Τα 2 χρυσά της Βουδαπέστης!...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΙΒΟΥ

ΑΛΜΑ ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ

Δύο τεράστιες αθλήτριες ικανότητας ήθους και μεγαλοσύνης,

η Αυστραλέζα NINA KENNEDY και η Αμερικανίδα KATIE MOON

μετά από ένα επικό αγώνα και με άλματα στα 4,90 μέτρα,

μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο.

(Στον δρόμο που χάραξαν οι Ταμπέρι-Μπαρσίμ)

Εθνική Ομάδα Πόλο - Ασημένιο Μετάλλιο

Λευτέρης Πετρούνιας - Χάλκινος Ολυμπιονίκης

Σ΄ ευχαριστούμε για ακόμα μια φορά!

Μίλτος Τεντόγλου - Χρύσος Ολυμπιονίκης

με 8,41 μέτρα στο άλμα εις μήκος

Στέφανος Ντούσκος - Χρυσός Ολυμπιονίκης

Χρυσό μετάλλιο στην κωπηλασία ο Στέφανος Ντούσκος.

Ντρέπομαι να του πω συγχαρητήρια αφού ούτε τον ήξερα ούτε θα τον θυμάμαι σε κανα μήνα!...

Τέλος πάντων!

Μπράβο αγόρι μου, να σε χαίρονται η οικογένειά σου και αυτοί που σε πίστεψαν και σε στήριξαν!

Chrisgio

Ο Αντετοκούνμπο και οι άλλοι…

- Από δω είσαι; ρωτάς τον άλλον, αλλά δεν σου απαντάει στην ερώτηση. Πιάνει τα δικά του.

- Έχω γεννηθεί πχ στο Βόλο αλλά κατάγομαι από τη Πόλη. Ο προπάππος μου ήρθε στην Ελλάδα την εποχή του… Τρικούπη, μπλα… μπλα… μπλα…

Φουσκωμένος σαν διάνος αρχίζει να εξιστορεί τη «βαριά» ιστορία του γενεαλογικού του δέντρου. Νομίζει ότι η καταγωγή του από την Πόλη τον καθιστά αυτόματα απόγονο του Παλαιολόγου κι ενώ είναι Έλληνας αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει την επιμέρους καταγωγή του.

Αυτός ο ίδιος άνθρωπος είναι έτοιμος να βάλει πιπέρι στο στόμα του Γιάννη επειδή ΤΟΛΜΑ να δηλώσει ότι είναι ΚΑΙ Νιγηριανός.

Την ίδια ώρα μου έρχονται στο μυαλό και κάποιες άλλες ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ:

•  Ο Γιάννης ήδη από τα 26 του έχει αποκαταστήσει και γενιές πέρα των τρισέγγονών του.

•  Θα ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του στις ΗΠΑ μέσα στα πλούτη και την χλιδή.

• Το ότι μας μιλάει, εκτός ολίγων που τον πίστεψαν στα πρώτα του βήματα και τον βοήθησαν, χάρη μας κάνει.

•  Τι συμφέρον έχει να αναφέρεται τόσο συχνά στην Ελλάδα;

•  Να τυλίγεται στη γαλανόλευκη.

•  Να αρνείται να υπογράψει πάνω της από σεβασμό, όταν κάποιοι «Έλληνες» του ζητούσαν να το κάνει και κάποιοι άλλοι την καίνε.

•  Να βάζει τους Αμερικάνους να τραγουδάνε μαζί του τον Εθνικό μας Ύμνο.

•  Να περηφανεύεται για το GREEK FREAK (τι άκουσε ο άνθρωπος ακόμα και γι’ αυτό)…

•  … και… και… και…

•  Δεν μας έχει ανάγκη καθόλου, μα καθόλου!…

Ας αφήσουμε λοιπόν ήσυχο τον άνθρωπο και ας γευτούμε λίγο από το νέκταρ της επιτυχίας και την δόξας του, καλό θα μας κάνει. Θα μας βοηθήσει να αποβάλλουμε την μιζέρια και την σκατοψυχιά μας...

Ας χαρούμε τον απίστευτο άθλο της κατάκτησης του πρωταθλήματος του ΝΒΑ και την κορυφή του κόσμου από έναν Έλληνα και μάλιστα σχεδόν... ΜΟΝΟΣ του!

