Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

Elizabeth river - Norfolk

Αφήσαμε το Hampton Roads και αρχίσαμε ν’ ανεβαίνουμε το ποτάμι Elizabeth. Ένα μικρό ποτάμι πλωτό για λιγότερα από 5-6 μίλια αλλά πολύ σημαντικό μιας κι εκεί βρίσκεται ένας από τους δύο μεγαλύτερους ναυστάθμους του πολεμικού ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο ένας είναι στο San Diego στον Ειρηνικό και ο άλλος εδώ στο Norfolk στον Ατλαντικό.
Για να φτάσουμε στο Chesapeake έπρεπε να διασχίσουμε τον ναύσταθμο και να αφήσουμε αριστερά μας το Norfolk και δεξιά το λιμάνι του.
Το ένα αεροπλανοφόρο δίπλα στο άλλο εκτός από τα άλλα κάθε είδους μικρότερα πολεμικά σκάφη. Για 3-4 μίλια στα αριστερά μας βλέπαμε μόνο πολεμικά.

Προφανώς όλα έτοιμα για επέμβαση σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου αν τυχόν θιχτούν τα συμφέροντα της υπερδύναμης.
 
Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010

Manatee - Chesapeake

Ανοιχτήκαμε στον Κόλπο του Μεξικού κι αρχίσαμε να «μαζεύουμε» τα μίλια για το Chesapeake.

Κατεύθυνση νότια να πιάσουμε το Key West, το νότιο άκρο της Φλόριδας.
Στρίψαμε ανατολικά μπήκαμε στο Florida Strait. Εκεί συναντήσαμε το Ρεύμα του Κόλπου (Gulf Stream) και όπως το είχαμε από πρύμα το καράβι άρχισε να ανεβάζει ταχύτητα, 16-17-18 κόμβους την ώρα. Αργότερα η πορεία έγινε βόρειο-ανατολική και κατόπιν βόρεια. Από αριστερά μας το Miami και δεξιά μας οι Μπαχάμες.

Στις 27 του μήνα αφήσαμε πίσω μας το στενό της Φλόριδας και βγήκαμε στον Ατλαντικό ενώ το ρεύμα εξακολουθούσε να μας βοηθάει να φτάσουμε γρήγορα χαρίζοντάς μας τρελές ταχύτητες.
Στις 29 τα χαράματα οι δρόμοι μας χώρισαν.
Το Gulf Stream συνέχισε την αιώνια βόρεια πορεία του ενώ εμείς προλάβαμε και χωθήκαμε στην ευρύτερη περιοχή του Norfolk όταν ο Ατλαντικός είχε αρχίσει να θυμώνει άσχημα.

Ο πιλότος μας συνάντησε στον πλοηγικό σταθμό και μετά από δύο ώρες μας φουντάρισε στο Hampton Roads, ένα ασφαλές αγκυροβόλιο.

Ο καιρός συνέχιζε να χαλάει. Η βροχή έπεφτε με ρυθμό κατακλυσμού. Μου θύμισε τη τροπική βροχή στην Barranquilla πριν 2 μήνες στην Κολομβία αλλά με υπερβολικό άνεμο και χωρίς σταματημό, έβρεχε για μέρες. Δύο Storms πέρασαν από πάνω μας, όμως εκεί που ήμασταν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Κοντά 5 μήνες τώρα και δεν έχουμε νοιώσει κακό καιρό στο πέλαγος.Πολλές φορές ο Θεός συμμαχεί μαζί σου και σε βλέπει σαν αμαρτωλό έτοιμο να σε εξαφανίσει, όχι με φωτιά και θειάφι βέβαια, αλλά με Storms και κυκλώνες.

Μείναμε εκεί στο αγκυροβόλιο έως τις 4 Οκτωβρίου οπότε ο καιρός έφτιαξε για τα καλά. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ένας άλλος πιλότος ανέλαβε να μας οδηγήσει στο Chesapeake.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Port of Manatee - Florida

Οι αρχές ανέβηκαν για τις διατυπώσεις.

