Τελευταία ευκαιρία

του Παύλου Αθανασόπουλου*

Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας αποδεικνύεται το πολιτικό προσωπικό της. Κάθε μέρα φαίνεται και πιο καθαρά η αδυναμία του να ξεφύγει από το παλιό παράδειγμα λειτουργίας του, η ανικανότητα ή αδιαφορία του να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και τελικά η έλλειψη στιβαρής ηγετικής διεύθυνσης της χώρας στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της. 

Το τρίμηνο που άρχισε θα κριθεί η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η συνέχιση της παραμονής της στον κόσμο των αναπτυγμένων δημοκρατικών κρατών, η διεθνής θέση της, η συνέχιση έστω σε χαμηλότερο επίπεδο μιας περιόδου προσδοκιών μεγαλύτερης ευημερίας. 

Η άλλη επιλογή είναι μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, με απίστευτη οικονομική δυσπραγία ειδικότερα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, με κινδύνους κοινωνικών εκρήξεων, με απειλές για την δημοκρατική ομαλότητα, με ένα περιθωριοποιημένο τριτοκοσμικό βαλκανικό κράτος έρμαιο στις διακυμάνσεις των διεθνών συγκυριών και κρίσεων.

Ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος φαίνεται αποφασισμένος να δώσει με σοβαρότητα και συνέπεια την μάχη. Το πολιτικό προσωπικό όμως ασχολείται μόνο με την αναπαραγωγή του παίζοντας αυτοκαταστροφικά παιχνίδια. 

• Η Ν.Δ. θεωρεί ότι το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η πρωθυπουργοποίηση του κ. Σαμαρά. Γι’ αυτό παίζει επικίνδυνα παιχνίδια συγκυβερνώσας αντιπολίτευσης, ανεδαφικών κόκκινων γραμμών, δημαγωγίας και λαϊκισμού και δυσκολεύει και υπονομεύει το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου. 

• Το ΠΑΣΟΚ πάλι δεν έχει διδαχθεί τίποτα. Έχει βυθισθεί σε μια εσωστρέφεια όπου κυριαρχούν οι προσωπικές στρατηγικές είτε για την διατήρηση είτε για την κατάκτηση της αρχηγίας. Δεν ξεκινά μια αποφασιστική διαδικασία αποτίμησης και αυτοκριτικής, προγραμματικού επαναπροσδιορισμού, χάραξης μιας συνεκτικής πρότασης για το μέλλον της χώρας και ανάδειξης στη βάση αυτών μιας νέας ηγεσίας. Έτσι αφ’ ενός μεν δεν συμβάλει στην δημιουργία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα και αφετέρου ευρισκόμενο διαρκώς σε κρίση επηρεάζει αρνητικά το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου της οποίας αποτελεί τον κορμό.

• Το ΛΑΟΣ γίνεται ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της νεοελληνικής ψευτοκαπατσοσύνης και κουτοπονηριάς και παίζει επικίνδυνα παιχνίδια στη βάση των δημοσκοπικών ευρημάτων.

• Η ΔΗΜΑΡ, παρά την θετική συμβολή της στην ύπαρξη μιας υπεύθυνης Αριστεράς, δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν αυτές τις κρίσιμες ώρες. 

• ΣΥΡΙΖΑ και Κ.Κ.Ε έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο μίγμα ακροαριστεράς και χυδαίου νεοελληνικού λαϊκισμού που μόνο στην χρεοκοπία και τη καταστροφή μπορούν να οδηγήσουν. 

Μόνη ελπίδα σε αυτό το σκοτεινό ορίζοντα είναι ότι η αμείλικτη δύναμη της πραγματικότητας, οι πιέσεις της Ευρώπης, ο τρόμος μπροστά στο επερχόμενο χάος θα κάνουν πολλούς από τους παίκτες, έστω και μετά από δύσκολες προσπάθειες, να λογικευθούν.

• Είναι ανάγκη να αφεθεί ο Λουκάς Παπαδήμος να επιτελέσει το έργο του. Να ολοκληρωθεί η διαδικασία του PSI, να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και παρθούν τα απαραίτητα μέτρα στα οποία έχουμε δεσμευθεί και να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση.
• Ταυτόχρονα να μπουν οι βάσεις για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Ένα σχέδιο που βασικά στοιχεία του θα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής, η δημιουργία μιας μικρότερης, ευέλικτης αλλά αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της χώρας, η αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας που δυστυχώς διαρκώς επεκτείνεται.
• Η εκλογολογία πρέπει να σταματήσει.

Στην κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να δοθεί όλος ο χρόνος που είναι απαραίτητος για να επιτελέσει αυτό το τιτάνιο έργο που πιο πάνω περιέγραψα. 

Ταυτόχρονα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στον πρωθυπουργό να μπορεί να κάνει τις αλλαγές στη δομή και το μέγεθος και τη σύνθεση των προσώπων που κρίνει αναγκαίες για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και λειτουργικότητα της κυβέρνησης.

Τα κόμματα πρέπει ειλικρινά να στηρίζουν και να βοηθούν την κυβέρνηση, αφήνοντας στον πρωθυπουργό την αναγκαία ελευθερία κινήσεων. Μακροπρόθεσμα μάλλον κερδισμένα θα βγουν από αυτό. 

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

*Ο Παύλος Αθανασόπουλος είναι δικηγόρος, στέλεχος του μεταρρυθμιστικού χώρου

*πηγή: metarithmisi.gr

 Από το αριστερή στρουθοκάμηλος

Κοιτώντας τη σελήνη...

Πριν λίγο καιρό ένας φίλος blogger, o Πιγκουΐνος, είχε αναρτήσει μια όμορφη φωτογραφία. Κάποια ζωάκια, έντομα ήταν, τρυφερά αγκαλιασμένα κοιτούσαν το φεγγάρι!

«Συνδυασμός της γοητείας της φύσης με αυτήν του διαστήματος!», έγραφε ο φίλος.

Έχοντας κι εγώ μια… «ανάλογη» φωτογραφία, του είχα υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή θα την αναρτούσα.

Η διαφορά είναι ότι η «δική» μου φωτογραφία από την ημέρα εκείνη μέχρι σήμερα, ώ του θαύματος, έχει… αλλάξει! Χάθηκε η μαγεία της, ο ρομαντισμός, το... παραμύθι!

Το φεγγάρι ήρθε πιο… κοντά, και τα ζωάκια έγιναν ανθρωπάκια!