Ας παραδειγματιστούμε από το ήθος, την σεμνότητά του και την αγάπη του για την Ελλάδα.

Ας δείξουμε ότι αξίζει να λογιζόμαστε ανθρώπινα όντα.

Chrisgio

Antetokounmpo - Phoenix Suns 105-98

Μπράβο Γιάννη τα κατάφερες!

Το πήρες μόνος σου!

Όσο για μας από σήμερα μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι ο καλύτερος εν ενεργεία μπασκετμπολίστας στον κόσμο είναι Έλληνας!

Αν γίνεις GOAT αυτό είναι στο χέρι σου.

Σου το ευχόμαστε!

ΥΓ-1: Η οικογένεια Αντετοκούνμπο μετράει 3 δαχτυλίδια! Πέρυσι ο Κώστας με τους Lakers, φέτος ο Θανάσης και ο Γιάννης με τους Backs.

ΥΓ-2: Οι Milwaukee Backs χωρίς τον Έλληνα Superstar είναι μια μέτρια ομάδα!

ΥΓ-3: Και κάτι σημαδιακό! 50 πόντους έβαλε o GREEK FREAK, όσα και τα χρόνια από το τελευταίο πρωτάθλημα των Backs!

Chrisgio

Θύρα 7: 31 χρονια μετά!

Ήταν Φεβρουάριος 1981. Σε ηλικία 24 ετών νεαρός ανθυποπλοίαρχος, βρισκόμουν στον Πειραιά και παρακολουθούσα σεμινάρια στο Κ.Ε.Σ.Ε.Ν. (Κέντρο Επιμόρφωσης Στελεχών Εμπορικού Ναυτικού).

Ηλιόλουστη μέρα η 8η Φεβρουαρίου. Ιδανική για ποδόσφαιρο. Εκείνη την εποχή τα παιχνίδια άρχιζαν νωρίς το απόγευμα, το χειμώνα στις 2 μετά το μεσημέρι. Οι θύρες άνοιγαν καταμεσήμερο και στα ντέρμπι από το πρωί για να πιάσουν θέση οι φίλαθλοι αφού ο τσαμπουκάς και το «άντε ρε που είναι δικιά σου η θέση», αν και αριθμημένη, δεν είναι μόνο σημείο των καιρών μας. H… κλανομαγκιά και ο... Ελληνάρας είναι διαχρονικά φαινόμενα.

Έφυγα νωρίς από του Ρέντη με τα πόδια, πριν το μεσημέρι, για το Καραϊσκάκη πιστεύοντας ότι θα βρω εισιτήριο. Ο αγώνας ήταν Ολυμπιακός – ΑΕΚ. Βγήκα στην Πειραιώς και στην Καραολή και Δημητρίου έστριψα αριστερά. Το παλιό Καραϊσκάκη ξεπρόβαλε στις δόξες του.

Ένας χοντρός τύπος μαυραγορίτης, καμιά 100στή μέτρα από το γήπεδο κρατούσε στο χέρι ένα εισιτήριο της θύρας 13, με επίσημη τιμή 300 δραχμές, (ούτε ένα ευρώ σημερινό!) και το έδειχνε με τρόπο στους περαστικούς.

Άντε να βρεις σήμερα από αυτή την «παρτίδα» των λαμόγιων των γηπέδων. Ένα «επάγγελμα» που η σαπίλα του ποδοσφαίρου σχεδόν το εξαφάνισε. Είναι παράξενο αλλά στα γήπεδα η μαύρη αγορά ανθεί όταν το ποδόσφαιρο πάει καλά. Είναι τότε που παίζεται ποδόσφαιρο της προκοπής, που ο κόσμος θέλει και κυρίως δεν φοβάται να πάει στο γήπεδο. Είναι τότε που παρουσιάζεται έλλειψη εισιτηρίων λόγω της μεγάλης ζήτησης. Είναι τότε που οι μαυραγορίτες κάνουν πάρτι. Και τότε, παίζονταν καλό ποδόσφαιρο!

Η θύρα 13 ήταν αυτή που πίσω της είχε τον δεύτερο ηλεκτρονικό πίνακα, στη γωνία του γηπέδου προς τον Πειραιά. Τον ρώτησα «πόσο;» μου απάντησε «1.000 δραχμές φιλάρα» και μου γύρισαν τα άντερα. «Να σου δώσω 500» του αντιγύρισα. «1.000» μου επανέλαβε. Τον παράτησα και προχώρησα.