Τo face control άρχισε λες και ήμασταν εγκληματίες.
Αυτό συνέβαινε πάντα στην Αμερική αλλά για άλλο λόγο. Τότε πριν 30 χρόνια - και βάλε - όταν το «Αμερικανικό Όνειρο» ήταν ακόμα όνειρο για πολλούς, ο έλεγχος είχε νόημα γιατί έτσι γίνονταν προσπάθεια να αποτραπεί η αθρόα είσοδος λαθρομεταναστών στη χώρα. Δεν ξέρω αν το πέτυχαν αλλά οι ισπανόφωνοι που συναντάς όπου και να βρεθείς είναι πάρα πολλοί.
Σαν τους Αλβανούς στην Ελλάδα.

Εκατοντάδες, για να μη πω χιλιάδες, Έλληνες εκείνη τη μακρινή εποχή μπαρκάρανε μόνο και μόνο για να την «κοπανήσουν» μόλις το καράβι θα έπιανε Αμερική. Κανονίζανε ακόμα και λευκούς γάμους με ξεπεσμένες Αμερικάνες για να το πετύχουν.

Όσοι παλιοί ναυτικοί με διαβάζουν τώρα θα χαμογελούν.

Το φαινόμενο αυτό ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υφίσταται αλλά για άλλους λαούς. Πριν από μερικά χρόνια, σε άλλο πλοίο της εταιρείας, με τα καράβια της οποίας τότε ταξίδευα, και που το πλήρωμα αποτελείτο από Πακιστανούς εκτός του Καπετάνιου και του Αου Μηχανικού που ήταν Έλληνες, ενώ βρίσκονταν σε λιμάνι της Αμερικής ένα πρωί οι δύο Έλληνες βρέθηκαν μόνοι στο πλοίο. Οι υπόλοιποι είχαν εξαφανιστεί προς άγνωστη κατεύθυνση, αφήνοντας προσωπικά είδη και μεγάλα χρηματικά ποσά στο λογαριασμό της εταιρείας τα οποία ποτέ δεν πήραν. Γι' αυτούς
ο στόχος ήταν η παραμονή τους στην Αμερική!

Όμως σήμερα ο βασικός λόγος του ελέγχου θεωρώ πως είναι η τρομοκρατία. Μετά τη τραγωδία των δίδυμων πύργων οι Αμερικάνοι ζουν υπό καθεστώς ΤΡΟΜΟΥ.
Δεν μπορούν ακόμα να το χωνέψουν ότι η πρώτη επίθεση εναντίον τους έγινε εν καιρώ ειρήνης από «ξυπόλυτους και πεινασμένους» όταν σε 2 παγκοσμίους πολέμους παρέμειναν αλώβητοι αν εξαιρέσουμε το Περλ Χάρμπορ.
Δεν μπορούν ακόμα να το χωνέψουν και να το καταλάβουν ότι οι πεινασμένοι και οι δυστυχισμένοι αυτού του πλανήτη, αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αυτοί που δεν έχουν παρόν και μέλλον, αυτοί που δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο να κερδίσουν, είναι ΑΗΤΤΗΤΟΙ!!!
Δεν αντιμετωπίζονται!!!

Είναι φανερό ότι φοβούνται και τη σκιά τους. Η διαπίστωση δεν είναι σημερινή, απλώς τυχαίνει και την περιγράφω τώρα.

Έχουν επινοήσει απίθανες διατυπώσεις και τρόπους προφύλαξης.
Πρώτος και καλύτερος ο κώδικας ISPS τον οποίο έχουν «επιβάλει», όπως και τόσα άλλα χαζά, με το ζόρι σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά δεν τον πιστεύουν πλέον ούτε οι ίδιοι. Όπου και να πας όπου κι αν βρεθείς γύρω από τα λιμάνια τους, έχουν ορθώσει χιλιόμετρα συρματοπλέγματα.
 
Αστείες, γελοίες καταστάσεις.