Ξεχωρίζουν οι λεπτομέρειες της αφιλόξενης επιφάνειά της, ενώ τα ζωάκια, που μεταμορφώθηκαν σε ανθρωπάκια, βλέπουν με δέος τον τεράστιο όγκο του δορυφόρου του πλανήτη μας, ενώ ταυτόχρονα, μάλλον με απορία, αναρωτιούνται γιατί είναι... ξεβράκωτοι πάνω στα βράχια!

Χμμμ! Τα βράχια μοιάζουν με αυτά της… Μυκόνου. Τα ανθρωπάκια με νεόπλουτους Ελληναράδες που έχουν μετατραπεί σε νεόπτωχους και ελπίζω έστω και αργά σε... «ΕΛΛΗΝΕΣ».

Η Σελήνη ζύγωσε απειλητική, προκλητική, έτοιμη να τους διευκολύνει στο σάλτο-μορτάλε προς το χάος ή την θανατηφόρα αγκαλιά της. Αν αποφασίσουν να αυτοκτονήσουν, να τους προσανατολίσει, να τους δείξει το δρόμο και τον τρόπο.

Η έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ είναι πλέον κοντά. Για να  καταφέρουν το «στόχο» τους - την αυτοκτονία - χρειάζεται να προσπαθήσουν λίγο ακόμα. 

Πολύ λίγο!

Chrisgio

Μιά φορά κι αυτόν... τον καιρό...

... μια Χαλυβουργία βρίσκεται σε αδιέξοδο και μπαίνει μέσα χοντρά.

Έχει δυο εργοστάσια ανοικτά, μεγάλο λειτουργικό κόστος, λίγες παραγγελίες, πιστωτικά ανοίγματα, λάθος επιλογές σε μια δύσκολη εποχή.

Προτείνει ως προσωρινό μέτρο στους εργαζόμενους τη μείωση ωραρίου. Και τότε ω του θαύματος κάποιοι της κλείνουν το ένα εργοστάσιο με απεργία διαρκείας και κατάληψη.

Έτσι το άλλο δουλεύει στο φουλ και καλύπτει πλήρως τις ανάγκες της με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Όταν θα ανακάμψει η ζήτηση σε χάλυβα, η απεργία θα λυθεί. Η εταιρεία θα έχει υποχωρήσει συναισθανόμενη την αδικία που πήγε να κάνει στους εργάτες και οι απεργοί θα έχουν νικήσει. Οι συμπαραστάτες θα πανηγυρίζουν με τη γροθιά υψωμένη.

Λέτε να είναι έτσι;

Από το μη μαδάς τη μαργαρίτα

Τα πέντε στάδια του πένθους!

Όταν κάποιος πάσχει από ανίατη ασθένεια, μαθαίνει το θάνατο αγαπημένου του προσώπου, ένα πολύ κακό νέο ή, για να πάμε στο ψητό, ένας λαός συνειδητοποιεί ότι η χώρα του πάσχει από ανίατη ασθένεια και είναι ετοιμοθάνατη, τότε λέγεται ότι περνάει από τα πέντε στάδια της λύπης ή του πένθους τα οποία έχουν μία συγκεκριμένη σειρά και είναι τα παρακάτω με τις αντίστοιχες πάνω-κάτω αντιδράσεις:

1. Άρνηση

Αντίδραση: Όχι δεν είναι δυνατόν, αποκλείεται να συμβαίνει, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, κόλπο είναι, δεν τρέχει τίποτα, δεν υπάρχει κρίση, φτιαχτά είναι όλα από τους διεθνείς κερδοσκόπους...!

2. Θυμός

Αντίδραση: Άτιμοι, λαμόγια, κλέφτες, κερδοσκόποι, φοροφυγάδες, εισφοροφυγάδες, μας καταστρέψατε, θα σας σαπίσουμε στο ξύλο, θα πεθάνετε, θα... θα... θα…!

3. Διαπραγμάτευση

Αντίδραση: Εντάξει ας βρεθεί κάποιος να μας σώσει, να πληρώσουμε βρε αδερφέ αλλά πρώτα να πληρώσουν οι άλλοι, ποιος είναι ο τρόπος, τι πρέπει να κάνουμε…!

4. Κατάθλιψη

Αντίδραση: Είμαστε άχρηστοι και ανόητοι, καταστραφήκαμε, θα γίνουμε δούλοι των Βρυξελών, μας έπιασαν κορόιδα, φταίμε κάπου κι εμείς, τη ζωή μας έπρεπε να την έχουμε οικοδομήσει σε άλλη υγιή βάση…!

5. Αποδοχή 

Αντίδραση: Ότι έγινε έγινε, ας γλιτώσουμε τουλάχιστον την χρεωκοπία, να μη χαθούν μισθοί και συντάξεις, να μην αποσαθρωθεί το κοινωνικός ιστός, ας βάλουμε μυαλό…!

**********************

Ερώτηση: Σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε; Ή μήπως με τη μαλακία που μας δέρνει ούτε στο στάδιο της κατάντια μας δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε;

Chrisgio

Να γιατί!

Ο Αμερικανός Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:

Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.

Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες.

Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.

Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.

Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία.

Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία.

Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ .

Εγώ πάντως κάνω ό,τι μπορώ!

*****************************

Λοιπόν, στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, και οι πουτάνες Ρωσίδες!

Άρα, χέσε μέσα! Να γιατί η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο πρόβλημα!

Μερικές... "ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ" φωτογραφίες από την πρώτη εβδομάδα του νέου χρόνου... Νο2

Πυροτεχνήματα στον ουρανό του Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία, τα μεσάνυχτα της Κυριακής 1 Ιανουαρίου του 2012, για τον εορτασμό του νέου έτους στους δρόμους της πρωτεύουσας. Μεγάλα πλήθη συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης επωφελούμενοι του καλού καιρού για να παρευρεθούν στις επετειακές εκδηλώσεις.

Πυροσβέστες βοηθούν έναν άνθρωπο να βγει από το διαμέρισμά του, μαζί με ένα κλουβί πουλιών, ενώ πολλά αυτοκίνητα καίγονται στο πάρκινγκ, στη γειτονιά Sun Valley του Los Angeles το Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011. Για τρίτη συνεχή νύχτα, μετά από μπαράζ πυρκαγιών, οι πυροσβέστες προσπαθούν να σβήσουν τις πυρκαγιές αυτοκινήτων σε διάφορες γειτονιές του Los Angeles. Οι περισσότερες από τις φωτιές συνέβησαν στο San Fernando Valley.