Ο κόσμος ουρές στα ταμεία να αγοράσει τα τελευταία εισιτήρια. Υπήρχαν μόνο της θύρας 7, τα άλλα είχαν εξαφανιστεί. Δεν ανήκω στην κατηγορία των φανατικών φιλάθλων και προτιμούσα από τότε, να παρακολουθώ όλους τους αγώνες από τις θύρες 9, 10 ή 11 στο παλιό Καραϊσκάκη. Στο καινούργιο δεν έχω πάει ποτέ! Το γήπεδο δύο ώρες πριν την έναρξη του αγώνα ήταν σχεδόν γεμάτο! Μπήκα κι εγώ στη ουρά μη τυχόν και βρω αυτό που ζητούσα αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Βγήκα από την ουρά και γύρισα προ την Καραολή με σκοπό να αποσπάσω απ’ τον μαυραγορίτη το εισιτήριο της θύρας 13 με όσο το δυνατόν χαμηλότερη τιμή ενώ με είχε κυριεύσει η αγωνία μήπως κάποιος άλλος «παλαβός» του τα είχε «σκάσει».

Τον βρήκα στη ίδια θέση να λέει το «ποίημα» του. Μετά από αρκετή ώρα διαπραγματεύσεων τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ανυποχώρητος ο τύπος, βράχος. Κοίταξα το ρολόι μου. Είχε πλησιάσει επικίνδυνα η ώρα έναρξης. Μπρος στο φόβο να χάσω το ματς υπέκυψα και του έσκασα το χιλιάρικο. Είχα... παλαβώσει. Παίρνοντας το μαγικό χαρτάκι του έριξα και μερικά «γαλλικά», αλλά ούτε που τ' άκουσε, ώσπου να τα πω είχε εξαφανιστεί.

Με το χαρτάκι στο χέρι άρχισα να τρέχω, να προλάβω να φέρω γύρω το στάδιο, να φτάσω στη 13. Τελικά πρόλαβα και σχεδόν με το που κάθισα στη θέση μου το παιχνίδι ξεκίνησε.

Τρία γκολ ο Γαλάκος κι από ένα οι Κουσουλάκης, Ορφανός, Βαμβακούλας. Ο Νικολούδης, αν και χωρίς γκολ, ήταν απόλαυση. Μια ιστορική νίκη! Θυμάμαι ότι ήμασταν μονίμως όρθιοι, είτε για τα γκολ που έπεφταν βροχή, είτε για τις χαμένες ευκαιρίες, είτε για χορό. Αγκαλιαζόμασταν οι φίλαθλοι αν και άγνωστοι μεταξύ μας. Μας είχε «φτιάξει» η εμφάνιση της ομάδας.

Το παιχνίδι τελείωσε και ήρεμα χωρίς πρόβλημα χαρούμενοι βγήκαμε από το γήπεδο. Αρκετοί μείναμε έξω από τη 13, μιλώντας για το παιχνίδι, όταν ξαφνικά είδαμε περιπολικά να κινούνται με μεγάλες ταχύτητες κουβαλώντας φιλάθλους, αστυνομικοί να κρατάνε άλλους μέσα στα αίματα και ρούχα σκισμένα, κάποιους που έκλαιγαν, φωνές, ουρλιαχτά. Υποθέσαμε ότι κάποιοι είχαν πλακωθεί μεταξύ τους και έπεσαν μερικές «ψιλές». Δυστυχώς δεν ήταν έτσι και σε λίγο ξεδιπλώθηκαν μπροστά στα μάτια μου φρικτές εικόνες που έμελλαν να μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μου.

Η υπόλοιπη ιστορία γνωστή. Πολλοί οι νεκροί, πολλαπλάσιοι οι τραυματίες. Χωρίς λόγο! Για πλάκα! Οι υπεύθυνοι της θύρας 7, όπως είπαν, δεν άνοιξαν έγκαιρα τις πόρτες και ο κόσμος κατευθυνόμενος προς την έξοδο πίεσε τους μπροστινούς. Άλλοι πέθαναν από ασφυξία και άλλοι από τσαλαπάτημα.
Η εκπομπή «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ» δεν έγινε, οι αθλητικές εφημερίδες βγήκαν ασπρόμαυρες, ο πρωθυπουργός Γ. Ράλλης κήρυξε πένθος. Ο θρίαμβος είχε μεταβληθεί σε θρήνο που εμείς οι γαύροι που το ζήσαμε, θα το θυμόμαστε για πάντα.

