ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Εν τέλει, ίσως και να υπάρχει κάποια ελπίδα!


Ένας τύπος με το μηχανοκίνητο δίκυκλό του, στο κέντρο του Βόλου, στρίβοντας από την οδό Γκλαβάνη μπήκε στην οδό Αλεξάνδρας όπου περπατούσα. Μόλις πήρε την ευθεία άφησε το δεξί του χέρι από το τιμόνι και έκανε το σταυρό του μιας και η πορεία του έφερνε γύρω το τετράγωνο του Μητροπολιτικού Ναού της πόλης, του Αγίου Νικολάου. Ρε φίλε συντοπίτη, αντί να κάνεις το σταυρό σου δεν πάς ν’ αγοράσεις ένα κράνος!

Συνέχισα να περπατώ στον πεζόδρομο γύρω από την εκκλησία ανάμεσα από παρκαρισμένα αυτοκίνητα μηχανάκια, ποδήλατα, μικρά φορτηγά, ενώ δυο παπιά παραλίγο να με φάνε λάχανο σχεδόν ακουμπώντας με. Άγιο είχα! Τροχαίο σε πεζόδρομο μόνο στην Ελλάδα μπορεί να συμβεί!

Μετά από λίγα λεπτά είχα φτάσει στην Ιάσονος στο πίσω μέρος της Τράπεζας της Ελλάδος. Σκέφτηκα και αναρωτήθηκα (εκτός αν λόγω επαγγέλματος έχω χάσει συνέχειες), γιατί μέχρι τώρα οι κύριοι με τις κουκούλες, ενώ έχουν σπάσει, ρημάξει, ξεσκίσει, πυρπολήσει, κάθε είδους τράπεζα, μέχρι ανθρώπους έχουν κάψει, αυτή της Ελλάδος δεν την έχουν ακουμπήσει ποτέ; Δηλαδή την τράπεζα που οι αποκλειστικοί πελάτες-καταθέτες της είναι ΟΛΕΣ οι… μισητές τράπεζες στις οποίες καταθέτει τα λεφτά του ο απλός λαός. Ένα ερώτημα για το οποίο δεν έχω απάντηση!

Ο ηλικιωμένος και μάλλον μεθυσμένος ποδηλάτης, με ελάχιστη ταχύτητα, κάνοντας οχτάρια προσπαθώντας περισσότερο να ισορροπήσει παρά να προχωρήσει, μ’ ένα τσιγάρο το στόμα που η στάχτη του ήταν μεγαλύτερη από το ίδιο το τσιγάρο, στη μέση της Ιάσονος, περνάει από μπροστά μου μ’ ένα σάκο στην πλάτη και μη δίνοντας δεκάρα για το τι συμβαίνει προχωρούσε με ρυθμό χελώνας δημιουργώντας ουρά αυτοκινήτων πίσω του. Σεβασμός στους ποδηλάτες, ακόμα περισσότερο στους πεζούς, όμως όλα έχουν τα όριά τους!

Στέκομαι στη γωνία δίπλα στο περίπτερο στον πεζόδρομο που οδηγεί στην παραλία. Ένα Golf στρίβει ξαφνικά και ανεβαίνει καλά-καλά στον πεζόδρομο, περνώντας ξυστά δίπλα μου. Κατεβαίνει κλειδώνει και… φεύγει. Ωραίος ο τύπος!

Συνεχίζω να παραμένω στο ίδιο σημείο περιμένοντας τη γυναίκα μου να περάσει με το αυτοκίνητο. Ένα εκπαιδευτικό Nissan Micra σταματάει άτσαλα μπροστά στο περίπτερο διπλοπαρκάροντας και κλείνοντας το μισό δρόμο. Ο… δάσκαλος βγαίνει από το αυτοκίνητο κλειδώνει και μπαίνει στο γραφείο της... «σχολής οδηγών». Αυτός ο τύπος ετοιμάζει τους οδηγούς του μέλλοντος! Δεν ξέρω τελικά τι είναι πιο σωστό. Να λαδώσω για το κωλοδίπλωμα ή να εμπιστευτώ την οδηγική εκπαίδευση των παιδιών μου στον συγκεκριμένο ξεφτίλα;

