ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Από το Montevideo προς τη Zona Comun - Νο1

37 μέρες είχαν περάσει από τις 5 Αυγούστου, την ημέρα αναχώρησης από το αγκυροβόλιο της Fujairah.
Ένα ταξίδι από αυτά που δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια των ναυτικών αν και είναι συνηθισμένοι. Ήταν Σεπτέμβριος του νοτίου ημισφαιρίου, δηλαδή ο αντίστοιχος Μάρτιος του βόρειου. Χειμώνας και μάλιστα σε απ’ ευθείας σύνδεση με την Ανταρκτική. Άλλο πράγμα όμως ο Νότιος Ατλαντικός άλλο πράγμα, για παράδειγμα, η Μεσόγειος. Το συνεχές σφυροκόπημα του καιρού, που χωρίς έλεος μας συνόδευσε ως τις εκβολές, μας έδωσε άδεια μερικών ημερών μετά… δημοσίων θεαμάτων.
Το καράβι ίσιωσε κι εμείς κοιμηθήκαμε, στο αγκυροβόλιο του Montevideo, σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Ηρεμήσαμε, ξεχάσαμε. Το αγριεμένο πέλαγος ξεχνιέται, όπως οι έγκυες ξεχνούν τους πόνους της γέννας.

Βροχή, ελαφρό νοτιαδάκι (κατά το γνωστό στα μέρη μας βοριαδάκι), κρύο και ομίχλη, μας κάνουν συντροφιά αυτές τις λίγες μέρες αναμονής και χαλάρωσης πριν την αναχώρηση προς τις πηγές του Rio Parana, προς το San Lorenzo.

Στο σημείο που είχαμε αγκυροβολήσει, στον Rio de la Plata, αν δεν γνωρίζεις που βρίσκεσαι νομίζεις ότι είσαι κάπου σε μια θάλασσα με θολά νερά. Το πλάτος εδώ χαμηλά προς τις εκβολές του είναι εξωπραγματικό. Όταν είσαι κοντά στο Montevideo δεν βλέπεις στην άλλη όχθη.
Από πλευράς καιρού μέχρι ενός σημείου η θέση μας ήταν προστατευμένη. Το πρόβλημα αρχίζει όταν πνέει ανατολικός - νοτιοανατολικός άνεμος. Τότε το ποτάμι δέχεται θαλάσσια επίθεση και είσαι αναγκασμένος να σηκώσεις το σίδερο και να βγεις στον ωκεανό, αλλιώς κινδυνεύεις.

Ευτυχώς η άφιξή μας είχε συγχρονιστεί με τον ιδανικό καιρό της περιοχής! Έχει γούστο στο τέλος να συμπαθούσα τον δήμιο καιρό που μας καθυστέρησε. Αδυνατώ να πιστέψω ότι το έκανε για να μας ευχαριστήσει!... Όμορφες απλές συμπτώσεις!...

Το πρόγραμμα των Αργεντινών έλεγε αναχώρηση στις 15-16 του μηνός αλλά ένα τεράστιο κύμα απεργιών ετοιμάζονταν να αστράψει και να βροντήξει εκείνες τις μέρες (που ‘σαι ρε Τσίπρα να ανατριχιάσεις από συγκίνηση), οπότε το μικρό καλάθι καλά κάναμε να το κρατούσαμε, αν και αυτή η αναμονή εδώ ποσώς μας δυσαρεστούσε!

Εδώ είναι Λατινική Αμερική, Αργεντινή!
Πως λέμε ΜΑΥΡΟ ΧΑΛΙ;
Ακριβώς αυτό!
Τελικά η απεργία των τελωνιακών έγινε πράξη στις 17 του μηνός. Έτσι νέα πιθανή μέρα προώθησης του πλοίου προς τα «σπλάχνα» του Rio Parana μετατέθηκε για τις 20-21 του μηνός.
Έτσι κι έγινε! Ξημερώματα της 21ης Σεπτεμβρίου στις 6 το πρωί βιράραμε και προχωρήσαμε αργά προς τη Recalada. Δύο Αργεντινοί πιλότοι ερχόμενοι από το Montevideo ανέβηκαν στο πλοίο και το ταξίδι για το San Lorenzo ξεκίνησε.
Στήσανε τα GPS τους, έβγαλαν τα χαρτιά τους, το πρόγραμμα των πλοίων που κινούνται στο ποτάμι, το θερμός με το ζεστό νερό για το ΜΑΤΕ (καθημερινή απόλαυση των Αργεντινών, το τσάι τους). Ετοίμασαν το περιβάλλον εργασίας τους κι ο ένας πήγε για ύπνο.
Οι μεγάλες αποστάσεις στο ποτάμι απαιτούν σ’ αυτό το σημείο βάρδιες. Αυτοί οι δύο θα ταξίδευαν το καράβι μέχρι την Zona Comun, δηλαδή ανοιχτά της πόλης La Plata νοτιοανατολικά του Buenos Aires. Εκτιμώμενος χρόνος ταξιδιού από τη μία όχθη στην άλλη, σε διαγώνια σχεδόν δυτική πορεία προς τα έγκατα του ποταμού, 8 ώρες χωρίς να μεσολαβεί στεριά.
Τερατώδες μέγεθος. Γι’ αυτό τον αποκαλούν και ποταμόκολπο.

Το ΜΑΤΕ ετοιμάστηκε, έβαλε το περίτεχνο μεταλλικό «καλαμάκι» στο στόμα του και ρούφηξε την herba για πρώτη φορά. Θα το έκανε δεκάδες φορές μέχρι να φτάσουμε. Διόρθωσε την αρχική πορεία που πλοίου, γύρισε με κοίταξε και χαμογέλασε. Ήθελε κουβέντα…

Η πλοήγηση σ’ αυτό το τμήμα του ποταμού εύκολη και ανιαρή σαν σε ανοιχτή θάλασσα, αρκεί να ξέρεις τα ρηχά σημεία και να τα αποφεύγεις.
Δεν άργησε η ώρα που αρχίσαμε να λέμε τα… δικά μας!
-Από πού είσαι κάπταιν; Έλληνας;
Είχε δει τη σημαία στην πρύμνη φαίνεται και σωστά το υπέθεσε. -Έλληνας, εσύ Αργεντινός;
-Ναι.
-Από το Buenos Aires;
-Όχι από την La Plata, την πόλη ανατολικά του Buenos Aires.
-Πως είναι εκεί, καλά;
-Ναι, πολύ καλά, είναι τουριστικό μέρος.
-Από πού είναι συνήθως οι τουρίστες που σας επισκέπτονται;
-Κυρίως είναι ντόπιοι, Ουρουγουανοί και Χιλιάνοι.
Οι υπόλοιποι λαοί της περιοχής έχουν μαύρα χάλια. Ο τουρισμός θα τους μάρανε. Με τους Βραζιλιάνους όπως μάλλον θα ξέρες δεν πολυαγαπιώμαστε (γέλια).
-Ευρωπαίοι, Αμερικανοί κλπ;
-Το μειονέκτημα της Αργεντινής είναι ότι βρίσκεται μακριά από τις χώρες που εξάγουν τουρίστες. Δύσκολα κάποιος ξεκινάει για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και μάλιστα για μια χώρα που έχει ανάποδες εποχές. Ποιος Γερμανός, Γάλλος ή Άγγλος για παράδειγμα σηκώνεται να πάει διακοπές στην Αργεντινή όταν στην Ευρώπη έχει χειμώνα; Μη κοιτάς, η Βραζιλία, είναι τροπική χώρα! Πρέπει να είσαι τρελά ερωτευμένος με την Αργεντινή για να έρθεις από τόσο μακριά.
-Οικονομικοπολιτικά πως τα πάτε; Μαθαίνουμε ότι είσαστε πτωχευμένοι, σαν κι εμάς!
-Δυστυχώς πάλι τα ίδια! Είμαστε συνηθισμένοι, τη πτώχευση την έχουμε στο αίμα μας! Το ζητάει ο οργανισμός μας! Κάθε 10 χρόνια και μία πτώχευση!
-Τι φταίει μια τόσο πλούσια χώρα να μοιάζει με άστεγο ζητιάνο;
-Οι πολιτικοί, κι εμείς που τους διαλέγουμε!
-Αυτή η Cristina Fernandez, η πρόεδρός σας; Τι διάολο κάνει; Περί τίνος πρόκειται;
-Γκράντε πούτα!...
-(Γέλια) Εμείς ακούμε καλά λόγια γι’ αυτήν στην Ελλάδα από μερίδα πολιτικών!... Μερίδα είπα!...
-(Μόνο γέλια)
-Γιατί, δεν είναι έτσι;

*****

Γυρνώντας η σκέψη μου στο σήμερα, θυμάμαι την επίσκεψη αυτής της «υπόδικης για διαφθορά» κυρίας τον περασμένο Μάιο του 2017 στην Ελλάδα και την τρελή χαρά του Τσίπρα που συνάντησε την γοητευτική, είναι αλήθεια, «λαϊκή αγωνίστρια».
Φαίνεται γι’ αυτούς με τους οποίους έχουμε μπλέξει ότι είναι λατινοαμερικάνικο είναι αριστερό και ηρωικό. Δεν έχουν σημασία οι πράξεις φτάνει να δηλώνεις εχθρός του ανύπαρκτου νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς.
Έδωσε και διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα: «Κρίση της δημοκρατίας και αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη: Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής».
Και την ώρα που οι παλαβοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανεβεί στα κεραμίδια στη μάχη κατά της φαυλότητας και της διαφθοράς, την ίδια ώρα καλούν και αποδίδουν τιμές σε μια διεφθαρμένη, έστω και υπόδικη. Εκτός εάν είναι τόσο σίγουροι για την αθωότητάς της ή είναι σε θέση να επηρεάζουν ακόμα και την δικαιοσύνη της Αργεντινής. Γιατί την αντίστοιχη της Ελλάδος είναι σίγουρο ότι επιθυμούν διακαώς να την ελέγξουν και δεν είμαι σίγουρος αν τελικά δεν το κατορθώσουν.
Ο Θεός να φυλάει εμάς και τη χώρα. Τα επικίνδυνα, ιδεοληπτικά και ηλίθια κατακάθια που την κυβερνούν δεν αστειεύονται.

*****

-Μάφια!
-Η πρόεδρος Fernandez μάφια;
-Και να ‘ταν μόνο αυτή! Η διαφθορά μας έχει πνίξει!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

4 σχόλια :

  1. Εξαιρετικές σας οι εξιστορήσεις καπετάνιε.Σαν να ταξιδεύει ο αναγνώστης πραγματικά.Καλή χρονιά και καλές θάλασσες σας εύχομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με την όμορφη περιγραφή του ταξιδιού στην Αργεντινή διαπιστώνω ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα που βρίσκεται σε μαύρο χάλι...!!! Να είσαι καλά φίλε Χρήστο. Πολλούς χαιρετισμούς και καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κακόβουλα, υβριστικά, ειρωνικά σχόλια διαγράφονται.
Τα greeklish δεν τα αντέχω. Θεωρώ ότι προσβάλλουν την αισθητικη της πλούσιας Ελληνικής Γλώσσα μας και διαγράφονται ακόμη κι αν είναι ενδιαφέροντα.
Δεν είμαι επαγγελματίας του είδους και γράφω γιατί νοιώθω όμορφα μ΄αυτό που κάνω. Έτσι δεν θα αφήσω κανένα να μου χαλάσει το κέφι.
Ο ευπρεπής διάλογος όμως με συναρπάζει και τον επιδιώκω.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...