Μετά από τόσα χρόνια, αναπολώ και μονολογώ: «Ήμουν κι εγώ εκεί!»

Ο μαυραγορίτης με το πανάκριβο εισιτήριο της θύρας 13, ίσως και να μου έσωσε τη ζωή. Αν δεν το είχα πάρει, θα είχα μπει στην θύρα 7.
Το 13 πρέπει να το θεωρώ τυχερό!

Chrisgio

Το "Καραϊσκάκη" μετά την καταιγίδα...!

Το διήμερο 25-26 Ιανουαρίου βρέθηκα στην Πρωτεύουσα, στον Πειραιά, για επαγγελματικούς λόγους. Ένας βλάχος στην Αθήνα που λένε! Έτσι είναι, ο καιρός περνάει και σιγά-σιγά πρέπει να ετοιμάζομαι ξανά. Το επόμενο καράβι με περιμένει!

Τελείωσα την Πέμπτη το απόγευμα και ξεκίνησα υπό βροχή για το Βόλο. Διάλεξα για να φύγω από τον Πειραιά κάνοντας το γύρο της Καστέλας πριν πάρω την Κηφισού από την αρχή της.

Περνώντας την Πλατεία Αλεξάνδρας είδα ξανά μπροστά μου όλο το λεκανοπέδιο και τα μαύρα σύννεφα από πάνω του που ήδη είχαν αρχίσει το έργο τους για το οποίο είχαν πριν αρκετή ώρα συγκεντρωθεί. 

Λίγο παραπάνω καθώς ο δρόμος συνεχίζει να στρίβει αριστερά αγκαλιάζοντας το όμορφο αυτό τμήμα του Πειραιά ξεπρόβαλε μπροστά μου μια εκπληκτική εικόνα.

Το Στάδιο Καραϊσκάκη στη βροχή κι ακριβώς πάνω του το ουράνιο τόξο! 

Σταμάτησα μέσα σε κορναρίσματα και… ανοιχτές παλάμες. Δημιούργησα κομφούζιο! Σαν γνήσιος Ελληνάρας τους «έγραψα» στα παλιά μου τα παπούτσια. Άναψα τα φλάς, βγήκα έξω και αποθανάτισα την μοναδική στιγμή. Τα μπινελίκια ήταν κάμποσα αλλά νομίζω ότι άξιζε τον κόπο. Μερικοί με ακολούθησαν και παρκάροντας πίσω μου έκαναν κι αυτοί το ίδιο. Τους κοίταξα και χαμογελαστοί μου έκλεισαν το μάτι. Ολυμπιακοί κι αυτοί σαν κι εμένα! 

Δευτερόλεπτα μετά η μίνι κυκλοφοριακή εμπλοκή είχε αποκατασταθεί κι εγώ ξεκίνησα επιτέλους το ταξίδι του γυρισμού χωρίς άλλη στάση.

Για τους υπόλοιπους ΣΥΓΑΥΡΟΥΣ μπορώ να πω ότι το φαινόμενο μόνο αισιόδοξα μπορώ να το δω.

Σημαδιακό, θεϊκό σινιάλο μου μοιάζει!

Λέτε τελικά να το πάρουμε κι αυτό το πρωτάθλημα;

Chrisgio

Υποβιβασμός για Ολυμπιακό Βόλου & Νέα Καβάλα Αποκλεισμός για Μάκη Ψωμιάδη & Αχιλλέα Μπέο

Τον υποβιβασμό του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας για την υπόθεση των στημένων αγώνων και τον αποκλεισμό εφ' όρου ζωής από το ποδόσφαιρο των Αχιλλέα Μπέου και Μάκη Ψωμιάδη, ανακοίνωσε τα ξημερώματα η Πειθαρχική Επιτροπή της Super League.

Ελπίδες για παραμονή στην Σούπερ Λίγκα για την Λάρισα και τον Πανσερραϊκό.

