουσιάζει.

Όταν η κοινή λογική φεύγει, η βία έρχεται.

Είναι τότε που η αριστερά παρακαλάει να γίνει πρώτο θέμα στα δελτία των 8μμ. Όχι, γιατί βρήκε μια λύση στο πρόβλημα. Όχι, γιατί ο λόγος της ηγεμονεύει στις μάζες, ενάντια στις πολιτικές της καταστροφής. Αλλά γιατί έχει νεκρούς και μπόλικο αίμα στους δρόμους.

Γιατί μονάχα έτσι ο φόβος θα καλύψει την πόλη. Μονάχα έτσι θα σκύψει ο πολίτης το σβέρκο και θα παραδεχτεί την ήττα του. Μονάχα έτσι θα έρθει στην ζεστή αγκαλιά σας. Όταν νιώσει την κρυάδα του θανάτου.

Αυτή είναι η Αριστερά σας, όχι η δική μας.

Αυτή είναι η παραχάραξη της ιστορίας της και όχι η δικαίωσή της.

Τυχοδιώκτες, κρατικοδίαιτοι, επιδοτούμενοι και ανεπάγγελτοι πολιτικοί νάνοι, παίζουν τον Λένιν τον Οκτώβρη και αναζητούν μέσα από τους καπνούς των δακρυγόνων, τους νεκρούς που θα τους ανεβάσουν στον ουρανό της ολοκληρωτικής τους εξουσίας.

Ουτιδανοί, παίζουν στους δρόμους τους θεούς της επανάστασης.

Είμαστε απέναντι.

Από το Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Καταργήστε τις επιχορηγήσεις των κομμάτων...

Του Θανάση Μαυρίδη

Τα κόμματα είναι οι πιο αποτυχημένες επιχειρήσεις που λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια. Είναι χρεοκοπημένα εδώ και χρόνια, αλλά συνεχίζουν και λειτουργούν. Στο μεταξύ οφείλουν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο τραπεζικό σύστημα και αυτό παρά το γεγονός ότι επιχορηγούνται με το ποσό των 48 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Εδώ δεν μπορούν να σώσουν τα μαγαζιά τους και περιμένουμε να σώσουν την Ελλάδα;

Το πρόβλημα του πολιτικού κόσμου είναι ότι δεν πείθει τον κόσμο για την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Πάρτε για παράδειγμα την κίνηση των τριών. Σε άλλες εποχές θα είχε γίνει χαμός. Σήμερα, η κίνηση αυτή κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη. Γιατί; Διότι δεν μπορούν να πείσουν. Διότι στην πρότασή τους δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο για το τι είναι διατεθειμένοι οι ίδιοι να προσφέρουν, να θυσιάσουν, για να ξεπεράσουμε την κρίση.

Αν έλεγαν ότι οι ίδιοι ηγούνται μιας προσπάθειας εθνικής συμφιλίωσης, αλλά θα παραιτηθούν από την πολιτική για χάρη νέων και άφθαρτων προσώπων, τότε θα είχαμε στα χέρια μας μία ενδιαφέρουσα πρόταση για να εξετάσουμε. Θα μας έπειθαν με μία θυσία. Το ίδιο θα συνέβαινε αν μας έλεγαν ότι προτείνουν στο νέο πολιτικό σκηνικό να καταργηθούν οι επιχορηγήσεις των κομμάτων.

Και μπορεί η παράδοση των βουλευτικών τους ταυτοτήτων να είναι ένα θέμα που αφορά τους ίδιους προσωπικά (αν νιώθουν ότι πρέπει να το κάνουν ή όχι), αλλά το θέμα των επιχορηγήσεων είναι θέμα δημοκρατίας.

Σε μία εποχή που ο λαός καλείται να κάνει θυσίες, που κόβουν την σύνταξη του χαμηλοσυνταξιούχου, τα κόμματα συνεχίζουν και επιχορηγούνται με γενναιότητα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν φτιάξει τους νόμους στα μέτρα τους και δανειοδοτούνται από τις τράπεζες με μόνο ενέχυρο τις μελλοντικές εκταμιεύσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό!