Την Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011, ο Marvel, ένας 4χρονος ουραγκοτάγκος που πάσχει από  αναπνευστικό πρόβλημα, είναι έτοιμος για χειρουργική επέμβαση στο Batu Mbelin, τη Βόρεια Σουμάτρα. Η Ινδονησία έχει χάσει το ήμισυ των τροπικών δασών της κατά τα τελευταία 50 χρόνια με αποτέλεσμα οι εναπομείναντες 50.000-60.000 ουραγκοτάγκοι ζουν σε διάσπαρτα και υποβαθμισμένα δάση.

Ένας νεαρός βουδιστής μοναχός πηδάει πάνω από χυμένο τσάι στη βουδιστική γιορτή Kalachakra, κοντά στην πόλη της Bodh Gaya, που πιστεύεται ότι είναι ο τόπος όπου λαμβάνει χώρα η φώτιση του Βούδα, στο Μπιχάρ, στην Ινδία, την Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012.

Χριστιανός Ορθόδοξος ιερέας στο Ναό της Γεννήσεως, που παραδοσιακά θεωρείται από τους Χριστιανούς η γενέτειρα του Ιησού Χριστού, στη Δυτική Όχθη στη Βηθλεέμ, την Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012.

Μια χριστιανή φιλά μία από τις κολώνες της Εκκλησίας της Γεννήσεως, στη Δυτική Όχθη στη Βηθλεέμ, την Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012.

Πιστοί τραγουδούν και χορεύουν στο ποτάμι Tundzha, καθώς γιορτάζουν τα Θεοφάνεια στην πόλη Kalofer, στη Βουλγαρία Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου, 2012.

Πυροτεχνήματα πάνω από τα κτίρια του Κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένου και του Πύργου του Αγίου Στεφάνου στον οποίο ανήκει και το Big Ben, καθώς το Λονδίνο γιορτάζει την Πρωτοχρονιά την Κυριακή 1 του Ιανουαρίου του 2012.

Στη φωτογραφία, στις 3 Ιανουαρίου 2012, η Darlene Claircin, 28 ετών, μετά το σεισμό του 2010, διαβάζει τη Βίβλο μέσα σε ένα υπόστεγο-προσωρινό καταφύγιο, χτισμένο από τον Ερυθρό Σταυρό, το οποίο ενοικιάζουν μαζί με τον σύζυγός της, στο Πορτ-ο-Πρενς, στην Αϊτή. Δύο χρόνια μετά, πάνω από μισό εκατομμύριο Αϊτινοί εξακολουθούν να είναι άστεγοι ενώ πολλοί που έχουν σπίτια βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση μετά το σεισμό.

Ο Mohammed Ali κλαίει πάνω από τα φέρετρα του γιου του Abbas Mohammed, 9 ετών, και της κόρης του, Fatima Mohammed, 15 ετών, πριν από την ταφή τους στην σιιτική ιερή πόλη Najaf, 160 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης, στο Ιράκ, την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012. Κύμα εκρήξεων έπληξαν δύο σιιτικές συνοικίες, την Πέμπτη, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας δεκάδες Ιρακινούς, ανακοίνωσε η αστυνομία, εντείνοντας τους φόβους ότι οι αντάρτες κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα.

Η Librada Martinez, μέλος της ομάδας Ava Guarani, αντιστέκεται στη σύλληψή της από την αστυνομία καθώς αυτή και άλλοι εκδιώχθηκαν από την πλατεία Ουρουγουάης της Ασουνσιόν, στην Παραγουάη, την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου του 2012. Τα μέλη της ομάδας Ava Guarani έχουν καταλάβει τους τελευταίους επτά μήνες την πλατεία Ουρουγουάης, απαιτώντας από την κυβέρνηση να τηρήσει την υπόσχεση της να αγοράσει γι’ αυτούς 8.000 εκτάρια γης στην περιοχή του San Pedro, περίπου 220 μίλια βόρεια της Ασουνσιόν, μια συμφωνία που είχε κάνει δύο χρόνια πριν.

Ένας Κινέζος βλέπει ένα αεροσκάφος να πετά πάνω από το σπίτι του στο διεθνές αεροδρόμιο Hongqiao στη Σαγκάη στις 5 Ιανουαρίου του 2012. Οι κινεζικές αεροπορικές εταιρείες δεν θα καταβάλλουν τέλος για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Ιανουαρίου. Το μέτρο που έχει εξοργίσει τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Κίνας και αεροπορικές εταιρείες ανά τον κόσμο, τέθηκε σε ισχύ όταν το ανώτατο δικαστήριο της ΕΕ απέρριψε την πρόκληση που ασκληθηκαν από αερομεταφορείς των ΗΠΑ τον περασμένο μήνα.

Ένας άνδρας φωτογραφίζει καθώς ο οδηγός της Toyota Abdulla Alheraiz και ο συνοδηγός του Khalid Ahmad, και οι δύο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αγωνίζονται στην τρίτη ειδική διαδρομή του Ράλι Ντακάρ 2012 (Αργεντινή-Χιλή-Περού) μεταξύ του San Rafael και San Juan, στην Αργεντινή, την Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012.

Ο Ιταλός Marco Fois βουτάει στο ποταμό Τίβερη της Ρώμης, στα πλαίσια του εορτασμού του νέου έτους την 1η Ιανουαρίου 2012. Οι καταδύτες πηδούν από τη γέφυρα Cavour, συνεχίζοντας μια παράδοση που κρατάει από το 1946.

Chrisgio

Ανοιχτή επιστολή του Κωνσταντίνου Κούβαρη, Προέδρου του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά!

Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος 2011 17:12

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Το ελληνικό φαρμακείο βρίσκεται υπό διωγμό. Δυστυχώς, το συνδικαλιστικό κίνημα υπό τις παρούσες δραματικές συνθήκες βρίσκεται σε διαλογισμό, ασχολούμενο με την τακτική του αγώνα, τις κοινωνικές συμμαχίες, τη μορφή των κινητοποιήσεων, τις οικονομικές μελέτες, τις τεχνοκρατικές λύσεις, νομίζοντας ότι υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου για όλα αυτά.

Εξακολουθούμε να είμαστε συνομιλητές ενός αδίστακτου και αφερέγγυου υπουργού, που επανειλημμένως μας έχει κοροϊδέψει. Διαπραγματευόμαστε δηλαδή με αυτόν ο οποίος μεθοδεύει την εξαφάνισή μας, βάζοντάς μας να νομιμοποιήσουμε τις όποιες δυσβάστακτες μελλοντικές αποφάσεις του, και μας αποτρέπει μέσω του διαλόγου από μαζικές κινητοποιήσεις που θα έδιναν λύση σε όλα τα προβλήματα.

Συνάδελφοι, αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν.

