ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Το ταξί το Mercedes... (κείμενο & φωτογραφίες)

Οι αποσκευές μου στο πόρτ-μπαγκάζ του Mercedes ταξί κι εγώ βολεμένος στο κάθισμα του συνοδηγού. Ο οδηγός έβαλε μπροστά μηχανή και air-condition κατέβασε χειρόφρενο και το ταξίδι προς την πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ ξεκίνησε.
-Πόσο μακριά είναι από δω η Κουάλα Λουμπούρ;
-320-330 χιλιόμετρα πάνω κάτω.
-Πόση ώρα θα μας πάρει;
-Γύρω στις 4 ώρες!

«Βάστα Χρήστο, είναι μόνο η αρχή. Μέχρι το Βόλο έχουμε... Καλό ταξίδι!»
Αφήσαμε πίσω την πύλη του λιμανιού και η λέξη «ζούγκλα» που τόσες φορές χρησιμοποίησα στις προηγούμενες περιγραφές μου έμοιαζε να απομακρύνεται, αλλά να και πάλι να επανέρχεται και ξανά το ίδιο αλλά σε πολύ ήπιους τόνους.
Ο πολιτισμός σιγά-σιγά κέρδιζε μέτρα από το «άγριο». Έθετε νέα όριά μεταξύ τους προσαρτίζοντας εδάφη για λογαριασμό του. Η διαδρομή ενδιαφέρουσα, ήρεμη, πράσινη, καθαρή.
Το αυτοκίνητο αν και παλιό, ιδανικό για ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι, δεν έμελλε να το κάνω μαζί του.
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω αυτή η ξεχωριστή επαγγελματική φάρα των ταξιτζήδων ξεδίπλωσε τα διεθνή χαρακτηριστικά της. Ίδιοι παντού οι ταρίφες.
Σαν γνήσιος Ολυμπιακός δεν ανέχομαι να ακολουθώ την ΑΕΚ. Παρά τις πιέσεις μου προς το οδηγό να προσπεράσει και να αναλάβουμε την πρωτοπορία αυτός δεν ενέδωσε. Είχε αλλού το νου του!
Μπροστά μας ένα πρατήριο Caltex! Ανάβει φλας κάνει δεξιά παραβιάζοντας διπλή γραμμή και μπαίνει μέσα.
Όχι για ανεφοδιασμό! Όχι!
Για να με ταράξει, να μου σκαντζάρει αυτοκίνητο και από το νόμιμο Mercedes ταξί να καταλήξω πριν προλάβω να κάνω κιχ σ’ ένα ιδιωτικό μαλαισιάνικης κατασκευής PROTON.
Οι ταξιτζήδες είναι σαν τη μουσική και τα μαθηματικά.
Παγκόσμια φαινόμενα!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

Ο ναύτης Βολταίρος

Ο μονίμως χαμογελαστός Φιλιππίνος ναύτης Βολταίρος (Voltaire Curilan), παίρνει την εκδίκησή του σ' έναν απρόσμενο και σκληρό διαγωνισμό ύψους με ένα ΜΠΟΝΣΑΪ γίγαντα!...

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

«Γεια σου Maverick Guardian»

Η 26η Νοεμβρίου 2014 ήταν η μέρα άφιξης του νέου πλοιάρχου. Έφτασε πρωί-πρωί κατ’ ευθείαν από άλλο καράβι της εταιρείας που πριν 2-3 μέρες πουλήθηκε κάπου στην Κίνα.

Για μας τους ναυτικούς όταν ακούμε για πωλήσεις δεν αισθανόμαστε καλά και μάλιστα όταν πρόκειται για μια εταιρεία που έχει στόχο την διεύρυνσή της. Κάτι δεν μου κάθισε καλά μέσα μου…

«Ένστικτο που αντιλαμβάνεται το κακό;»
«Ένστικτο που κάνει λάθος;»
«Οικονομικά προβλήματα; Πιθανόν!»
«Μεγάλη, συμφέρουσα τιμή πώλησης; Κι αυτό πιθανόν»
«Γιατί μειώνεται ο στόλος αντί να αυξάνεται;»
Ερωτηματικά που έχουν βάση!
Τις απαντήσεις θα δώσει ο χρόνος!