Με άλλα λόγια, παίρνουν δάνεια με ενέχυρο την κρατική ενίσχυση του 2014, του 2015 και του 2016. Και ρωτάμε: Θα υπάρχουν τότε αυτά τα κόμματα; Ποιος τραπεζίτης βάζει την υπογραφή του σε τέτοιες συμβάσεις;

Στα παλιά χρόνια τα κόμματα στηριζόντουσαν στις εισφορές των μελών και των φίλων τους. Με το πρόσχημα της διαφάνειας προστέθηκαν στα έσοδά τους και τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού. Λες και μετά από αυτό σταμάτησαν οι επιχορηγήσεις από επιχειρηματίες. Όλα αυτά είναι παραμύθια! Αν θέλουν διαφάνεια ας κόψουν τώρα τις κρατικές επιχορηγήσεις και ας δημοσιοποιούν τις δωρεές που παίρνουν από ιδιώτες, όπως γίνεται και στην Αμερική. Τουλάχιστον να γνωρίζουμε από ποιους επιχειρηματίες χρηματοδοτούνται και σε ποιους οφείλουν υποχρέωση...

Aπό το capital.gr

Η δραχμή της Αλέκας ή των τρωκτικών;

Του Θανάση Μαυρίδη

Η κυρία Παπαρήγα τάχτηκε ανοικτά υπέρ της δραχμής. Είχε, τουλάχιστον, το θάρρος να ξεκαθαρίσει την θέση της. Αντίθετα, άλλοι συνεχίζουν να παίζουν τυχοδιωκτικά παιγνίδια πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού. Η ευρωπαϊκή πορεία σημαίνει βαθιές τομές στην ελληνική κοινωνία. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ λένε δημόσια «ναι» στο ευρώ, αλλά αρνούνται την προοπτική των μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών που απαιτούνται. Τουλάχιστον η κυρία Παπαρήγα έχει ένα όραμα, την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής. Οι άλλοι, οι δήθεν εκπρόσωποι της αστικής τάξης, τι όραμα έχουν;

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου διανύει τις τελευταίες της στιγμές. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κυβέρνηση κι έτσι δίδεται έδαφος στην οχλοκρατία και στα πολιτικά άκρα. Το μεγάλο πολιτικό λάθος του κ. Παπανδρέου ήταν ότι δεν άρπαξε την ευκαιρία της συναίνεσης που παρουσιάστηκε πριν λίγο καιρό, όταν ο ίδιος υπαναχώρησε και στην πράξη κορόιδεψε τον συνομιλητή του Αντώνη Σαμαρά. Στην πραγματικότητα η χώρα ήταν αυτή που έχασε μία μοναδική ευκαιρία να αποκτήσει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση.

Αυτό το αξιόπιστο πρόγραμμα σήμερα δεν υπάρχει. Ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από την Νέα Δημοκρατία. Σκόρπιες προτάσεις υπάρχουν μόνο και οι οποίες αποδεικνύουν την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται τα πάντα σε αυτή την χώρα.

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ο κ. Σαμαράς θα βρεθεί σύντομα σε πλεονεκτική θέση. Είτε συναινώντας σε ένα ευρύτερο κυβερνητικό σχήμα, στο οποίο, όμως, θα έχει τον πρώτο λόγο (εξαιτίας της προηγούμενης υπαναχώρησης Παπανδρέου) είτε μέσω των εκλογών θα αναδειχτεί πρώτο κόμμα. Πρώτο, αλλά δίχως αυτοδυναμία, κατά πάσα πιθανότητα. Εκτός κι αν υπάρξει κάποιο θαύμα και εμφανιστεί κάποιος άλλος άγνωστος σήμερα πολιτικός σχηματισμός και ανατρέψει πλήρως τα δεδομένα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται προς το παρόν.