Στα αεροδρόμιά ξεβρακώνουν στην κυριολεξία ανθρώπους κατά την είσοδό τους στη χώρα τους. Έχω ιδίαν πείρα περί αυτού. Το έχω υποστεί το ξεβράκωμα.

Όσοι δεν έχουν Αμερικανική Visa η έξοδος από το πλοίο απαγορεύεται. Σε περίπτωση παραβίασης του νόμου το πρόστιμο είναι 3.000 δολάρια.
Αν κάποιος από το πλήρωμα χωρίς Visa χρειαστεί για παράδειγμα να επισκεφθεί το γιατρό αυτό πρέπει να γίνει με ένοπλη συνοδεία.
Τελικά μόνο 7 από μας πήραμε Shore-Pass. Οι υπόλοιποι για όσο διάστημα θα βρισκόμαστε στην Αμερική..., «ΕΠΙ... ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ».
Δεν ήξερα και το έμαθα τώρα ότι η Visa είναι απαραίτητη και για τους Έλληνες ναυτικούς άσχετα με το τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους Έλληνες ταξιδιώτες. Αλήθεια τι έγινε καταργήθηκε;

Κάποια στιγμή οι διατυπώσεις τελείωσαν, οι «ελεγκτές εγκληματιών» αποβιβάστηκαν κατά τις 7 το πρωί και γρήγορα-γρήγορα την «έκανα» για το κρεβάτι μου.

Όμως δεν ήταν γραφτό μου να κοιμηθώ. Στις 8 η Αμερικανική Ακτοφυλακή το γνωστό,
φοβερό και τρομερό U.S.C.G. (United States Coast Guard) επιβιβάστηκε για επιθεώρηση.

Τελείωσαν το απόγευμα. Μας ξετίναξαν αλλά ο έλεγχος πήγε καλά!

Μία από τις επόμενες μέρες πήραμε την απόφαση ότι έπρεπε να... «ΑΠΟΛΑΜΑΡΙΝΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ»! (που τη βρήκα πάλι αυτή τη λέξη!). Να... «προσγειωθούμε»!

Έξοδος για καλό φαγητό. Η επιλογή όμως του εστιατορίου ήταν τραγική. Θελήσαμε να εμπιστευτούμε τον ταξιτζή και την πατήσαμε. Ένα άθλιο, βρώμικο μαγαζί που εκτός των άλλων αντί για χαρτοπετσέτες στα τραπέζια κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας χαρτί σε ρολό. Δίπλα μας δύο τύποι «καρνάβαλοι» από αυτούς που προσπαθούν να ζωντανέψουν τον ΕΛΒΙΣ. Ασημό-μαύρα πουκάμισα, φαβορίτες, μπότες κλπ. Ήμουν έτοιμος να τους φωτογραφήσω αλλά φοβήθηκα μην τυχόν έχουμε
παρεξηγήσεις και το παράτησα.

Το φαγητό δεν ήταν τελείως για πέταμα αλλά ούτε καλό. Δεν βγαίνεις έξω για να φας ότι τρως στο βαπόρι. Υπό αυτή την έννοια θα το χαρακτηρίσω «ΧΑΛΙΑ».

Όταν αποφασίσαμε να φύγουμε, αφού πληρώσαμε, ζητήσαμε ταξί το οποίο αποφασίσαμε να το περιμένουμε έξω μιας και είχαμε και «θεριακλήδες» στη παρέα μας και η απαγόρευση του τσιγάρου στην Αμερική, αν μη τι άλλο, τηρείται. Ο νόμος εφαρμόζεται.

Βγαίνοντας έξω περιμένοντας το ταξί κάναμε μια μικρή εξερεύνηση του γύρω χώρου και ανακαλύψαμε μία ταμπέλα που έγραφε «DO NOT FEED THE ALLIGATORS» (μην ταΐζετε τους
αλιγάτορες).

Τότε κατάλαβα γιατί το μαγαζί ήταν βρώμικο και το φαΐ χάλια!!!
 
Δεν ήταν για ανθρώπους!!!