Στηρίξαμε το ασφαλιστικό σύστημα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σήμερα που στην υγεία κυβερνούν συμφέροντα, πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και τους εργαζόμενους στον κλάδο μας. Συνάδελφοι, ο καθένας προσωπικά ας αναλογιστεί μέσα από τις δυσκολίες του πώς θα συμμετέχει . Η ενότητα του κλάδου γίνεται επιζήμια όταν υπάρχει αδιαφορία και έλλειψη αλληλεγγύης. Αγωνίσου σήμερα για το φαρμακείο σου, ακόμα κι αν πιστεύεις ότι μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά στο αύριο. Χωρίς αγώνα απλώς δεν γνωρίζεις το δικό σου τέλος.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 

Από τον  Φαρμακευτικό Συλλόγο Πειραιά

Chrisgio: Να χαρώ εγώ leader, φτου να μη τον βασκάνω! Τα έντονα και μεγεθυμένα τμήματα του κειμένου, και μόνο, είναι ο λόγος αναδημοσίευσης αυτού του κειμένου. Δεν έχω στόχο να κρίνω τον αγώνα των φαρμακοποιών αλλά την "ευαισθησία" του ανθρώπου, που τους αντιπροσωπεύει, απέναντι στην κοινωνία!
Η ανακοίνωση σχετικά παλιά αλλά νομίζω αξίζει την αναδημοσίευση!

Στέλιος Ράμφος : Οι Ελληνες ζουν σε συνθήκες παράνοιας και σχιζοφρένειας

Μία εξαιρετική συνέντευξη στον Γιώργο Μητράκη, Αγγελιοφόρος, 25-12-2011.

Σε μια κοινωνία που δεν έχει μάθει να ακούει και που - πολύ περισσότερο - δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τη φιλοσοφική σκέψη ο Στέλιος Ράμφος έχει καταφέρει τον τελευταίο καιρό να ταράξει τα νερά. Ως αποτέλεσμα της κρίσης που βιώνουν οι Νεοέλληνες οι σκέψεις και ο λόγος του βρίσκουν, πλέον, ευήκοα ώτα. Ο ίδιος δείχνει να το απολαμβάνει, αν και επιμένει σε όσα λέει τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και μίλησε στον «ΑτΚ»: για τον Ελληνα, τη νοοτροπία, την οικογένεια, τη δημοκρατία και - κυρίως - για το ιστορικό πείραμα, που ο ίδιος βλέπει να εξελίσσεται. Ενθουσιώδης και χειμαρρώδης, έχει το χάρισμα του δασκάλου που παρασύρει δημιουργικά τους ακροατές του. Πολύ περισσότερο όσους συζητούν μαζί του.

Κύριε Ράμφο, πως σας φαίνεται το ότι η απήχησή σας τον τελευταίο καιρό αυξάνεται θεαματικά;

Αυτό που ξέρω είναι ότι το τελευταίο μου βιβλίο «Η λογική της παράνοιας» κινείται καλά. Εδώ και δέκα εβδομάδες κάνει μια έκδοση την εβδομάδα. Ενδεχομένως αυτό συμβαίνει, διότι η ερμηνευτική προσπάθεια που προσπαθώ να κάνω σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις ίσως ανοίγει μια παράμετρο διαφορετικής προσεγγίσεως των πραγμάτων.

Προσπαθώ να καταλάβω το πρόβλημα με ανθρωπολογικούς όρους και καθόλου με πολιτικούς και οικονομικούς, που δεν τους υποτιμώ, αλλά θεωρώ ότι είναι εξαντλημένοι ως μέρος του προβλήματος. Πιστεύω ότι το κοινό σήμερα θα ήθελε να καταλάβει με έναν τρόπο που θα έβρισκε και τον εαυτό του μέσα στην ερμηνεία των γεγονότων. Ενδεχομένως γι’ αυτό περισσότεροι ενδιαφέρονται γι’ αυτά που λέω και τα οποία έλεγα πάντοτε, αλλά δεν υπήρχε η κατάλληλη συγκυρία να σπρώχνει σαν αέρας.

Γιατί συμβαίνει αυτό τώρα;

Είκοσι χρόνια τώρα λέω ότι ο Ελληνας προσπαθεί να βρει τον εαυτό του μέσα σε στερεότυπα. Αυτό δεν το έχει ξεπεράσει. Απλώς, σήμερα τα προβλήματα τίθενται με τέτοιους όρους που ο καθένας υποχρεούται να αναζητήσει μέσα σε αυτά και το δικό του μέρος της ευθύνης. Οχι στη λογική του «όλοι τα φάγαμε», αλλά στη λογική ότι είμαστε μέσα σε ένα σύνολο στο οποίο έχουν άλλοι βαρύτερες και άλλοι λιγότερες ευθύνες. Υπ’ αυτήν την έννοια μπορεί να είναι η ευκαιρία της υποθέσεως, εάν το ναυάγιο δε γίνει οριστικό.

Υπάρχει, όμως, πραγματική προσπάθεια αυτογνωσίας ή απλώς λόγω της κρίσης δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε;

Πολλές φορές η φορά των πραγμάτων δίνει αποτελέσματα. Η κατάσταση είναι οριακή. Η απειλή για μια επιστροφή 50 χρόνια πίσω είναι μια ρεαλιστική και πολύ συζητούμενη υπόθεση. Γι’ αυτό η συγκυρία είναι κάτι πολύ παραπάνω από συγκυρία. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ελληνας ξεχνάει.

Και είναι ίσως υπερβολικά ατομιστής;

Είναι ιδιότυπα ατομιστής. Είναι ατομιστής χωρίς να είναι ώριμο άτομο. Έχει σημασία αυτό, διότι, αν ήταν ώριμο άτομο, θα ήταν λιγότερο ατομιστής, αφού θα λάμβανε υπόψη του και τους άλλους. Είναι ατομιστής, επειδή δεν καταλαβαίνει το δημόσιο συμφέρον και υπ’ αυτήν την έννοια του είναι εύκολο να βρομίσει ένα δρόμο αλλά το διαμέρισμά του να είναι πεντακάθαρο. Είναι ιδιότυπο στοιχείο, αλλά πολύ σημαντικό μέρος του προβλήματος που περνάμε.

Αν υποθέσουμε ότι ως εκ θαύματος βελτιώνεται η κατάσταση, είναι πιθανό να επανέλθει στην προτεραία συμπεριφορά και σκέψη;

Κατ' αρχάς, χαίρομαι που χρησιμοποιείτε τον όρο ως εκ θαύματος. Είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση της καταστάσεως. Η απάντηση στο ερώτημα είναι ότι τίποτα δεν αποκλείεται. Απλώς, εγώ σκέφτομαι τι μπορούμε να κερδίσουμε. Αν γίνει το θαύμα, δεν θα είμαστε, πλέον, μόνοι και θα είναι πιο δύσκολο να διολισθήσουμε. Μετά την μπόρα που θα έχουμε περάσει, το πλαίσιο θα είναι διαφορετικό και υπ’ αυτήν την έννοια είμαι αισιόδοξος, υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει το θαύμα.