Ο κ. Σαμαράς, λοιπόν, θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο. Και τι θα κάνει; Θα πάει να επαναδιαπραγματευτεί. Με την σύμφωνη γνώμη όλων μας και με την θετική αύρα κάθε Έλληνα να τον συνοδεύει. Και του λένε, τότε, οι Ευρωπαίοι «όχι». Τι θα κάνει ο κ. Σαμαράς; Θα επιμείνει και θα μας οδηγήσει έτσι στην δραχμή; Ή θα υπαναχωρήσει και θα πλήξει την αξιοπιστία του; Ας μην σπεύσουν τα στελέχη του στενού του πυρήνα να πουν εκείνα τα «δεν θα σας δώσω λογαριασμό» και «θα κάνουμε ό,τι θέλουμε». Τα δικά μας «λεφτά» παίζουν στο Χρηματιστήριο του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι και όχι των πελατών τους. Ούτε η χώρα είναι ένα γκρουπ 4 -5 «φίλων» που εκτονώνονται ανώνυμα μέσα από blogs. Ας κόψουν λοιπόν τον «τσαμπουκά» (οι υπερπατριώτες που περιστοιχίζουν τον κ. Σαμαρά) και ας σταματήσουν τις απειλές και ας πουν στον ελληνικό λαό όλη την αλήθεια.

Ποιόν εξυπηρετεί η δραχμή; Εξαρτάται ποιος θα την φέρει. Αν είναι επιλογή της κυρίας Παπαρήγα, τότε είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να έχουμε έτοιμα τα διαβατήριά μας και να έχουμε κάνει τα κουμάντα μας από τώρα για να βρούμε χώρα υποδοχής. Διότι η κυρία Παπαρήγα θα κρατικοποιήσει, όπως είπε, τα μέσα παραγωγής. Όποιος ρωτήσει με τι πόρους θα γίνει αυτό, κερδίζει το βραβείο ανοησίας. Αυτά είναι καπιταλιστικά πράγματα. Οι κομμουνιστές δεν χρειάζονται πόρους. Τους αρκεί μία εκτυπωτική μηχανή που θα τυπώνει δραχμές.

Αν η δραχμή, τώρα, είναι επιλογή ενός αστικού κόμματος ή αποτέλεσμα ενός ατυχήματος, τότε το σκηνικό μετατοπίζεται αλλού. Κερδίζουν σε αυτή την περίπτωση όσοι έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό κι όσοι έχουν μεγάλα δάνεια και προσβλέπουν σε διαγραφή ενός μέρους τους (με πρόσχημα την ανάπτυξη).

Αυτή την στιγμή παίζεται ένα τεράστιο πολιτικό και επιχειρηματικό παιγνίδι. Κάποιους, δεν τους ενδιαφέρει αν θα στείλουν στην αγχόνη εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά που είναι χρεωμένα σήμερα στις τράπεζες. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η δική τους επικυριαρχία, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα γυρίσουμε πενήντα χρόνια πίσω.

Τα μεγάλα αστικά κόμματα πρέπει να ξεκαθαρίσουν την θέση τους. Εδώ και τώρα, για να γνωρίζει η ελληνική κοινωνία τι ακριβώς συμβαίνει και τι μπορεί να συμβεί. Η οικογένεια Παπανδρέου χρειάζεται να σταματήσει να είναι μέρος του προβλήματος και να παραδώσει την εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ απέτυχε ως κυβέρνηση, οφείλει να πετύχει ως αντιπολίτευση και να δείξει για πρώτη φορά την υπευθυνότητα που δεν έχει δείξει μέχρι σήμερα και όσες φορές βρέθηκε μακριά από την εξουσία. Αλλά και ο κ. Σαμαράς οφείλει να ξεκαθαρίσει την θέση του για το νόμισμα. Διαφορετικά ας δώσουν όλοι τους από τώρα τα κλειδιά στην κυρία Παπαρήγα. Διότι μεταξύ της δραχμής που θα επωφεληθεί όλος ο υπόκοσμος της επιχειρηματικής ζωής του τόπου και της δραχμής της κυρίας Παπαρήγα, είναι καλύτερη η προοπτική του ΚΚΕ. Τουλάχιστον έκει ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις. Δεν ξέρεις αν θα έχεις τον τρόπο να το αντιμετωπίσεις, αν θα μπορείς να εκφράσεις καν την διαφορετικότητα της άποψής σου, αλλά τουλάχιστον δεν θα τρέφει κανείς αυταπάτες...

Από το capital.gr

Ψεύτικες ειδήσεις με μεγάλη απήχηση

Η είδηση αναπαρήχθη κατά κόρον. Από τα τέλη Σεπτεμβρίου μέχρι και σήμερα, δημοσιεύεται συνεχώς σε μπλογκ, στα κοινωνικά δίκτυα, κυκλοφορεί μέσω email, έχει δημοσιευθεί μέχρι και σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. «Το Ειρηνοδικείο Λάρισας διέγραψε χρέη άνεργης δανειολήπτριας προς τράπεζα» ο τίτλος και «ρεπορτάζ» για την απόφαση που δήθεν άνοιγε τον δρόμο για τη διαγραφή χρεών και άλλων πολιτών.