Aπό τον Σκάϊ

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.1 - Michael Jordan

Accolades:

Six time NBA champion (1991, 1992, 1993, 1996, 1997, and 1998)

Six time NBA Finals MVP (1991, 1992, 1993, 1996, 1997, and 1998)

Five time NBA MVP (1988, 1991, 1992, 1996, and 1998)

14 time All-Star

1988 Defensive Player of the Year

Ten time All-NBA First team

One time All-NBA Second team

Nine time All-NBA Defensive First team

1985 Rookie of the Year

Three time All-Star game MVP (1988, 1996, and 1998)

Two time Gold Medal winner (1984 and 1992)

Jersey retired by the Chicago Bulls and Miami Heat (for some reason)

When you look at which player has made the biggest impact over the entirety of the league, Michael Jordan is it. He revolutionized the game in to what it is today, and has been the face of the league even when he isn't playing any longer.

Analysts attempt to compare players of yesterday and today with him all the time, because they realize the notoriety he has as being the best to ever play the game in its 60 year history.

Career averages: 30 ppg, 6 rpg, and 5 apg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.2 - Wilt Chamberlain

Accolades:

Two time NBA Champion (1967 and 1972)

Four time NBA MVP (1960, 1966, 1967, and 1968)

1972 NBA Finals MVP

Seven time All-NBA First team

Two time All-NBA Second team

Two time All-NBA Defensive First team

1960 All-Star game MVP

13 time All-Star

Seven time scoring champion (1960-1966)

1960 Rookie of the Year

If there were a list that judged a player on his stats alone, Wilt Chamberlain would be number one for the rest of time with no competition. No player has ever come within 12 points of the 50 points per game he averaged in the 1961-'62. No player has been able to come within three rebounds of the 27 he averaged in the 1960-'61 season. He was a statistical oddity over the course of his career and finished with some of the largest numbers no other player will ever reach.

Career averages: 30 ppg, 22 rpg, and 4 apg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.3 - Magic Johnson

Accolades:

Five time NBA Champion (1980, 1982, 1985, 1987, and 1988)

Three time NBA MVP (1987, 1989 and 1990)

12 time All-Star

Three time NBA Finals MVP (1980, 1982, and 1987)

Nine time All-NBA First team

One time All-NBA Second team

Two time All-Star game MVP (1990 and 1992)

1992 Gold Medal Winner

Jersey retired by Los Angeles Lakers

Your team has obviously had an illustrious history when you have two players crack the top five of a top 50 players in league history. The Los Angeles Lakers are regarded as one of the top franchises in the league, thanks to their ability to find players who can lead a team. Magic Johnson was one of those players and he led the team to five NBA championships over the course of the 1980's, while earning three NBA MVP's over that time as well.

Career averages: 19 ppg, 11 apg, and 7 rpg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.4 - Kareem Abdul-Jabbar

Accolades:

Six time NBA Champion (1971, 1980, 1982, 1985, 1987, and 1988)

Six time NBA MVP (1971, 1972, 1974, 1976, 1977, and 1980)

19 time All-Star

Two time NBA Finals MVP (1971 and 1985)

Ten time All-NBA First team

Five time All-NBA Second team

Five time All-NBA Defensive First team

Six time All-NBA Defensive Second team

1970 Rookie of the Year

Jersey retired by Los Angeles Lakers and Milwaukee Bucks

He averaged 29 points per game during his rookie season and didn't average less than that for the following three seasons. Kareem Abdul-Jabbar averaged a career high 35 points per game in only his third year in the league, and wouldn't hit less than 20 points per game for the next 14 seasons. It explains why he is the number one scorer in league history and why he led two teams to championships. He also won six MVP's and has an NBA history leading 19 All-Star games.

Career averages: 25 ppg, 11 rpg, 4 rpg, and 3 bpg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.5 - Bill Russell

Accolades:

11 time NBA Champion (1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, and 1969)

Five time NBA MVP (1958, 1961, 1962, 1963, and 1965)

12 time All-Star

Three time All-NBA First team

Eight time All-NBA Second team

One time All-NBA Defensive First team

1963 All-Star game MVP

1956 Gold Medal Winner

How important is it to have a big man who can absolutely dominate the paint? It can apparently get your franchise 11 titles in the span of 13 years, including eight consecutive years of taking the trophy to Boston. Russell was one of the only players during that time to be able to contain Wilt Chamberlain, allowing the Celtics to advance to the NBA Finals nearly every year in the 1960's. Russell averaged as many as 25 rebounds per game and would average 22 for the entirety of his career.