Τελικά τα φάγαμε όλοι μαζί;

Επ’ ουδενί. Για την ακρίβεια, εάν πάρουμε την υπόθεση από την πλευρά των ατόμων, άλλοι φάγανε πολλά, άλλοι λίγα, άλλοι καθόλου, άλλοι τα έπαιρναν και τα μοίραζαν κατά βούληση. Ως σύστημα, όμως, ευθυνόμαστε όλοι. Ως ατομικές συμπεριφορές, όχι.

Έχετε πει ότι η νοοτροπία είναι το πρόβλημα στην Ελλάδα. Πώς θα αλλάξει;

Η νοοτροπία χτίζεται αιώνες τώρα. Βραχυπροθέσμως η αλλαγή της νοοτροπίας μπορεί να γίνει μόνο με τον τρόπο που αλλάζει η νοοτροπία μας, όταν πηγαίνουμε στη Γερμανία ή στην Αμερική, όπου τηρούνται νόμοι. Αν εδώ - μετά το θαύμα - τηρούνται οι νόμοι, θα έχουμε τη βάση, την αφετηρία που θα επιτρέψει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την παιδεία και για άλλα στοιχεία, τα οποία σε βάθος χρόνου μπορεί να λειτουργήσουν. Εμάς μας ενδιαφέρει το άμεσο και το άμεσο είναι η τήρηση των νόμων.

Το ότι στην Ελλάδα είμαστε μεταξύ μας και γνωριζόμαστε καλά δεν είναι από μόνο του ένα πρόβλημα;

Αν τηρούνται οι νόμοι, τότε το ότι γνωριζόμαστε θα κάνει πιο θερμούς τους νόμους. Αν έχετε προσέξει, το χαρακτηριστικό ότι είμαστε μαζί διευκολύνει μια ανομία, η οποία με τη σειρά της διευκολύνεται από το γεγονός ότι πιστεύουμε πως η οικογένεια είναι ο συνεκτικός μας ιστός και όχι το κράτος. Αν τηρούνται οι νόμοι, σημαίνει πως η εμπιστοσύνη μεταφέρεται προς το κράτος, χωρίς να χάνει η οικογένεια την αξία και την τιμή της. Αλλά, πια, αναγνωρίζουμε το δημόσιο συμφέρον. Εμείς είμαστε έκνομοι, επειδή ακριβώς δε βάζουμε το δημόσιο συμφέρον πάνω από το οικογενειακό, το συντεχνιακό, το τοπικό. Εκεί δίνουμε την αναφορά μας. Ο νόμος είναι η πιο άμεση και υλική, έστω μηχανική, αναγνώριση του δημοσίου συμφέροντος.

Οι ίδιοι άνθρωποι και τα ίδια κύτταρα που δημιούργησαν την κατάσταση που υπάρχει σήμερα μπορούν να προσανατολιστούν διαφορετικά;

Μήπως αυτό θα ήταν ένα ακόμη μεγαλύτερο θαύμα από την οικονομική θεωρία; Θα δούμε να επαληθεύεται ο Δαρβίνος, ο οποίος στην εξέλιξη των ειδών λέει ότι τα δυνατότερα είδη επιβιώνουν. Πρέπει να προσαρμοστούμε. Είναι σαν το ανέκδοτο που λέει ότι θα καταστραφεί η Γη και καλούνται οι διάφοροι να πουν τι πρέπει να κάνουμε. Κι αφού δε βρίσκουν λύση, εμφανίζεται ο ραβίνος και λέει ότι πρέπει να γίνουμε ψάρια σε 15 ημέρες. Πρέπει, λοιπόν, να γίνουμε ψάρια σε 15 ημέρες. Το έχουμε ξανακάνει στην Ιστορία.

Πότε;

Το 1821, το 1940. Βέβαια, κάποιος θα πει ότι ενδιάμεσα σφαζόμασταν. Μετά το θαύμα στην Ελλάδα ακολουθεί σφαγή.

Ο Ελληνας του 1821 και του 1940 τι σχέση έχει με το σημερινό;

Στο εξωτερικό επιφαινόμενο καμία, αλλά στο ριζικό σύστημα η σχέση είναι βαθιά. Η αιτία της συγκρούσεως μετά το 1821 ήταν ότι οι οπλαρχηγοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί να γίνει κράτος. Δεν μπορούσε να καταλάβει ο Μαυρομιχάλης γιατί θα βάλει φόρους ο Καποδίστριας και τον σκότωσε. Γιατί οι φόροι ήταν για τη λειτουργία ενός κράτους, αλλά ο άλλος δεν καταλάβαινε τι χρειάζεται το κράτος. Ήταν τοπάρχης, είχε την επαρχία του και ήταν πασάς της περιοχής του. Όπως σήμερα είναι πασάδες στις ΔΕΚΟ. Το ίδιο επαναλαμβάνεται στα κύτταρα των αντιλήψεών μας και αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία της μόνιμης τριβής μας με το κράτος. Δεν έχουμε καταφέρει να συμφιλιωθούμε με μια μορφή ζωής στην οποία η ενότητα δε χρειάζεται υποχρεωτικά να είναι υποταγμένη στη συγγένεια.

Ποιο είναι το πιο θετικό στοιχείο που μας συνδέει με το ηρωικό παρελθόν;

Το δυνατό αίσθημα, στο οποίο αν καταφέρουμε να φυτέψουμε την κρίση του μυαλού τότε θα πάμε πολύ καλά. Όλο το πρόβλημα είναι ότι έχουμε αίσθημα χωρίς κρίση. Αυτό είναι το πάντρεμα που ζητούμε.

Κάτι σαν φιλότιμο με κανόνες;

Οι κανόνες του φιλότιμου είναι εσωτερικοί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε εξωτερικούς κανόνες, τότε το φιλότιμο θα γίνει ευθύνη. Η διαφορά φιλότιμου και ευθύνης έγκειται στο γεγονός ότι στο φιλότιμο περιμένω να μου πεις «μπράβο» για να ικανοποιηθώ. Στην ευθύνη αναλαμβάνω το βάρος των αποφάσεων και των πράξεών μου πριν μου πεις μπράβο.

