ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Ο "ΓΟΛΓΟΘΑΣ" ΜΙΑΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΣ "Το Πάσχα του Νεοέλληνα"

Της φίλης
Σμαράγδας Τσοκαταρίδου

Πάσχα! Η μεγαλύτερη γιορτή των Ορθοδόξων Χριστιανών και η πιο πλούσια σε έθιμα και παραδόσεις. Αντίστοιχη λέξη είναι η “Λαμπρή” γιατί τη γιορτάζουμε με μεγάλη λαμπρότητα άλλωστε η μέρα της Ανάστασης είναι μια μέρα γεμάτη χαρά και ευεξία. Ήδη διέπουμε περίοδο Σαρακοστής και όλο αυτό το διάστημα ο πιστός προετοιμάζεται σωματικά και πνευματικά ώστε να βιώσει το Πάσχα.
Συνηθίζω στη στήλη αυτή να φέρνω σε αντιπαράθεση το παρόν με το παρελθόν. Πως βίωναν οι άνθρωποι το Πάσχα του τότε με το Πάσχα των τελευταίων χρόνων.
Μια αναδρομή μισό αιώνα περίπου πριν, γύρω στο ’60. Θυμάμαι μια εβδομάδα μετά από τον Ακάθιστο ύμνο ακολουθούσε η εβδομάδα της καθαριότητας του σπιτιού ώστε να υποδεχτούν το Πάσχα πεντακάθαροι. Ανασκουμπώνονταν λοιπόν οι νοικοκυρές και ξεκινούσαν με το “άσπρισμα” του σπιτιού. Το σπίτι είχε καπνιστεί όλο το χειμώνα από τις σόμπες που καίγανε και έπρεπε να καλυφθούν οι μουντζουριές τους. Δεν υπήρχε περίπτωση παραμονή Πάσχα να βλέπεις σπίτι άβαφτο! Άντε μόνο καμιάς ακαμάτρας… Οικιακές ηλεκτρικές συσκευές δεν υπήρχαν στα σπίτια κι όλα γίνονταν με τα χέρια.
Αμέσως μετά το άσπρισμα ακολουθούσε γενική καθαριότητα απ’ άκρη σε άκρη. Πλύσιμο κουρτινών, κουβερτών, σεμέν. Θα θυμάστε πως σπίτι χωρίς σεμέν κολλαρισμένο δεν υπήρχε. Σήμερα έχουν καταργηθεί αυτά και οι σύγχρονες νοικοκυρές ομολογώ πως έχουν διευκολύνει πολύ τη ζωή τους. Τα τότε χαλιά (κιλίμια, βελέντζες, κουρελούδες) βγαίναν στα περβάζια και τινάζονταν επιμελώς με το “τιναχτίρι” να φύγουν σκόνες και σκουπίδια. Τη δουλειά αυτή σήμερα την κάνουν οι ηλεκτρικές σκούπες και τα συνεργεία καθαρισμού. Η μπουγάδα επίσης γινόταν στο χέρι. Σε κάθε αυλή στήνονταν ένα τσίγκινο καζάνι όπου βράζανε τα ασπρόρουχα. Πόσος κόπος!!! Τα σύγχρονα πλυντήρια- στεγνωτήρια μας έχουν απαλλάξει. Ακολουθούσε σχολαστικό ξεσκόνισμα και τέλος καθαριότητα του πατώματος με πανιά και παρκετέζες στα γόνατα. Έτσι γινόταν τότε το αερόμπικ εφόσον ούτε γυμναστήρια υπήρχαν ούτε περίσσια χρήματα. Τα σπίτια μοσχοβόλαγαν από πάστρα. Η μια νοικοκυρά συναγωνιζόταν την άλλη ποια θα έχει το όνομα της πιο “προκομμένης”. Σήμερα δε μας απασχολεί καθόλου ο χαρακτηρισμός αυτός.
Για εμάς τα παιδιά οι μέρες αυτές ήταν μέρες χαράς. Απορροφημένες οι μάνες μας με τις δουλειές του σπιτιού δεν είχαν τόσο την έννοια μας και ούτε μας βάζανε τις φωνές που ξεχνιόμασταν στις αλάνες και μας έβρισκε η νύχτα.
Η μεγαλύτερη χαρά μας ήταν τα καινούρια παπούτσια που μας αγόραζαν για να πάμε στην Ανάσταση. Θυμάμαι πως κοιμόμουν αγκαλιά με τα λουστρινένια παπούτσια μεγαλύτερα κατά ένα ή δύο νούμερα γιατί ήμασταν στην ανάπτυξη και έπρεπε να βολευτούμε για μία χρονιά. Με λίγο βαμβάκι εντός ερχόταν στα ίσια τους. Σήμερα αυτό είναι υποχρέωση της νονάς. Να πάει στο βαφτιστήρι της την Μεγάλη Πέμπτη την παραδοσιακή λαμπάδα και τα παπούτσια. Εκείνα τα χρόνια οι νονές δεν τηρούσαν αυτές τις υποχρεώσεις.
Το πρωί της Μεγάλη Πέμπτης λουσμένα και με τα καλά μας Πηγαίναμε να μεταλάβουμε. Προηγούνταν υποχρεωτικά μια εξομολόγηση στο κατηχητικό σχολείο.
Από Μεγάλη Δευτέρα κάθε βράδυ πηγαίναμε στην εκκλησία για να παρακολουθήσουμε την ακολουθία του Νυμφίου. Ήταν εβδομάδα καθολικού πένθους, δεν άκουγες τραγούδια παρά μόνο ύμνους και τροπάρια κατανυχτικά. Οι καμπάνες ηχούσαν πένθιμα όλη την εβδομάδα. Εμείς τα παιδιά βέβαια βαριόμασταν εντός του Ναού και ξεχυνόμασταν στο προαύλιο για να τρέξουμε και να παίξουμε... Οι γονείς απορροφημένοι με τη λειτουργία ξεχνούσαν την επιτήρησή μας. Αργότερα, στην εφηβεία η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν μια ευκαιρία να φλερτάρουμε και να ανταλλάξουμε με τους “νυμφίους” στα κλεφτά καμία αγκαλιά. Μεγάλη Πέμπτη λόγω που ξενυχτούσαν το Χριστό και Μεγάλη Παρασκευή που ήταν η ακολουθία του Επιταφίου ξεφεύγαμε από την προσοχή τους και την τήρηση του αυστηρού ωραρίου.

Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κακόβουλα, υβριστικά, ειρωνικά σχόλια διαγράφονται.
Τα greeklish δεν τα αντέχω. Θεωρώ ότι προσβάλλουν την αισθητικη της πλούσιας Ελληνικής Γλώσσα μας και διαγράφονται ακόμη κι αν είναι ενδιαφέροντα.
Δεν είμαι επαγγελματίας του είδους και γράφω γιατί νοιώθω όμορφα μ΄αυτό που κάνω. Έτσι δεν θα αφήσω κανένα να μου χαλάσει το κέφι.
Ο ευπρεπής διάλογος όμως με συναρπάζει και τον επιδιώκω.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...