Η εκφόρτωση τελείωσε στις 25 του Σεπτέμβρη και αναχωρήσαμε για το Chesapeake της Virginia.
Ο πιλότος μας άφησε εκεί ακριβώς που μας συνάντησε όταν ερχόμασταν και το βραδάκι κατά τις 7 η ώρα κάναμε FULL AWAY (πρόσω ολοταχώς).

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Cristobal - Manatee

Ο Παναμάς είχε μείνει πίσω μας κι εμείς προσπαθούσαμε στην Καραϊβική αποφεύγοντας νησιά και νησάκια να φτάσουμε στη Φλόριδα, στο Manatee.

Ένα ακόμα μικρό ταξίδι 4 ημερών μπροστά μας.

Πρώτη πορεία 008 μοίρες βόρεια.

Δεξιά μας ανοίχτηκε η Καραϊβική Θάλασσα, ήσυχη και καθαρή από κυκλώνες – ευτυχώς – ενώ μπροστά μας και δεξιά περίμενε η Τζαμάϊκα. Αριστερά, αλλά πολύ μακριά επίσης, αφήσαμε μετά τον Παναμά, την Κόστα Ρίκα, τη Νικαράγουα και στο ύψος της Ονδούρας, πριν πιάσουμε τη Τζαμάϊκα, αλλάξαμε πορεία προς τις 318 μοίρες βορειοδυτικά.

Τα νησιά Grand & Little Cayman στα ανατολικά μας κλείσανε πονηρά το μάτι.
Ένας από τους γνωστούς παράδεισους απατεώνων και off-shore εταιρειών.

Ονόματα δε λέμε!!!

Επόμενος στόχος το Yukatan Channel που οριοθετείται από τον ανατολικό άκρο του Μεξικού, την περιοχή Yukatan, και το δυτικό ακρωτήρι της Κούβας το Cabo San Antonio. Από κει βάλαμε στην πλώρη τον κόλπο της Tampa στη Φλόριδα και τελική πορεία 024 μοίρες βορειοανατολικά. Κάπου εκεί βρίσκεται και το άγνωστο Manatee.

Το καράβι δεν χρειάστηκε να παλέψει πολύ για να το πετύχει κι έχοντας σαν σύντροφο και βοηθό του τον καιρό που συνέχιζε να είναι πολύ καλός, το ταξίδι κύλησε ομαλά σύμφωνα με το πλάνο και χωρίς καθυστερήσεις.

Τα μεσάνυχτα 20 προς 21 Σεπτεμβρίου φτάσαμε στον πλοηγικό σταθμό της Tampa και καλωσορίσαμε τον Αμερικανό πιλότο στο πλοίο.

Ξεκινήσαμε για το Manatee όπου φτάσαμε στις 5 το πρωί.

Η πρώτη επαφή με τον... ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟ(;) κόσμο είχε γίνει μετά από πολύ καιρό.

Συνεχίζεται...

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Panama Canal: Balboa - Cristobal

Στις 15 προς 16 του Σεπτέμβρη γύρω στις μια μετά τα μεσάνυχτα ο πιλότος ανέβηκε, η άγκυρα βίρα και η διέλευση της διώρυγας ξεκίνησε.

Στις 3 το πρωί μπήκαμε στην Miraflores την πρώτη λεκάνη (lock) και άρχισε η ανύψωση του πλοίου.

Δίπλα μας σε μικρή απόσταση μεγάλοι προβολείς επιτρέπουν να συνεχίζονται και τη νύχτα τα έργα της νέας διώρυγας. Το 2012, εκατό περίπου χρόνια μετά την κατασκευή και έναρξη λειτουργίας της υπάρχουσας, μία άλλη καινούργια και μεγαλύτερη θα λειτουργεί παράλληλα με την παλιά.

Τα πλοία τύπου Cape-Size θα μπορούν να περνούν κι αυτά το κανάλι. Έτσι ο όρος αυτός (Cape-Size) θα χάσει το νόημά του που ίσως τον αποκτήσει ξανά όταν κάποιοι «αχόρταγοι» αποφασίσουν να κατασκευάσουν ακόμη μεγαλύτερων, τερατωδών διαστάσεων πλοία.
Να δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει η απληστία. Να δούμε σε τι μεγέθη θα φτάσουν στο μέλλον τα βαπόρια ώστε να πουν, «φτάνει, καλά είναι μέχρι εδώ, δεν χρειαζόμαστε πιο μεγάλα».