Οπως ήταν αναμενόμενο, όταν στις 13/10 ο Δικηγορικός Σύλλογος Λάρισας ανακοίνωσε ότι ουδέποτε εξεδόθη τέτοια απόφαση από το Ειρηνοδικείο, αυτή δεν πέρασε ούτε στα «ψιλά». Κι όμως, θεωρώντας θεσμικό τους καθήκον να προσεγγίζουν με υπευθυνότητα το «ευαίσθητο ζήτημα των υπερχρεωμένων πολιτών», οι δικηγόροι της Λάρισας διευκρίνισαν ότι η σχετική απόφαση (106/2011) «ουδόλως διέγραψε τα χρέη της αιτούσας, παρά μόνον ανέβαλε την κρίση της, ορίζοντας νέα δικάσιμο για επαναπροσδιορισμό των μηνιαίων καταβολών της». Οπως αναφέρει το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης, «απεδείχθη ότι η αιτούσα έχει περιέλθει χωρίς δόλο σε πραγματική αδυναμία καταβολής και ελαχίστων ακόμη χρηματικών ποσών... πλην όμως λόγω του ότι η παραπάνω δυσμενής οικονομική κατάσταση της αιτούσας κρίνεται ως προσωρινή... πρέπει για τον λόγο αυτό το Δικαστήριο να αναβάλει την έκδοση απόφασης και να ορίσει νέα δικάσιμο, όχι νωρίτερα από πέντε μήνες, για επαναπροσδιορισμό... των μηνιαίων καταβολών της αιτούσας».

Ακόμη μεγαλύτερη απήχηση είχε βρει από κάθε λογής μέσο η ανακοίνωση του Α΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Αθηνών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στην οποία ανάμεσα στα άλλα αναφερόταν ότι έχουν καταγραφεί κρούσματα λιποθυμίας μικρών μαθητών από ασιτία σε σχολεία του 6ου Διαμερίσματος. Οπως ήταν αναμενόμενο, η ανακοίνωση αναπαρήχθη, χωρίς να διερευνηθεί η αξιοπιστία της, με τίτλο «λιποθυμίες μαθητών από ασιτία». Το θέμα έλαβε τόσο μεγάλες διαστάσεις που υποχρέωσε το υπουργείο Παιδείας να εκδώσει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία δεν έχει υπάρξει καμία αναφορά για λιποθυμικά επεισόδια μαθητών από ασιτία. Ο ίδιος ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών, μάλιστα, με δηλώσεις του διευκρίνισε ότι η συζήτηση αφορούσε περιστατικά του περασμένου Μαΐου.

Προφανώς, η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων, ιδίως όσων ζουν στο κέντρο της πόλης, δυσχεραίνεται ολοένα. Η αλλαγή στις συνθήκες ζωής είναι πρωτοφανής και τα όσα επιφυλάσσει το μέλλον προκαλούν σε όλους ανησυχία. Η αποφυγή της καταφυγής στην υπερβολή, ωστόσο, και η στοιχειώδης διασταύρωση των πληροφοριών είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία.

Από την Καθημερινή

Να με φοβάστε!

Tης Αρτέμιδος Καπούλα

Έγραφα ένα κείμενο για τον πολύπαθο ιδιωτικό τομέα, για το πόσο περήφανη είμαι που ανήκω σε αυτόν, όταν οι ειδήσεις και οι εικόνες στην τηλεόραση με πιάσαν απ’ το λαιμό, με δάγκωσαν και λύσσαξα από οργή και αγανάκτηση.

Δυο κουβέντες θέλω μόνο να πω σε όλους εκείνους τους κύριους Πούλους που βρωμίζουν τις μέρες μου. Φωτόπουλοι, Μπαλασόπουλοι, Λυμπερόπουλοι και λοιποί “αγωνιστές”, επίδοξοι σωτήρες που μαζεύτηκαν γύρω μου σαν τα όρνια και κρώζουν για την σωτηρία μου.