Είχαμε μπροστά μας τρεις μέρες, έναν αρκετά καλό χρόνο για μια ήρεμη και πλήρη παράδοση/παραλαβή πλοιαρχίας όπως κι έγινε. Εγώ έπρεπε να πετάξω στις 29.
Είπαμε πολλά, γράψαμε άλλα τόσα, μιλήσαμε για δουλειές που έγιναν, δουλειές που δεν έγιναν, δουλειές που είχαν δρομολογηθεί, υπολογίσαμε, υπογράψαμε και σφραγίσαμε χαρτιά… πολλά χαρτιά… και το πρωί της 29ης Νοεμβρίου 2014, γύρω στις 10, ημέρα Σάββατο, έπαψα να είναι ο πλοίαρχος του MV Maverick Guardian. Η πλοιαρχία είχε περάσει σε άλλον.
Έχω την αίσθηση ότι αν ο πλοίαρχος ζυγιστεί λίγο πριν και λίγο μετά την παράδοση θα αποδειχθεί ότι το «μετά» θα είναι ελαφρύτερο από το «πριν». Μεγάλο το βάρος της ευθύνης, ασήκωτο πολλές φορές!
Είχα μερικές ώρες μπροστά μου να ετοιμαστώ. Να μαζέψω τα υπάρχοντά μου, να φτιάξω τις βαλίτσες μου. Κλείστηκα στο υπνοδωμάτιο και έβαλα στη σειρά σαν στρατιωτάκια έτοιμα για επίθεση, ρούχα, εσώρουχα, κάλτσες, παπούτσια, βιβλία...
Αν σε κάτι είμαστε experts εμείς οι ναυτικοί είναι η ταχύτητα που ετοιμαζόμαστε, πως τακτοποιούμε τις βαλίτσες μας, είτε την ώρα του μπάρκου είτε του ξεμπάρκου. Κάτω τα χοντρά, πάνω τα ‘λαφριά, ανάμεσά τους ευαίσθητα και εύθραυστα, στις γωνιές αυτά που πιθανολογείς ότι μπορεί να χρειαστείς κατά το ταξίδι για να τα βρίσκεις εύκολα και άλλα τέτοια travel tips.

Είχε πάει δώδεκα το μεσημέρι και είχα τελειώσει. Κατέβηκα στην τραπεζαρία για το τελευταίο επί του πλοίου γεύμα και επέστρεψα στο δωμάτιο για το τελευταίο μπάνιο. Ότι έκανα αυτές τις τελευταίες ώρες τα έκανα για… τελευταία φορά. Ήμουν έτοιμος, μετρούσα λεπτά!
Κάθισα για… τελευταία φορά στο γραφείο του καπετάνιου έφερα μια βόλτα την περιστρεφόμενη πολυθρόνα και σηκώθηκα σχεδόν αμέσως.
Έπιασα τα πράγματά μου, 1 βαλίτσα, 1 σάκο και 1 χειραποσκευή, τα έβγαλα στον αλουέ (διάδρομο). Γύρισα και κάθισα στον καναπέ.
Στις 3 το απόγευμα το τηλέφωνο χτύπησε. Ο αξιωματικός φυλακής μας ενημέρωσε.
«Το ταξί περιμένει στην πύλη»

Αγκαλιαστήκαμε με τον νέο καπετάνιο, σφίξαμε τα χέρια κι ευχηθήκαμε ο ένας τον άλλον τα καλύτερα, «καλά ταξίδια», «καλή πατρίδα». Κρύψαμε κάποιο δάκρυ γυρνώντας την πλάτη ο ένας στον άλλον και χαθήκαμε, ο ένας στο δωμάτιο κι ο άλλος, εγώ, κατεβαίνοντας τις σκάλες ακολουθώντας τους ναύτες που κατέβαζαν στο μόλο τις αποσκευές μου.
Κατεβαίνοντας τη σκάλα του πλοίου κάθε φορά που ξεμπαρκάρω, αν και το ευλογημένο «νόστιμον ήμαρ» είναι στιγμές χαράς, με πιάνει μια σύντομη μελαγχολία. Δεν είναι λίγο διάστημα οι 7 μήνες και 19 μέρες. Κομμάτι ζωής που άφηνα πίσω πάνω σ’ αυτόν τον σιδερένιο γίγαντα που, ΝΑΙ, έχει ζωή. Βουβός κι αυτός σαν να ‘κλαιγε το χωρισμό μας!