Στις 5 μπήκαμε στη δεύτερη λεκάνη την Pedro Miguel.
Tο πλοίο πλέον στο επίπεδο διέλευσης του καναλιού και το πέρασμα της Gamboa προς τη λίμνη Catun άρχισε.

Παρένθεση
Γυρνάω πίσω για να πω για τις δύο γέφυρες στις φωτογραφίες που ενώνουν τα δύο κομμάτια του Παναμά που χωρίζει το κανάλι.

Η μία είναι η γέφυρα στη Βalboa. Το όνομά της είναι «Bridge of Americas» και μοιάζει να εννοεί την σύνδεση Νοτίου και Βορείου Αμερικής. Είναι όμως έτσι ή όχι;
Της άλλης το όνομα δεν το θυμάμαι αλλά κι αυτή κάτι ανάλογο θα έπρεπε κάνει.
 
Κι όμως και οι δύο γέφυρες δεν ενώνουν τις δύο ηπείρους.
 
Κάποιος ξεκινώντας από τον Καναδά μπορεί να φτάσει μέχρι λίγα χιλιόμετρα μετά το πέρασμα τους. Από κει και πέρα το αδιέξοδο. Δεν υπάρχει τρόπος να συνεχίσει κανείς το ταξίδι προς τη Νότιο Αμερική.

Η επίσημη δικαιολογία είναι η επικίνδυνη και άγρια ζούγκλα στα νότια σύνορα του Παναμά με αυτά της Κολομβίας που δεν επιτρέπει το πέρασμα.

Η ανεπίσημη αλλά πιο αληθοφανής αιτία είναι τα εξίσου επικίνδυνα ναρκωτικά και ο πόλεμος που μαίνεται γι' αυτά στην περιοχή.

Η δικιά μου γνώμη:
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Αν θέλεις να συνεχίσεις νότια του Παναμά ο τρόπος είναι με... «αεροπλάνα και βαπόρια».

Κλείνει η παρένθεση.

Αφήσαμε δεξιά μας αυτή τη φορά τον ποταμό Chagres, στον οποίο – όπως έχω γράψει και παλαιότερα – οφείλει την ύπαρξή του το κανάλι, και μπήκαμε στην λίμνη Catun. Εκεί για ακόμη μία φόρα φουντάραμε γύρω στις 10 το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου. Έπρεπε να δώσουμε τη σειρά μας στα πλοία Containers που μας ακολουθούσαν με τα ακριβά φορτία. Τα «ταπεινό» αλάτι μπορούσε να περιμένει για μερικές ώρες.

Στις 9 το βράδυ ένας άλλος πιλότος επιβιβάστηκε, ξανά-μανά βίρα την άγκυρα και κατεύθυνση για τις λεκάνες Catun μισό μίλι από το αγκυροβόλιο. Γύρω στις 10 και μισή το βράδυ μπήκαμε στην πρώτη λεκάνη (lock) και η κάθοδος στο επίπεδο του Ατλαντικού άρχισε. Τρεις είναι όλες οι Catun locks. Στις 16 προς 17 του Σεπτέμβρη, λίγο μετά τα μεσάνυχτα πάλι, το πλοίο επανήλθε στο επίπεδο της θάλασσας. Αυτή τη φορά η διέλευση διήρκεσε ακριβώς 24 ώρες.

Στις μία το πρωί ο τελευταίος πιλότος αποβιβάστηκε, το πλοίο βγήκε από το λιμάνι του Cristobal, δυστυχώς ακόμη μια φορά χωρίς πιλότο, και στις 3 το πρωί έκανε πρόσω ολοταχώς.

Προορισμός μας το λιμάνι Manatee της Φλόριδας στο Tampa Bay στον κόλπο του Μεξικού.

Η τρίμηνη συνεχής «αλητεία» μας στα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής είχε λάβει τέλος. Ένα μεγάλο κομμάτι του τρίτου κόσμου είχε μείνει προς το παρόν πίσω μας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν στην πλώρη μας.

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Caleta Patillos - Balboa

Φεύγοντας από το Caleta Patillos σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να γράψω για ένα ταξίδι που ότι είχα να πω για τη Χιλή το είπα στον πηγαιμό .
Ανοιχτά του Περού, του Εκουαδόρ, της Κολομβίας και τέλος ο Παναμάς, το προηγούμενο ταξίδι απ' την ανάποδη.
Είναι σα να πηγαίνεις απ' την Βόλο στα Τρίκαλα, να περιγράφεις το ταξίδι και στην επιστροφή να θες να γράψεις κι άλλα! Τι να γράψεις; Και μάλιστα μακριά από στεριές.

Όμως κάθε φορά όλο και κάτι θα υπάρχει να προσθέσεις. Τις περισσότερες φορές οι νέες εικόνες, οι εμπειρίες, οι αισθήσεις σου δίνουν το έναυσμα για το κάτι παραπάνω.

Ο καιρός ήταν πολύ καλός, τόσο καλός που οποιαδήποτε μεταβολή του δεν θα μπορούσε παρά να ήταν προς την επιδείνωσή του.
Μία μέρα αργότερα, με πορεία βόρεια, η βροχή πήγε να μας πνίξει. Τόσες μέρες στην Χιλή την είχαμε ξεχάσει. Το μέρος που έχει να βρέξει 150 χρόνια (έρημος Atacama) ήταν συνεπές και απέναντί μας, όμως 300 μίλια βορειότερα η φύση ξανάγινε φυσιολογική.

Ποιος μπορεί να εξηγήσει αυτό το παράδοξο της φύσης; Στη Θεσσαλονίκη να βρέχει κάθε μέρα και στην Αθήνα ούτε σταγόνα επί ενάμιση αιώνα.

Το ταξίδι συνεχίστηκε χωρίς προβλήματα. Στις 14 του Σεπτέμβρη μετά από 6 μέρες ταξίδι φτάσαμε στον Παναμά και ρίξαμε την άγκυρα στο αγκυροβόλιο της Balboa περιμένοντας γι' άλλη μια φορά τη σειρά μας για το πέρασμα του καναλιού.

Balboa. Πολλοί ναυτικοί έχουν την εντύπωση ότι πρόκειται για πόλη του Παναμά. Δεν είναι όμως έτσι. Η πόλη, που φαίνεται επιβλητική από μακριά, είναι η πρωτεύουσα, το Panama City. Η Balboa είναι μια συνοικία της, η περιοχή γύρω από το λιμάνι. Σα να λέμε Δραπετσώνα, Aη Γιώργης.

Το ίδιο συμβαίνει κι από την μεριά του Ατλαντικού, το Cristobal είναι η περιοχή του λιμανιού της πόλης Colon. Στους ναυτικούς όμως έχουν μείνει τα ονόματα Balboa και Cristobal στα οποία αναφερόμαστε μονίμως.

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

Εν πλω, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Πορεία βόρεια.
Πρώτος προορισμός Balboa - Panama
Τόσες μέρες στη Χιλή σε δύο από τα πιο άσχημα κομμάτια της το Mejillones και το Caleta Patillos όσο και να έψαχνες πράσινο δεν έβλεπες.

Η αγάπη και η φροντίδα όμως κάνουν θαύματα ακόμα και πάνω σε λαμαρίνες!

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Πριν την αναχώρηση: Ηλιοβασίλεμα στο Caleta Patillos

Σ΄αυτές τις 18 μέρες που βρίσκομαι στη Χιλή, η καλύτερη εικόνα ήρθε από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Μετά τα μεσάνυχτα ξημερώνοντας η 8η Σεπτεμβρίου θα είμαι μακριά.

Το ταξίδι προς τον Παναμά θα έχει αρχίσει.