Χρόνια τώρα σας ανέχομαι να με ταλαιπωρείτε, να μου ζητάτε κατανόηση και συναίνεση πετώντας μου στα μούτρα το επιχείρημα του δίκαιου αγώνα και της αλληλεγγύης. Το δικαίωμα στην απεργία. Σας άκουγα, σώπαινε έλεγα, μην μπεις στην λογική του αλληλοσπαραγμού, κράτα ψηλά το κεφάλι, μην παίζεις το παιχνίδι της εκάστοτε κυβέρνησης που θέλει να στρέψει την μια επαγγελματική τάξη ενάντια στην άλλη.

Το σεβάστηκα, έτριξα τα δόντια, περπάτησα, έζησα με τα σκουπίδια, πέρασα ώρες κολλημένη στην κίνηση, πλήρωσα αγόγγυστα λογαριασμούς, βίωσα την παράνοια του δημόσιου τομέα. Δεν σας είδα ποτέ να διαδηλώνετε ή να απεργείτε ζητώντας κάτι διαφορετικό από το καλό της τσέπης σας. Ποτέ. Μια ζωή στους δρόμους ανάλογα το συμφέρον σας, το βόλεμα σας, την θεσούλα σας. Και εγώ να κάνω υπομονή, να λέω μέσα μου πάνω από όλα το δικαίωμα του άλλου να διεκδικεί.

Σας έχω νέα. Δεν σας ανέχομαι άλλο. Βαρέθηκα τους τσαμπουκάδες σας, τις απειλές σας, σιχάθηκα να με χρησιμοποιείτε σαν πολιορκητικό κριό για να πετύχετε τους στόχους σας. Να μου ζητάτε να σεβαστώ τα δικαιώματα σας όταν εσείς δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή για τα δικά μου. Οργίζομαι όταν μιλάτε εξ ονόματος μου, όταν ρίχνετε τα σάλια σας δεξιά και αριστερά κάνοντας παντιέρα τον «φουκαριάρη το λαό» όταν το μόνο που σας νοιάζει είναι το τομάρι σας.

Από εδώ και πέρα θα με βρείτε απέναντι σας και εσείς και όλοι όσοι αντιπροσωπεύετε. Γιατί όπως εγώ είμαι υπεύθυνη για αυτούς που ψηφίζω και πληρώνω τις συνέπειες άλλο τόσο είναι και εκείνοι που σας επιλέγουν και σας αφήνουν να τους εκπροσωπείτε.

Να με φοβάστε. Να φοβάστε την οργή μου. Μπορεί για όλους, κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενους, τροϊκανούς να είμαι ένα νούμερο, μια παράπλευρη απώλεια, μια στατιστική του ΟΑΕΔ αλλά έχω μάθει να παλεύω σκληρά για να επιβιώνω, εν αντιθέσει με εσάς που τόσα χρόνια μάθατε μόνο να επιπλέετε. Η θάλασσα της μισαλλοδοξίας σας στερεύει.

Μωροί και πεινασμένοι

Του Στέφανου Κασιμάτη

Διαπιστώνω ότι η περίφημη ομιλία του αείμνηστου Στιβ Τζομπς προς τους αποφοίτους του Στάνφορντ, το 2005, έγινε πολύ της μόδας μετά τον θάνατο του ανθρώπου, για τον οποίον θα κυριολεκτούσε κανείς λέγοντας ότι με τις ιδέες του άλλαξε τον τρόπο της ζωής μας.

Ωστόσο, έχω και μερικές επιφυλάξεις ως προς την ερμηνεία που θα δώσουμε στα λόγια του, καθώς βλέπω ότι πολλοί δίνουν έμφαση στην ακροτελεύτια προτροπή του προς τους νέους: «Stay hungry, stay foolish», (μείνετε πεινασμένοι, μείνετε μωροί). Επίσης όμως, γνωρίζοντας ότι, καθώς μας διακρίνει η τάση προς την ευκολία, συνηθίζουμε να ερμηνεύουμε φράσεις που μας αρέσουν κατά το συμφέρον μας, αγνοώντας το συγκείμενο.

Το λέω διότι η πείνα (μεταφορικώς) και η μωρία (κυριολεκτικώς) μας έχουν οδηγήσει εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα.