Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Pillar Rock, Ένας Ινδιάνικος Θρύλος

Pillar Rock
(An Indian Legend)

In the midst of the Columbia,
Tried by wave and tempest shock,
Like a gallant knight in armor,
Grand and lone, stands Pillar Rock;
And the Indians have a legend,
Handed down from days of old,
And to you I tell the story,
As to me the tale was told.

It was in the distant ages,
Many centuries ago,
Long before the grasping white man
Trod where western rivers flow;
When on shores of the Columbia,
Swelt a study, stalwart race,
Mighty warriors and fair maidens,
Large in stature, fair of face.

And the dusky Indian maidens,
With their parents, came each years,
To dig the wappatoes that grew
Beside the river clear;
And at night around the campfires,
They would sing their sweetest songs,
Of the glory of their fathers,
In the righting of their wrongs.

Now a young, impulsive warrior,
Living on the other side,
Was enchanted with the singing,
Floating far across the tide;
And each evening he, enruptured,
Listened to the music rare,
Floating far across the waters,
On the balmy evening air.

And a firm resolve was forming
In this bosom, brave and true;
Soon was fixed his earnest purpose
And he planned what he would do;
He would wade across the river,
O'er the river, deep and wade,
Would select the fairest maiden,
And demand her for a bride.

When was formed his resolution,
Came the fox, of power supreme,
And advised the love-lorn warrior,
Not to try to wade the stream;
For if he should wade the river,
The offence he must atone;
Ere he past across the water,
He should surely turn to stone.

And besides, if he succeeded,
At the spot, from shore to shore,
People then could wade the river,
Until time should be no more;
This discouraging announcement,
Changed the earnest warrior's mind
And he changed his resolution,
And his ardent hopes resigned.

But that night again the singing
Wafted from the other shore,
And again the sweet enchantment
Seemed to thrill his soul the more;
And again the resolution,
Formed within his dusky breast;
He would take the chance of winning,
If he failed - to die were best.

So the next morning, bright and early,
While his comrades were asleep,
He was up and on his journey,
Through the waters, cold and deep;
But when only part way over,
Fox appeared upon the stand,
Turned to stone the hapless warrior,
Where the Pillar Rock now stands.

Thus the centuries the warrior,
Fearless, amorous and bold,
Standeth guard upon the river,
Like a warrior knight of old;
Rising high above the water,
Tried by wave tempest shock,
As a warning to his people
Grand and lone, stands Pillar Rock.

- J.A. Buchanan

Λίγο μετά την αναχώρηση από την Astoria στο δρόμο για το Longview ο πιλότος μου έδειξε ένα βράχο στη μέση του ποταμού, την ώρα που τον φωτογράφιζα.
- Αυτό είναι το Pillar Rock, μου είπε.
Γύρισα προς το μέρος του κοιτάζοντάς τον με απορία σαν να του έλεγα, «συνέχισε»!
Το κατάλαβε!
Άνοιξε ένα παλιό βιβλιαράκι κι αφού βρήκε την σχετική σελίδα μου έδειξε ένα κείμενο.
Ένα ποίημα με το θρύλο του βράχου και άρχισε να μου εξιστορεί.
Του ζήτησα και σκανάρισα τη σελίδα και τώρα ήρθε η ώρα να το μοιραστώ μαζί σας.
Δύσκολη η μετάφραση ποιημάτων!
Σε ελεύθερη μετάφραση και με τη βοήθεια φίλης, ο ινδιάνικος θρύλος αναφέρεται στον Πέτρινο Στύλο, που μέχρι σήμερα, στη μέση του Columbia σαν γενναίος ιππότης με την πανοπλία του, δοκιμασμένος από τα κύματα και την θύελλα, στέκεται μεγαλοπρεπής και μοναχικός από τις μακρινές εποχές, πολλούς αιώνες πριν φτάσει εδώ που ρέουν οι δυτικοί ποταμοί, ο άπληστος λευκός.
Ένας παρορμητικός πολεμιστής που άκουγε την σπάνια μουσική που έπλεε μακριά στα απέναντι νερά, στο γλυκό βραδινό αεράκι, πήρε την απόφαση να διαβεί το ποτάμι.
Εκεί θα διάλεγε το πιο όμορφο κορίτσι και θα του ζητούσε να γίνει γυναίκα του.
Όταν πήρε την απόφασή του ήρθε η «αλεπού με την υπέρτατη δύναμη» που συμβούλεψε τον ερωτοχτυπημένο πολεμιστή να μη το κάνει αφού το «παράπτωμα» αυτό θα τον μετέτρεπε σε πέτρα.
Αν όμως κατάφερνε να το περάσει, σ’ εκείνο σημείο από όχθη σε όχθη οι άνθρωποι θα μπορούσαν μετά να διασχίζουν το ποτάμι.
Αυτή η προειδοποίηση αποθάρρυνε και άλλαξε την απόφαση του πολεμιστή. Όμως το ίδιο βράδυ πάλι το τραγούδι συγκλόνισε τη ψυχή του και πήρε πάλι την απόφαση και το ρίσκο να περάσει το ποτάμι, αφού αν δεν το πετύχαινε θα ήταν καλύτερα να πεθάνει.
Έτσι το επόμενο πρωί, νωρίς το χάραμα, ενώ οι σύντροφοί του κοιμόταν, ξεκίνησε το ταξίδι του μέσα στα βαθειά και κρύα νερά.
Αλλά στο μέσο της διαδρομής εμφανίστηκε η «αλεπού» επάνω στην όχθη κι έκανε πέτρα τον άτυχο πολεμιστή.
Έτσι για αιώνες ο πολεμιστής, άφοβος, ερωτικός και τολμηρός, στέκεται φρουρός του ποταμού.
Σαν ένας ιππότης πολεμιστής, ορθώνεται ψηλά πάνω απ’ το νερό, να δοκιμάζεται απ’ τα κύματα και τη θύελλα, σαν προειδοποίηση στους δικούς του ανθρώπους.
Μεγαλοπρεπής και μόνος στέκεται ο πέτρινος στύλος.



Δεν υπάρχουν σχόλια :