Πάτησα την προβλήτα και είδα πάλι την απόσταση που με χώριζε απ’ το ταξί. Οι συγκινήσεις είχαν μείνει ξαφνικά πίσω. Η ζωή δεν περιμένει, έπρεπε να συνεχίσω να την κυνηγάω. Στο μυαλό μου τα ταξίδια που με περιμένουν. 

Lumut – Kuala Lumpur (ταξί)
Kuala Lumpur – Dubai (αεροπλάνο)
Dubai – Αθήνα (αεροπλάνο)
Αθήνα – Βόλος(ταξί)

Οι επόμενες 2 μέρες θα είναι πολύ κουραστικές. Παστωμένος σε κάποιο κάθισμα αεροπλάνου της οικονομικής θέσης ή αναμένοντας ξάγρυπνος το επόμενο αεροπλάνο σε κάποιο καφέ του αεροδρομίου του Dubai.
Φτάνοντας στην πλώρη του πλοίου κοντοστάθηκα και τράβηξα την τελευταία μας φωτογραφία. Οι δυο μας! Εγώ και το Maverick Guardian! Είχα την αίσθηση ότι πάλευε να σκύψει να μ’ ακουμπήσει να μ’ αγκαλιάσει. Κλαίγαμε σιωπηλά!

Γύρισα και κοίταξα το όνομά του. «Γεια σου Guardian», ψιθύρισα κοιτώντας γύρω μου μη μ’ ακούσει κανείς και με περάσει για τρελό. Είμαι σίγουρος ότι κάτι ανάλογο ψιθύρισε κι εκείνο αν και δεν το άκουσα με τ’ αυτιά μου. Η ψυχή μου όμως τ’ άκουσε…

Οι δύο Φιλιππίνοι ναύτες με τον έλληνα δόκιμο μηχανής δεν μ’ άφησαν να κουβαλήσω βαλίτσες. Τις πήγαν μέχρι το ταξί. Τις έβαλαν στο πορτ-μπαγκάζ με χαιρέτησαν και πήραν το δρόμο προς το καράβι.

Πριν μπω στο αυτοκίνητο είχα μια σύντομη κουβέντα με τον δόκιμο. Του ευχήθηκα καλά ταξίδια και αφού διάλεξε αυτό το δύσκολο επάγγελμα, καλή σταδιοδρομία.
«Προσπάθησε μόνο να μη σε αλλοτριώσει η θάλασσα και οι άνθρωποί της που κι αυτοί αλλοτριώθηκαν χρόνια πριν» 
Δεν ξέρω αν κι εγώ έχω χάσει τον εαυτό μου, δεν το καταλαβαίνω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι μου έχουν απομείνει ακόμα αισθήματα, συναισθήματα, δάκρυα, χαρά, λύπη, πόνος, χιούμορ... Ίσως κάποιες φορές να τα χάνω όλα αυτά εν ώρα εργασίας, ευθύνης, πίεσης, αλλά δεν έχουν χαθεί απ’ την ψυχή μου, ηρεμώ, συνέρχομαι και ξαναγίνομαι κανονικός άνθρωπος!
Ο δόκιμος πήρε το δρόμο προς το καράβι. Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα ξανά για τελευταία φορά, ανάμεσα στην τροπική βλάστηση, τη πλώρη του βαποριού.
Άνοιξα την πόρτα του Mercedes και χώθηκα μέσα…

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Οι μαϊμούδες...

Ξύπνησα την επόμενη μέρα κατά τις 8 ξεκούραστος, ευδιάθετος. Ήπια τον καφέ μου, πέρασα από το ship's office να μάθω πως πάει η εκφόρτωση από πρώτο χέρι, ήπια ακόμα ένα καφέ και αποφάσισα να κατέβω στο μόλο να δω ιδίοις όμμασι την όχι πλήρως φυσιολογική αλλά εντέλει ασφαλή θέση του πλοίου.