Η σύζυγος έφτασε με το αυτοκίνητο. Μπήκα μέσα και της είπα: Αργήσαμε που αργήσαμε σήμερα με τις εξωτερικές δουλειές, φαΐ για το μεσημέρι δεν έχουμε στο σπίτι, κάνε στροφή προς Νέα Ιωνία για κανένα τσίπουρο. Να φάμε δηλαδή, όχι να πιούμε. Συμφώνησε και να ‘μαστε σε μερικά λεπτά μπροστά σ’ ένα τραπέζι με ψαρομεζέδες! Φάγαμε καλά και ήπιαμε από ένα 25αρακι ο καθένας. Ενδιάμεσα δεχθήκαμε και το κέρασμα του μαγαζιού πρώτη φορά από τότε που πηγαίνω, εδώ και χρόνια στο συγκεκριμένο τσιπουράδικο όπως και σε πολλά άλλα. Σκέφτηκα ότι η κρίση έχει αρχίσει να βάζει σε άλλη λογική την κάθε λογίς επιχειρηματικότητα. Παλιούς πελάτες που ζητά να συντηρήσει, νέους που ψάχνει να προσελκύσει! Λογικό! Λίγο αργότερα ζήτησα το λογαριασμό ενώ ταυτόχρονα έβαλα το χέρι μου κάτω από το χάρτινο τραπεζομάντιλο να βρω τις αποδείξεις αυτών που φάγαμε και ήπιαμε. Βρήκα μία με ποσό 11 ευρώ περίπου! Χαμογελούσα ακόμα με αυτό που είχα δει όταν ήρθε και ο επίσημος λογαριασμός στο… «μιλητό» και… «χαμογελαστό»! Σύνολο 25 ευρώ!

Μη βαράτε, ξέρω τι έπρεπε να κάνω. Όπως επίσης καταλάβατε τι δεν έκανα. Θέλετε οι τακτικές επισκέψεις, η κάποια γνωριμία με το προσωπικό, το ΚΕΡΑΣΜΑ (αυτό που το βάζετε!), με απέτρεψαν να κάνω το καθήκον μου, να ζητήσω απόδειξη, να δημιουργήσω θέμα. Ντρέπομαι! Η μελλοντική κίνησή μου; Δεν θα ξαναπατήσω εκεί. Δεν έχω το κουράγιο να τον καταδώσω ενώ θα ‘πρεπε! Ένα είναι σίγουρο. Η φοροδιαφυγή αντί να μειώνεται έχει ξεσαλώσει! Και το κυριότερο; Κανένας δεν νοιάζεται!

Έφυγα με χαλασμένο το κέφι μου και διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου. Η ώρα είχε πάει 4μιση το απόγευμα και ο καφές στην παραλία ένας τρόπος να ηρεμήσεις, έτσι ή αλλιώς. Αφήσαμε στο παραλιακό πάρκιγκ το αυτοκίνητο και περπατώντας στην πανέμορφη Βολιώτικη παραλία διαλέξαμε μια καφετέρια στην τύχη, όλες ίδιες είναι όσον αφορά τη θέση, την αίσθηση, τη θέα, μπορώ να πω και την ποιότητα.