Συνεχίζεται...

Chrisgio 

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

Caleta Patillos: Εύχομαι να μην ξαναρθώ

Πηγαίνοντας να πλευρίσουμε για φόρτωση
Κανονικά τώρα σύμφωνα με όσα έγραφα στην τελευταία μου ανάρτηση θα έπρεπε να βρίσκομαι εν πλω κάπου ανοιχτά του Εκουαδόρ με κατεύθυνση τη διώρυγα του Παναμά.

Επειδή όμως εδώ είναι Νότιος Αμερική, δηλαδή τρίτος κόσμος, τίποτα δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς.
Το Caleta Patillos από κοντά
Αλλά ακούς το πρωί άλλα το βράδυ. Ότι θέλει λέει ο καθένας!

Η σειρά φόρτωσης άλλαξε - για εμπορικούς λόγους, ήταν η δικαιολογία - κι αντί για το δικό μου πλοίο πήγε δίπλα άλλο.
Έτσι αντί να πάμε για φόρτωση την 1η του Σεπτέμβρη πήγαμε χθες, 5 του μηνός το βράδυ, γύρω στις 11 η ώρα.
Η φόρτωση σε εξέλιξη
Καιρός ήταν. Πιάσαμε τις 11 μέρες στο αγκυροβόλιο!

Δεν ήταν άσχημα, αλλά τις τελευταίες μέρες άρχισε να μειώνεται επικίνδυνα το νερό. Τις δύο τελευταίες μπήκε «δελτίο νερού» μη γνωρίζοντας το πότε τελικά θα φύγουμε. Και δεν είμαστε όπου κι όπου, στο πιο άνυδρο μέρος του κόσμου βρισκόμαστε. Αν κάτι είναι υπερβολικά ακριβό εδώ αυτό είναι το νερό, κι αυτό, αν το βρεις, έρχεται με υδροφόρα από μακριά.
Χθες το βράδυ επιτέλους το πρόγραμμά μας πήρε, ας πούμε, σάρκα και οστά. Ότι και να γίνει μέχρι αύριο βράδυ θα την έχουμε κοπανήσει για τον Παναμά.
Το αλάτι στο αμπάρι
Το Caleta Patillos από κοντά είναι ακόμα πιο άσχημο. Αλλά για να μην κατηγορούμε μια ολόκληρη χώρα βλέποντας αυτή τη κόλαση να πούμε ξανά ότι δεν είναι κάποια πολή ή χωριό. Για λιμάνι-εργοτάξιο πρόκειται που ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του είναι η εξαγωγή άλατος.
Το δεύτερο TERMINAL
Απλά την «τύχη» των ναυτικών προσπαθώ να περιγράψω, που από πολλούς θεωρούνται τυχεροί για τα μέρη που βλέπουν. Τα περισσότερα μέρη που πάμε τέτοια είναι.
Σήμερα έμαθα ότι η έρημος ATACAMA στην οποία βρισκόμαστε ξεκινάει από λίγο πιο βόρεια από δω, έχει μάκρος πάνω από 1.000 χιλιόμετρα (όλα εδώ στη Χιλή είναι μακρόστενα) και φτάνει μέχρι 300 χιλιόμετρα βόρεια του Valparaiso. Επίσης ότι οι 33 άτυχοι, θαμμένοι στο ορυχείο, Χιλιάνοι εργάτες είναι πολύ μακριά από δω που είμαστε εμείς, κι αυτοί νότια.
Ο χάρτης του Caleta Patillos
Ακόμη συνέχισα το μίνι γκάλοπ που άρχισα στο Mejillones με το δίλημμα «Αλιέντε ή Πινοσέτ;».
Δεν ξέρω αν φταίει η περιοχή, αν τους έχει χτυπήσει η ξεραΐλα κατακούτελα ή κάτι άλλο συμβαίνει, αλλά η προτίμησή τους, ο Πινοσέτ, προηγείται με μεγάλη διαφορά χωρίς να έχει κανέναν εχθρό. Στα είκοσι περίπου άτομα που ρώτησα τα 15 μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι΄αυτόν ενώ τα 5 κρατούν ίσες αποστάσεις.