Πόσο ευθύνονται οι πολίτες για το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει στη χώρα δημοκρατία με την ουσιαστική έννοια του όρου;

Υπάρχει ένα πρόβλημα στην παράδοσή μας που εμποδίζει τη δημιουργία και την ανάπτυξη αυτού που λέμε πολίτης. Το γεγονός, δηλαδή, ότι όλο το διοικητικό σύστημα από το Βυζάντιο μέχρι πολύ αργότερα, στη Τουρκοκρατία και στα νέα χρόνια, είχαμε κοινοτικό σύστημα. Όχι με την έννοια που το βρίσκουμε στην Ελβετία, στον Καναδά, στη Γερμανία, στη Βρετανία, αλλά με την έννοια ότι είχαμε ιεραρχίες τοπικοοικογενειακές, στις οποίες οι άνθρωποι, εκτός από την κορυφή, δεν είχαν δικαιώματα. Όταν δεν έχεις δικαιώματα, δε θα γίνεις πολίτης ποτέ. To πρόβλημα, λοιπόν, για μας σήμερα που κάναμε μια δημοκρατία της κακιάς ώρας, ιδίως μετά το 1974, είναι ότι καταλαβαίνουμε μόνον από δικαιώματα. Πρέπει να καταλάβουμε και από υποχρεώσεις. Διότι, αν δεν έχεις δικαιώματα, σου φέρνονται σαν να είσαι ζώο. Αν δεν έχεις υποχρεώσεις φέρνεσαι σαν να είσαι εσύ ζώο. Αυτός είναι ένας κόμπος, τον οποίο θα πρέπει να λύσουμε.

Εκτός από το θαύμα, υπάρχει κάτι που να σας κάνει ρεαλιστικά αισιόδοξο για την κατάσταση;

Το θαύμα είναι η ελληνική εκδοχή της αισιοδοξίας. Οπότε το θεωρώ μέσα στο παιχνίδι. Θα ήθελα να προσθέσω πως, όταν δεν αφήνεις τη ζωή, δε σ’ αφήνει κι εκείνη. Το πιστεύω αυτό.

Αυτή την περίοδο, ποιος θεσμός επηρεάζει περισσότερο την ελληνική κοινωνία;

Νομίζω η οικογένεια. Παραθεσμικά και εξωθεσμικά κέντρα, που είναι όμως τα εδραία θεμέλια της κοινωνίας. Αν θα προσέξετε, ο δικός μας είναι το πρόβλημα. Τον δικό μας θα προστατεύσουμε, με τον δικό μας θα μοιραστούμε.

Η πολιτική; Η Εκκλησία;

Φυσικά. Η Εκκλησία επηρεάζει, διότι ένα κομμάτι βαθύ της καρδιάς των ανθρώπων, ελλείψει άλλων εξελίξεων, είναι εκεί ακουμπισμένο. Η πολιτική, επίσης, διότι δίνει διέξοδο στην αλληλοφαγωμάρα, που είναι επίσης ελληνικό φαινόμενο.

Το 1974 επιστρέψατε από το Παρίσι στην Ελλάδα. Με δεδομένες τις εξελίξεις αυτά τα 37 χρόνια, το έχετε μετανιώσει;

Οχι. Διότι, ό,τι κι αν συμβαίνει, επειδή όλη μου η δουλειά έχει ως θέμα την Ελλάδα, δεν μπορούσα να την κάνω αλλού. Κι επειδή είχα αρχίσει να το κάνω από πριν, όχι μόνο δε μετάνιωσα, αλλά - αντιθέτως - απολαμβάνω τις εξελίξεις. Συνεχώς μαθαίνω τι είναι η Ελλάδα.

Όλα αυτά τα χρόνια που διατυπώνατε τις απόψεις σας, αλλά οι εξελίξεις κινούνταν σε αντίθετη κατεύθυνση και λίγοι σας άκουγαν, υπήρξαν στιγμές απογοήτευσης;

Όχι. Στο μέτρο που μπορώ να πω ότι είχα μια ελάχιστη συνείδηση των προβλημάτων και των νοοτροπιών στον τόπο μου, δεν απογοητεύτηκα σε καμία στιγμή. Προσπαθούσα κάθε φορά να καταλάβω. Δε θεωρώ ότι είναι προβλήματα κακοήθειας ή κακών ανθρώπων. Οι Ελληνες είναι έξυπνοι άνθρωποι κι έχουν ένα θερμό ψυχικό κόσμο. Αλλά με το ένα πόδι είναι στο 2011 και με το άλλο στο 1000. Αυτό δημιουργεί τρομακτικές συνθήκες σχιζοφρένειας και παράνοιας. Για να προσαρμοστείς στη σημερινή πραγματικότητα με τέτοιους όρους, πρέπει να φτιάξεις ένα δικό σου κόσμο φαντασιώσεων και να πεις ότι αυτή είναι η πραγματικότητα, εγώ εδώ μέσα βρίσκομαι και δεν πάει να γίνεται χαμός εκεί έξω. Όλο αυτό με ενδιαφέρει πολύ. Δεκαετίες μετά θα εξετάζουμε το θέμα και θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το πρωτοφανές πείραμα μιας ανατολικής χώρας να θέλει να γίνει δημοκρατία χωρίς ούτε τα κόλπα του Πούτιν ούτε τα κόλπα της Κίνας.

Η Ευρώπη βλέπετε να έχει μέλλον;

Με τους όρους που είναι σήμερα, όχι. Διότι βρισκόμαστε σε εποχή μεταεθνικών μορφωμάτων και η Ευρώπη επιμένει να παίζει εθνικά. Θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να βάλει πρώτα την Ευρώπη και μετά τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις άλλες χώρες. Επειδή δεν μπορούν αυτήν τη στιγμή να πάρουν αυτήν την απόφαση, γι’ αυτό οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησής τους παίζουν... μπιλιάρδο.

Υπάρχει λογική στο ότι εγώ πληρώνω και άρα θα γίνει ό,τι λέω και ό,τι θέλω;

Νομίζω πολύ κοντόφθαλμη. Αυτά τα πράγματα ξεπερνούν το τι θέλει ο καθένας. Μιλάμε για έναν καινούριο κόσμο με άγνωστα δεδομένα, τα οποία πιέζουν ασφυκτικά από παντού. Ή καταλαβαίνεις και προσαρμόζεσαι ή χάνεις το παιχνίδι μ’ έναν τρόπο δραματικό. Υπάρχει, δηλαδή, ο κίνδυνος η Ευρώπη να χάσει μια πραγματικά μεγάλη ευκαιρία που της δημιούργησε η Ιστορία.

Υπάρχει ιστορικό ανάλογο για την Ελλάδα;

Όχι. Με δημοκρατία μέχρι παραληρήματος όχι. Γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον. Μια χώρα ανατολική, με βαθιά μεσαιωνικές δομές και νοοτροπίες, να θέλει να γίνει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, δεν έχει προηγούμενο.

Έχετε εκτίμηση προς τα πού τελικά θα κινηθεί η ελληνική κοινωνία;

Δεν είμαι βέβαιος. Οι κοινωνίες ορισμένες φορές κάνουν βήματα πίσω, καταστροφικά. Διότι οι άνθρωποι, οι λαοί που είναι πάντοτε σε τεντωμένο σχοινί είναι έτοιμοι για αυτοκαταστροφικές κινήσεις. Στην ιστορία μας το έχουμε κάνει κατ’ επανάληψη. Επειδή δεν έχουμε ιστορικό αίσθημα, είναι εύκολη η αυτοκαταστροφή. Αν είχαμε ιστορικό αίσθημα, θα λέγαμε πάμε εκεί και δε γυρνάμε πίσω. Αυτό φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, με τις προτιμήσεις ψηφοφόρων σε απολιθωματικές καταστάσεις.

Είναι αυτή η παράνοια που είπαμε;

Νομίζω ναι. Μια παράνοια που, όταν συνδυάζεται με την απογοήτευση και την απελπισία, δίνει αποτελέσματα που ούτε ο Αϊνστάιν δε θα μπορούσε να συλλάβει.

Και πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τη λογική της… παράνοιας;

Όλο το πρόβλημα είναι το μέτρο. Θέλουμε λίγο μέτρο. Λίγη κρίση και λίγη μνήμη. Να μην ξεχνάμε γρήγορα τα πάντα και να μπορούμε να σκεφτούμε για να μοιράσουμε δύο γαϊδάρων άχυρα. Αυτό που συναισθηματικά δεν μπορούμε και ορμάμε. Γινόμαστε φίλοι σε πέντε λεπτά, εχθροί σε άλλα πέντε και μαχαιρωνόμαστε σε άλλα πέντε, πριν αγκαλιαστούμε σε άλλα πέντε. Ξεχνάμε εύκολα, κάνουμε πρωθυπουργούς αυτούς που βρίζαμε πριν. Στην εξέλιξη, βέβαια, μπορεί να παίξει ρόλο και το αίσθημα της αυτοσυντηρήσεως, αλλά και το γεγονός ότι, επειδή είμαστε θαλασσινή χώρα, μπορεί να μην έχουμε τόσο κλειστό μυαλό την κρίσιμη στιγμή.

Αν η Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια ήταν μια πιο φτωχή χώρα, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα;

Θα ήταν καλύτερα, διότι ο πλούτος μας οδήγησε στον παροξυσμό. Αλλά, αν τελικά μας βγει η ιστορία, δε θα ήταν καλύτερα. Αν, πάλι, δε βγει, τότε θα ήταν καλύτερα να είμαστε φτωχότεροι.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Χάρισε στο μαρξισμό την ύστερη εφηβεία και τα φοιτητικά του χρόνια στην Ελλάδα. Επί πτυχίω στη Νομική Αθηνών, εγκατέλειψε την Αριστερά και έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε Φιλοσοφία. Εκεί συνάντησε τον Κορνήλιο Καστοριάδη και γνώρισε καλά τη σκέψη του για τον Μαρξ, για το σοσιαλισμό και τη βαρβαρότητα. Στο Παρίσι δεν ακολούθησε, λοιπόν, τις φιλοσοφικές μόδες. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Βενσέν. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση. Διάλεξε το μονήρη βίο του στοχαστή, με πυκνές όμως δημοσιεύσεις και πολλές διαλέξεις και σεμινάρια.

Chrisgio: 

Αποφάσισα να αναδημοσιεύσω τη συνέντευξη γιατί με γοήτευσε η σκέψη αυτού του ανθρώπου.

Προφανώς λόγω επαγγέλματος έχω χάσει και θα συνεχίσω να χάνω συνέχειες από αυτό που λέγεται "Ελλάδα" και αφορά την πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό!

Ο Στέλιος Ράμφος είναι ένας από αυτούς του οποίου την "συνέχεια" αγνοούσα.

Ενώ βρισκόμουν στη φάση της επεξεργασίας του κειμένου προσπάθησα να "τονίσω" λέξεις και φράσεις που ξεχώρισα. Ελάχιστα λεπτά αργότερα συνειδητοποίησα ότι είχα μαυρίσει όλο το κειμενο.

Από την αρχή έως το τέλος μία συναρπαστική συνέντευξη.

Το βιβλίο του "Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ" θα αρχίσω να διαβάζω αυτές τις μέρες. Το αγόρασα!

Η τελευταία συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων για το 2011

Βλέποντας ο Θεός το τεράστιο πρόβλημα της Ελλάδας και τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πιστός Ελληνικός λαός, αποφασίζει να στείλει τον υιό του στην γη για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες.

Αφού απέτυχες κι Εσύ να τους διώξεις, δεν τους ευλογείς τουλάχιστον!

Ο Ιησούς εμφανίστηκε προχθές ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων και μετά από μία θερμή ομιλία συμπαράστασης και υποστήριξης της Ελλάδας, ανακοινώνει ότι διαγράφει όλα τα χρέη της χώρας, φέρνει μεγάλες επενδύσεις, παρέχει 100% αυξήσεις σε όλους τους Έλληνες και διαγράφει τα δάνειά τους.

Όλοι, μα όλοι οι βουλευτές ζητωκραυγάζουν όρθιοι. Αλαλαγμοί χαράς και ικανοποίησης από όλες τις πτέρυγες. Ακόμη και η άθεη Παπαρήγα, σταυροκοπιέται.

Τότε ο Ιησούς προσθέτει: "Υπό έναν όρο όμως!"

Όλοι ησυχάζουν και περιμένουν να ακούσουν.

"Όλοι σας θα παραιτηθείτε και κανείς σας δεν θα είναι του λοιπού υποψήφιος βουλευτής."

Νεκρική σιγή στην αίθουσα! Αλληλοκοιτάζονται και κάποιοι του απαντούν ότι θα πρέπει να συνέλθουν τα κόμματα για να αποφασίσουν.

"Πολύ καλά. Θα περιμένω την απάντησή σας έως αύριο το πρωί" λέει ο Ιησούς.

Σήμερα πρωί και πριν λίγο, μαθαίνω ότι ο Πρόεδρος της Βουλής έδωσε στον Ιησού την ομόφωνη απάντηση όλων των πτερύγων της Βουλής, με την οποία καταγγέλεται η απαράδεκτη παρέμβαση του Θεού στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας!