Ήρθε ο σερβιτόρος και παραγγείλαμε έναν Ελληνικό καφέ και μια σοκολάτα. Σε λίγο τα είχαμε στο τραπέζι μας μαζί με… δυο τυρόπιτες, μία για τον καθένα. Άρχισα πάλι να ανεβάζω πίεση! Τέλος πάντων ήπιαμε τον καφέ μας και καθώς ήμασταν χορτάτοι δεν φάγαμε τις τυρόπιτες. Ζητήσαμε το λογαριασμό. Αυτός τουλάχιστον, ήταν σωστός και με απόδειξη. 2,5 ο Ελληνικός και 3,5 η σοκολάτα, σύνολο 6 ευρώ. Όσο είχαν και πριν δύο χρόνια όταν άρχιζε η κρίση.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ή μάλλον κάτι έχει αλλάξει, ο δίσκος περιέχει περισσότερα καλούδια. Έχει και τυρόπιτα! Αλλά ο στόχος δεν είναι τι θα πουλήσουν αλλά τι θα εισπράξουν. Και αυτό το έχουν πετύχει, 6 έπαιρναν πριν 2 χρόνια 6 παίρνουν και σήμερα. Αυτό που δεν έχουν αντιληφθεί είναι ότι ο κόσμος γνωρίζει πλέον την αισχροκέρδειά τους τότε και τώρα. Και η τιμωρία είναι κοντά! Για σκεφτείτε, μια τυρόπιτα δώρο και η τιμή ίδια! Πόσα έβαζαν τόσα χρόνια στην τσέπη! Το νταβατζιλίκι όμως ακόμα συνεχίζεται. Θέλεις να πεις καφέ, αγναντεύοντας τη θάλασσα, τις βάρκες που κουνιούνται, τα Πευκάκια απέναντι και σε βάζουν με το ζόρι να φας χωρίς να θέλεις. Κάποιος μπορεί να μου πει, «μην την τρως την τυρόπιτα ρε φίλε». Το θέμα όμως δεν είναι η τυρόπιτα αλλά η κοροϊδία και το τάχα φτηνό σύνολο. Όταν παραγγέλνω καφέ ζητώ να μου σερβίρουν καφέ και το κυριότερο σε λογική τιμή.

Κατεβάστε τις τιμές ρε κρετίνοι. Δεν χρειαζόμαστε τις προσφορές σας είτε αυτές είναι στα super markets, είτε στα ρούχα και τα παπούτσια, είτε στις καφετέριες. Μην κλέβετε τον κόσμο χρησιμοποιώντας τρικς. Κοιτάξτε τον στα μάτια και πείτε του. Κατεβάσαμε τις τιμές σε τίμιο και λογικό επίπεδο και σας περιμένουμε. Αφήστε τα καραγκιοζιλίκια. Βλέπω τα μαγαζιά στην Ερμού το ένα δίπλα στο άλλο με κάτι γιγάντια νούμερα κολλημένα στις βιτρίνες. 50%-60%-70%. Σ’ ένα υπάρχει και 75%! Προσφορές λένε! Για ποιες προσφορές μιλάτε ρε που δεν μπαίνει άνθρωπος μέσα να ψωνίσει; Έχετε την εντύπωση ότι υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν οι τιμές στα προηγούμενα επίπεδα και επιμένετε στον όρο ΠΡΟΣΦΟΡΑ; Ντροπή σας! Υπάρχουν καταστήματα που έχουν στη βιτρίνα τους το 70% και μέσα τα μοιράζουν σχεδόν τζάμπα. Προς τα πού πάτε; Συνέλθετε! Τείνατε χέρι φιλίας στον καταναλωτή δηλαδή σε όλους εμάς (το εμάς περιλαμβάνει κι εσάς) και αναθεωρείστε τα πάντα. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει!

Φύγαμε και προχωρώντας προς το πάρκιγκ η γυναίκα μου επιθύμησε μια σοκολάτα. Σταματήσαμε σ’ ένα περίπτερο και αγοράσαμε μια ΙΟΝ γάλακτος. Έδωσα 10 ευρώ στο περιπτερά και μου έδωσε τα ρέστα. Στο χέρι μου βρήκα κι ένα χαρτάκι. Δεν κατάλαβα τι ήταν. Έβαλα τα χρήματα στη τσέπη μου και κοίταξα το χαρτάκι.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΗΤΑΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ! Μια απόδειξη τίμια που έγραφε το ποσό της τιμής της σοκολάτας, μόνο!
Άνευ προσφοράς, άνευ... τυρόπιτας!

Πριν φτάσω στο περίπτερο σκεφτόμενος όσα μου είχαν συμβεί, εκείνη τη μέρα, μέσα σε ελάχιστες ώρες, είχα καταλήξει ξανά στο συμπέρασμα ότι αυτός ο τόπος δεν σώζεται με τίποτα!

Είχα κάνει λάθος! Υπάρχει ελπίδα!

Ο περιπτεράς μου είχε δείξει το δρόμο! 