*****

Πριν φτάσουμε είχαμε αλλάξει τη θέση της σαβούρας στις δεξαμενές, στα τάνκια όπως τις λέμε στην ελληνοβαρβαρική ναυτική γλώσσα. Ο λόγος; Να σηκωθεί η πλώρη και να κάτσει η πρύμνη, έτσι ώστε το πλοίο να μειώσει το βύθισμά του όσο το δυνατόν περισσότερο στην πλώρη και να γίνει εφικτή η προσέγγιση όσο το δυνατόν πιο κοντά στα ρηχά. Μειώσαμε λοιπόν το έρμα στα πλωριά τάνκια και το αυξήσαμε στα πρυμνιά.

*****

Κατέβηκα τη σκάλα και άρχισα να περπατώ προς την πλώρη και τη ζούγκλα. Το πλοίο με υπερβολική μεν διαγωγή (trim), ασφαλές δε, έστεκε ακίνητο, υπομονετικό, αναμένοντας την εκφόρτωσή του για να επανέλθει σε φυσιολογικό trim πριν την αναχώρησή του για το άλλο μεγάλο λιμάνι της Μαλαισίας, το Port Klang.
Προχώρησα πέρα από την πλώρη του πλοίου προς το τέλος της προβλήτας μέχρι εκεί που άρχιζε το δάσος, πριν την πύλη του λιμανιού. Ξαφνικά η εικόνα που είχα πλάσει στο μυαλό μου ακούγοντας χθες τον ατζέντη, τα περί μαϊμούδων, εμφανίστηκε μπροστά μου. Ακριβώς όπως την είχα φανταστεί!

Στους παρακείμενους κάδους σκουπιδιών καμιά 10ριά από δαύτες, άλλες ανακάτευαν τα σκουπίδια και με επιδεξιότητα έτρωγαν ότι έβρισκαν και άλλες από μακριά παρακολουθούσαν. Προφανώς οι δυνατότερες της παρέας έκαναν κουμάντο, επέβαλλαν το νόμο που τις συνέφερε.
Λογικά πράματα, ανθρώπινα!...
Και που δεν ισχύει ο νόμος του ισχυρού; 

Έκατσα σε ασφαλή απόσταση κυρίως ακολουθώντας τα λόγια του πράκτορα για να μην τις τρομάξω. Τις παρακολουθούσα και τις φωτογράφιζα.
«Όλοι της γης οι κολασμένοι»...
Μερικά λεπτά αργότερα οι νταήδες της παρέας χορτασμένοι κατέβηκαν από τους κάδους και την θέση τους πήραν «όλοι της γης οι κολασμένοι», να γλύψουν κι αυτοί κανένα κόκκαλο, ότι είχε απομείνει.
Ότι είχαν αφήσει οι… ιμπεριαλιστές!
Πω, πω! Ότι να ’ναι λέω!...

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Δεμένοι στο λιμάνι του Lumut

Ο λιλιπούτειος μόλος
Αργά το απόγευμα της 24ης Νοεμβρίου 2014 το βαπόρι κατάφερε να δέσει στον εξαιρετικά κοντό ντόκο, με πρύμνη, ακομμοδέσιο και Νο7 αμπάρι εκτός του και πλώρη να εγγίζει τη ζούγκλα. Σε προβλήτα κατασκευασμένη για σκάφη το πολύ 150 μέτρων προσπάθησαν και βόλεψαν πλοίο 230 μέτρων. 

*****

Τώρα καταλαβαίνω γιατί μας «έτρεχαν» με την αναχώρησή μας από την Αργεντινή με τις ποσότητες και τη σειρά εκφόρτωσης των λιμανιών. Κάθε μέρα και καινούργια πλάνα, καινούργια προβλήματα και ξανά μανά από την αρχή.
Τι κι αν είχα «ονειρευτεί» ένα μήνα ρουτίνας εν πλω, χωρίς πολλές σκοτούρες, μακριά από λιμάνια, φορτωεκφορτώσεις, ατζέντηδες, λιμενεργάτες, τελωνεία, επιθεωρητές...