Και για να μη ξεχνιώμαστε...

... δεν υπάρχουν απλώς και χειρότερα...

... υπάρχουν πάρα μα πάρα πολύ χειρότερα!

Αυτά βέβαια όχι για να παρηγορούμαστε...

... αλλά για να προσγειωνόμαστε,

να συνομιλούμε με τα εσώψυχά μας...

... και να παίρνουμε δύναμη στοχεύοντας

στο ρεαλιστικά καλύτερο!

 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Chrisgio

Μερικές... "ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ" φωτογραφίες από τις τελευταίες μέρες του χρόνου που φεύγει... Νο1

Mέσα από το παράθυρο, εργαζόμενοι στην εθνική εταιρεία σιδηροδρόμων (CP-Comboios de Portugal), περπατούν πάνω στην αποβάθρα στο σιδηροδρομικό σταθμό Santa Apolnia κατά τη διάρκεια τριήμερης απεργίας στη Λισαβόνα, στις 23 Δεκεμβρίου, 2011.

Ισραηλινοί στρατιώτες ρίχνουν δακρυγόνα σε Παλαιστίνιους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στην κατασκευή και την επέκταση οικισμών στα εδάφη του χωριού, της Δυτικής Όχθης, Nabi Saleh, κοντά στη Ραμάλα, στις 23 Δεκεμβρίου, 2011.

Η κελευστής Marissa Gaeta, αριστερά, φιλάει το "άλλο της μισό", την εδώ και δύο χρόνια φίλη της, κελευστή Citlalic Snell στη Βάση Little Creek στην Virginia, την Τετάρτη 22 Δεκέμβρη 2011, όταν το πλοίο της Gaeta επέστρεψε μετά από 80 ημέρες σε θάλασσα. Αποτελεί παλιά παράδοση στο πολεμικό ναυτικό της Αμερικής για τους επιστρέφοντες, ένας τυχερός ναυτικός που επιλέγεται, να είναι ο πρώτος που θα φιλήσει το αγαπημένο του πρόσωπο. Αυτή τη φορά το ζευγάρι ήταν ομοφυλόφιλο!

Ένα αγόρι σκουπίζει το νερό της βροχής από τα μάτια του - μπορεί να είναι και δάκρυα - κοντά σε μια γέφυρα που καταστράφηκε στο ποταμό Kapay, ένα από τα τρία ποτάμια που ξεχείλισαν κατά τη διάρκεια του τυφώνα Washi, σε μια απομακρυσμένη περιοχή στην πόλη Iligan, στις  Νότιες Φιλιππίνες στις 26 Δεκεμβρίου 2011.
Δεκάδες χιλιάδες επιζώντες από τις πλημμύρες ζουν σε πόλεις-σκηνές εδώ και μήνες, ενώ αναζητούνται ασφαλείς περιοχές για την μετεγκατάσταση τους.
Περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι που ξεριζώθηκαν λόγω της τροπικής καταιγίδας Washi έχουν καταφύγει σε κυβερνητικά κτίρια στις πόλεις Cagayan de Oro και Iligan.

Ένα αγόρι από το Πακιστάν, χαρούμενο, κρατά ένα μπαλόνι, που αγόρασε την ημέρα των Χριστουγέννων σε μια Xριστιανική συνοικία στο Ισλαμαμπάντ, στο Πακιστάν, την Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011.

Ένας Βραζιλιάνος διασχίζει τη λεωφόρο Ρίο Μπράνκο με μια ομπρέλα για την προστασία από τη βροχή που έφερε ένα ψυχρό μέτωπο καιρού που έφτασε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 26 Δεκεμβρίου 2011. Μέσα στο καλοκαίρι με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 39 βαθμούς Κελσίου, το ψυχρό μέτωπο προκάλεσε βροχές και σημαντική πτώση της θερμοκρασίας κάτω από τους 22 βαθμούς.

Δρυίδες και ειδωλολάτρες, στο Stonehenge καθώς ο ήλιος ανατέλλει στις 22 Δεκεμβρίου 2011 στο Wiltshire, στην Αγγλία. Ο, εκτός εποχής, ζεστός καιρός ενθάρρυνε ένα μεγάλο πλήθος κόσμου να συγκεντρωθεί στις διάσημες ιστορικές πέτρες για να γιορτάσουν την ανατολή του ηλίου που βρίσκονταν στο χειμερινό ηλιοστάσιο, τη μικρότερη μέρα του χρόνου.

Ο Ελληνο-Ορθόδοξος μοναχός καθαρίζει το Ναό της Γεννήσεως, στην Βηθλεέμ της Δυτικής Όχθης, την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011. Αρμένιοι και Έλληνες Ορθόδοξοι κληρικοί άρχισαν να χτυπούν ο ένας τον άλλο με σκουπόξυλα κατά τη διάρκεια του καθαρισμού της Τετάρτης μέσα στο Ναό.

Ο επόμενος ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Kim Jong Un, χαιρετίζει την νεκροφόρα που μεταφέρει το σώμα του πατέρα του και ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ κατά τη νεκρική πομπή στην Πιονγκγιάνγκ, την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011. Πίσω από Kim Jong Un, είναι Jang Song Thaek, αδελφός του Kim Jong Il.

Μοιρολογήτες και μοιρολογήτρες, επί τω έργω, περιβάλλουν τη νεκροφόρα που μεταφέρει το φέρετρο του ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ κατά τη διάρκεια της νεκρικής πομπής μέσα στους δρόμους της Πιονγκγιάνγκ, την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου, 2011.

Το κορίτσι από το Πακιστάν, η Shaheen Akram, 7 ετών, σ’ ένα εργοστάσιο παραγωγής τούβλων όπου εργάζεται με την οικογένειά της, στα περίχωρα του Ισλαμαμπάντ, στο Πακιστάν, την Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011.

Ένας άνεργος-άστεγος Ισπανός άντρας, κοιμάται κάτω από μια γέφυρα στην Παμπλόνα της Βόρειας Ισπανίας, την Τετάρτη 28 του Δεκέμβρη 2011, την ώρα που το Ισπανικό Παλάτι ανακοίνωνε στην επίσημη ιστοσελίδα του, τον προϋπολογισμό του Ισπανού Βασιλιά Χουάν Κάρλος και της οικογένειάς του. Ήταν η πρώτη φορά που ανακοινώνεται ο προϋπολογισμός την ώρα που η Ισπανία υποφέρει από μεγάλη οικονομική κρίση με περισσότερους από πέντε εκατομμύρια ανέργους.

Chrisgio