Chrisgio

12 σχόλια :

  1. Εδω στα Λιοσα φιλε μου...Υπαρχει ενας δρομος κεντρικος...Που λεγεται ΜΕΓ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ...
    Αυτος ο δρομος...Κακως...Κατασκευαστηκε με μικρα πεζοδρομια...!![Μια πλακα...]
    Ετσι...Δεν χωραγαν οι πεζοι...Αν διασταυρωνοσουνα με καποιον..Επρεπε να..Κατεβεις στο δρομο...!!

    Ο Δημος λοιπον..Ειδε την μακακια...Βοηθουντος και του συλλογου της περιοχης...Και ΤΡΙ πλασιασε
    τα πεζοδρομια...!!
    Ετσι...Καπιοι..Βρηκαν...χωρο για το παρκιν...Των αυτοκινητων τους...Μπροστα στα σπιτια τους...!!
    Και οι πεζοι...Οπως πριν...Πηγαινουν απο τον..Δρομο...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο Βόλο πάλι φίλε μου μαχαιρη φτιάξαν ποδηλατόδρομους αλλά το πλάτος τους είναι τόσο που να χωρά να παρκάρει αυτοκίνητο. Σατανικό ε! Και ξέρεις ο Έλληνας γενικά πόσο σεβασμό δείχνει στο συμπολίτη του!!!

      Διαγραφή
    2. Στο Βόλο πάλι φτιάξαν ποδηλατόδρομους, τόσο φαρδείς όσο να χωρά να παρκάρει ένα αυτοκίνητο. Και ξέρεις βέβαια Νεοέλληνας πόσο σέβεται το συμπολίτη του!!. Και οι ποδηλάτες; Η απάντηση στην τελευταία σου παράγραφο."Οπως πριν...Πηγαινουν απο τον..Δρομο...!!

      Διαγραφή
  2. Αγαπητέ φίλε. Όλοι μας έχουμε βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις. Συμφωνώ ότι η φοροδιαφυγή γνωρίζει ένταση. Υπάρχει, όμως, ένα τεράστιο αλλά. Οι καταναλωτές φέρουν μέγιστη ευθύνη επ' αυτού. Όταν παίρνεις την απόφαση να μην ξαναπάς στο τάδε μαγαζί, επειδή για κάποιο λόγο δεν σε άφησε ικανοποιημένο (π.χ. σέρβις, μη απόδειξη κ.ά.), τότε πρέπει να το δηλώσεις στον υπεύθυνο του μαγαζιού. Πρέπει να γνωρίζει τον λόγο, για τον οποίο δεν θα ξαναπατήσεις στο μαγαζί του. Να τους πεις π.χ. κύριε σεν σέβεστε τον αντικαπνιστικό νόμο κι ως εκ τούτου αυτή θα είναι η τελευταία φορά που πατάω ή δεν κόβετε τις προβλεπόμενες αποδείξεις και επομένως δεν μου αφήνετε άλλη επιλογή από το να μην επισκέπτομαι το τσιπουραδίκο σας. Το να κάνεις τον Κινέζο, να πεις ευχαριστώ και να φύγεις, δημιουργώντας στον άλλον την ψευδαίσθηση ότι ίσως κέρδισε έναν πελάτη είναι άδικο για τον καταστηματάρχη. Οφείλουμε να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι πρέπει να βελτιωθούν, ότι πρέπει να καταστούν πιο προσιτοί, ότι πρέπει να γίνουν πιο επικοινωνιακοί. Εμείς οι ίδιοι να γίνουμε πιο επικοινωνιακοί. Με λίγα λόγια ο Έλληνας (καταναλωτής)αγνοεί τα δικαιωμάτα του και τις υποχρεώσεις του και πολύ συχνά θεωρεί τα όρια μεταξύ αυτών των δυο δυσδιάκριτα. Τις καλησπέρες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...τουλάχιστον καπετάνιε, έστω και στο τέλος,ο περιπτεράς
    μας έσωσε"... Μια από τα ίδια και εδώ, λίγο πιο βόρεια, στην Κοζάνη. Η κρίση, κρίση και οι τιμές: ΤΙΜΕΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Την Καλησπέρα μου καπετάν Χρήστο...
    Πάντα θα υπάρχει ελπίδα...μα το θλιβερό είναι που φτάσαμε,
    να θαυμάζουμε και να επικροτούμε το αυτονόητο...!