Career averages: 15 ppg, 23 rpg, and 4 apg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.6 - Larry Bird

Accolades:

Three time NBA Champion (1981, 1984, and 1986)

Three time NBA MVP (1984, 1985, and 1986)

12 time All-Star

Two time NBA Finals MVP (1984 and 1986)

Nine time All-NBA First team

One time All-NBA Second team

Three time All-NBA Defensive Second team

1980 Rookie of the Year

1982 All-Star game MVP

1992 Gold Medal Winner

Jersey retired by the Boston Celtics

He doesn't look like your average basketball player. Yet, Larry Bird is regarded by some as one of the best players to play the game—thanks to his feathery touch when taking a jump shot. Bird made the front court of himself, McHale, and Parish one of most volatile trios to play the game. They led the Boston Celtics to three champions during the 1980's, with Bird leading the team most of the way. He would average as many as 30 points per game on 50 percent shooting.

Career averages: 24 ppg, 10 rpg, and 6 apg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.7 - Oscar Robertson

Accolades:

1971 NBA Champion

1964 NBA MVP

12 time All-Star

Nine time All-NBA First team

Two time All-NBA Second team

1961 Rookie of the Year

Three time All-Star game MVP (1961, 1964, and 1969)

Jersey retired by Milwaukee Bucks and Sacramento Kings

Averaging a triple-double has obviously been a hard feat to achieve, since it has only been officially done for one season. Oscar Robertson was the only player to have completed the feat of averaging a triple double for an entire NBA season, when he averaged 31 points, 13 rebounds, and 11 assists in his second year in the league. He did this in his second season in the league and didn't even the MVP award. He would at least win the award a few years later when he came up .1 rebounds short of averaging a triple double.

Career averages: 26 ppg, 10 apg, and 8 rpg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.8 - John Havlicek

Accolades:

Eight time NBA Champion (1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, and 1976)

1974 NBA Finals MVP

13 time All-Star

Four time All-NBA First team

Seven time All-NBA Second team

Five time All-NBA Defensive First team

Three time All-NBA Defensive Second team

Jersey retired by Boston Celtics

If you think a team like the Miami Heat have star power, the Boston Celtics of the 1960's had it all at nearly every position. Alongside Cousy, Jones, and Russell, John Havlicek was one of the best shooting guards of his generation. During his time with the Celtics, he would lead the team to eight championships and would even lead the team long after Cousy and Russell retired.

Career averages: 21 ppg, 6 rpg, and 5 apg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.9 - Shaquille O' Neal

Accolades:

Four time NBA Champion (2000, 2001, 2002, and 2006)

Three time NBA Finals MVP (2000, 2001, and 2002)

2000 NBA MVP

1993 Rookie of the Year

15 time All-Star

Two time scoring champion (1995 and 2000)

Eight time All-NBA First team

Two time All-NBA Second team

Four time All-NBA Third team

Three time All-NBA Defensive Second team

Three time All-Star game MVP (2000, 2004, and 2009)

1996 Gold Medal winner

Shaquille O'Neal might just be recognized as a ring-chaser now that he has jumped from the Cleveland Cavaliers and Boston Celtics. But before that, he was the one who players came to as veterans who wanted to win a title. His size allows him to be the most dominant force to ever play the game of basketball. At 7'1" and a little over 300 pounds, O'Neal has controlled the paint for nearly 15 years and won four NBA titles and an MVP in the process.

Career averages: 24 ppg, 11 rpg, 3 apg, and 2 bpg.

Top 50 ΝΒΑ Players: Νο.10 - Jerry West

Accolades:

1972 NBA Champion

1969 NBA Finals MVP

14 time All-Star

10 time All-NBA First team

Two time All-NBA Second team

Four time All-NBA Defensive First team

One time All-NBA Defensive Second team

1972 All-Star game MVP

1960 Gold Medal winner

When you have your image forever immortalized as the emblem to an entire league, you deserve to crack the top ten. Jerry West has the stats and the game to back it up. He has made a career out of being one of the best scoring and passing guards in his time with the Los Angeles Lakers. He led the team to a number of Finals, but was tormented by the Boston Celtics in the deciding series for years. He reached his break-through two years before he retired in 1972, when his Lakers beat the New York Knicks.

Career averages: 27 ppg, 7 apg, and 6 rpg.