Ο καιρός είναι πολύ καλός, τις περισσότερες μέρες συννεφιασμένος και ενώ νομίζεις ότι θα αρχίσει κατακλυσμός έχει να βρέξει 100-150 χρόνια. Παρ΄όλα αυτά έχει πολλή υγρασία. Το πρωί όλα είναι μούσκεμα.

Δεν έχω κάτι περισσότερο να γράψω γι΄αυτό το μέρος. Ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετίσουμε τη Χιλή σε λίγες ώρες.

Ο Ειρηνικός, ο Παναμάς και το κανάλι του γι΄ άλλη μια φορά, η Καραϊβική, ο κόλπος του Μεξικού και οι ΗΠΑ – Φλόριδα και Βιρτζίνια – μας περιμένουν.

Συνεχίζεται...

Chrisgio 

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

Caleta Patillos: Κρανίου Tόπος

Caleta Patillos
Στις 25 του μηνός το πρωί φύγαμε από το Mejillones. Την ίδια μέρα φτάσαμε στο Caleta Patillos και αγκυροβολήσαμε κατά τις 10 το βράδυ. Την άλλη μέρα το πρωί έγινε η αποκάλυψη.

Είδα το Caleta Patillos κι έπαθα. Είχα χαρακτηρίσει το Puerto Drummond σαν το «απόλυτο τίποτα» και το Mejillones σαν το «σχεδόν τίποτα». Για το Caleta Patillos ο χαρακτηρισμός «ΚΡΑΝΙΟΥ ΤΟΠΟΣ» είναι ότι πρέπει, του ταιριάζει γάντι.
Δεν είναι λιμάνι αλλά μία ακτή ανοιχτή (σπιάντζα) και ευάλωτη στα καπρίτσια του Ειρηνικού. Υπάρχουν δύο υποτυπώδη TERMINAL που φορτώνουν ορυκτό αλάτι όποτε ο καιρός το επιτρέπει.
Ο Αύγουστος σήμερα τελειώνει κι ακόμα είμαστε εδώ αγκυροβολημένοι. Αύριο το απόγευμα 1η Σεπτεμβρίου προβλέπεται να ξεκινήσει η φόρτωση και η αναχώρηση έχει οριστεί για τις 3 το πολύ τις 4 του μηνός.
Ο καιρός πλέον είναι πολύ καλός το SWELL (το βουβό, η αποθαλασσιά) έχει σπάσει, κάλμα. Σ’ αυτή την κόλαση ζουν μόνο οι εργάτες που εργάζονται στο «λιμάνι» και κανείς άλλος.
Caleta Patillos
Το αλάτι έρχεται από τη έρημο ATACΑΜΑ, το μέρος στο οποίο έχουν θαφτεί, σε ορυχείο εδώ και κάμποσες μέρες, οι Χιλιάνοι εργάτες που έχουν γίνει θέμα στα δελτία ειδήσεων σ΄όλο το κόσμο.
Ρώτησα τον πράκτορα τι απόθεμα σε αλάτι έχει η περιοχή και μου απάντησε ότι με τους ρυθμούς που γίνεται η εξόρυξη και η φόρτωση των πλοίων θα τελειώσει σε ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Γύρω από την περιοχή του λιμανιού βλέπεις μικρά άσπρα «βουνά» από αλάτι. Μέρος αυτού προορίζεται για το δικό μας πλοίο.

Πέρα από το αλάτι το τοπίο είναι γκρίζο-καφέ. Σου πιάνεται η ψυχή. Δέντρο ούτε σε ζωγραφιά η εικόνα θυμίζει Σαχάρα.

Δεν έχω κάτι άλλο αξιόλογο να προσθέσω γι΄αυτό εδώ το μέρος.
Τι μπορεί να γράψει κανείς για το τίποτα.

Δείτε τις φωτογραφίες και πέστε μου αν έχω δίκιο.
Συνεχίζεται...

Chrisgio