    Σπάνιο "ζωντανό" ο ευσυνείδητος σήμερα, ίσως κι απειλούμενο είδος...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπερα καπτα Χρηστο...
    Αυτα γινονται σε ολη την Ελλαδα.Αποδειξεις δεν κοβει κανενας ,ειδικα στην εστιαση αλλα και ελεγχος δεν υπαρχει αφου δεν υπαρχει κρατος.
    Στο νησι μας,ειμαστε λιγοι και ολοι γνωριζομαστε, αποδειξεις δινουν ελαχιστοι .
    Οταν κανεις το ''καθηκον'' σου σε λιγο καιρο δεν εχεις που να πας και απο που να ψωνισεις .
    Καθε μερα πρεπει να μαλωνεις με τον φουρναρη,τον ψιλικαντζη,τον καφετζη,τον σουβλατζη,τον βενζινα ,τον κρεοπωλη κλπ.
    Εγινες λοιπον εχθρος με ολους και σου μενει η κλεισουρα και η απομονωση .
    Ισως το καλοκαιρι να ερθουν οι εφοριακοι για ελεγχο.
    Θα φανε θα πιουνε θα τα παρουνε και θα φυγουν.
    Σκεφτομαι οτι ισως τελικα η λυση ειναι ο '' Γερμανος αντιβασιλεας'',αφου χασαμε καθε αρετη και αγαπη στη πατριδα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπάρχουν πολλές "ελπίδες" αλλά διάσπαρτες.
    Αν δεν βρεθεί κάποιος να τις "ενώσει" δεν γίνεται τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλή Σαρακοστή καπετάνιε ...σε αυτό τον τόπο δύσκολα έως αδύνατο να αλλάξει κάτι ......όταν αυτός ο τράχηλος άντεξε 400 χρόνια σκλαβιά είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι ? όταν εδώ στην πόλη μου την Κοζάνη οι συμπολίτες μου χόρευαν και ασπάζονταν τους της ζωης μας είναι δυνατόν να υπάρχει ελπίδα ? με έναν περιπτερά δεν έρχεται άνοιξη....

    Kωνσταντινος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν ξέρω... αλλά θέλω να ελπίζω πως ίσως εν τέλει μπει μια τάξη σε τούτη τη χώρα.
    Καλη Σαρακοστη!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Kαλησπέρα,
    λένε "ο κακός γείτονας σε κάνει καλό νοικοκύρη"
    υπάρχουν φορές,λοιπόν,που πρέπει να παίξουμε το ρόλο του "κακού"...
    για το καλό όλων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και, όμως, αστεία αστεία κάτι φαίνεται πως αρχίζει να αλλάζει. Απέχουμε πολύ, βέβαια, από το ιδεατό αλλά θεωρώ ότι κάνουμε δειλά βήματα προς τα μπρος.
    Ακόμη και η τυρόπιτα για την οποία... φαγώθηκες (κι ας μην την έφαγες!): το σκεπτικό σου δεν είναι λάθος, έχει βάση, από την άλλη όμως είναι μία φιλική κίνηση του καταστηματάρχη προς τον πελάτη. Ας το δούμε κι έτσι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κακόβουλα, υβριστικά, ειρωνικά σχόλια διαγράφονται.
Τα greeklish δεν τα αντέχω. Θεωρώ ότι προσβάλλουν την αισθητικη της πλούσιας Ελληνικής Γλώσσα μας και διαγράφονται ακόμη κι αν είναι ενδιαφέροντα.
Δεν είμαι επαγγελματίας του είδους και γράφω γιατί νοιώθω όμορφα μ΄αυτό που κάνω. Έτσι δεν θα αφήσω κανένα να μου χαλάσει το κέφι μου.
Ο ευπρεπής διάλογος όμως με συναρπάζει και τον επιδιώκω.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...