*****

Λέγαμε λοιπόν ότι φτάσαμε στο Lumut αλλά το Lumut άφαντο. Το είχα καταλάβει από την ώρα που πλησιάζαμε στο σημείο πρόσδεσης. Ήμασταν στο πουθενά; Η ζούγκλα, το σιλό, ο μόλος, το πλοίο, το νερό…
Στο βάθος μια γέφυρα ξεπρόβαλε από το πράσινο όπου σκουρόχρωμες κουκκίδες κινούμενες με ταχύτητα πάνω της και προς τις δύο κατευθύνσεις ανέδυαν οργασμό και αποκάλυπταν ότι το Lumut ήταν σιμά, κάπου πίσω(;) κάτω(;) από την πυκνή τροπική βλάστηση. 
Η γέφυρα στο βάθος
-Είναι μακριά η πόλη; Ρώτησα τον πράκτορα.
-Όχι. Απάντησε.
-Δηλαδή;
-Μισή ώρα περίπου με το ταξί.
-Μισή ώρα με το ταξί δεν είναι κοντά και θα κοστίζει κάμποσα δολάρια.
-Αρκετά, αλλά αν βγείτε τέσσερις και γυρίσετε μαζί το κόστος είναι μικρό κατ’ άτομο.
-Κατάλαβα! Όπως και το ότι οι περισσότεροι δεν θα βγούνε! Το καράβι πότε θα φύγει;
-Τέλος του μηνός περίπου. Όλα εξαρτώνται από τις βροχές.
-Καθόλου άσχημα, κοντά μια βδομάδα!
-Ναι. Πού θα πας μετά; Port Klang;
-Ναι, το καράβι θα πάει Port Klang, εγώ Ελλάδα. Αρκετά, έκλεισα εφτά μήνες και κοντεύω να φάω και τον όγδοο.
-Πολλοί! Είπε χαμογελώντας.
-Αρκετοί! Απάντησα.
-Πότε έρχεται ο καινούργιος πλοίαρχος; Έχετε βάλει άλλον ατζέντη γι’ αυτή τη δουλειά, Εμείς δεν είμαστε ενημερωμένοι για κάτι τέτοιο.
-Ναι, έβαλαν άλλον για τα crew changes. Μεθαύριο το πρωί θα είναι εδώ.
-Πάντως να ξέρεις έξω στην πόλη είναι ωραία.
-Το ξέρω, ήμουν εδώ πριν ένα χρόνο, έξω στο Lekir Bulk Terminal.
-Αλήθεια;
-Αν και δείχνει απομονωμένο μέσα στη θάλασσα είναι πιο κοντά στην πόλη.
-Ναι είναι πολύ πιο κοντά.
Lekir Bulk Terminal
-Ελπίζω να μην έχουμε προβλήματα με το καράβι έτσι που είναι δεμένο και στο σημείο που βρισκόμαστε, μέσα στη ζούγκλα.
-Μείνε ήσυχος, το μόνο πρόβλημα εδώ είναι η βροχή, λόγω της ευαισθησίας του φορτίου που πρέπει να έχετε το νου σας.
-Θα τον έχουμε. Γνωστά θέματα αυτά.
-Απ’ το δάσος μπορεί να δείτε να βγαίνουν μαϊμούδες, τίποτε άλλο. Βγαίνουν και πάνε κατ’ ευθείαν στους κάδους απορριμμάτων. Τρώνε τα πάντα, ότι βρουν, δεν αφήνουν τίποτα. Αλλά είναι ακίνδυνες, μόλις τις πλησιάζουν άνθρωποι εξαφανίζονται!
-Ε, αφού είναι ακίνδυνες… Ας τρώνε τα σκουπίδια, μειώνουν και τον όγκο τους!...
-Χαχα! Καλό βράδυ κάπταιν. Θα τα λέμε κάθε μέρα.
-ΟΚ! Καλό βράδυ.

Η εκφόρτωση είχε ήδη ξεκινήσει με ήρεμους ρυθμούς και μάλλον θα πήγαινε έτσι ως το τέλος. Καιρός πάλι να χαλαρώσουμε.
Το πλήρωμα, από καπετάνιο μέχρι καμαρωτάκι, είχαμε εφοδιαστεί τηλε-internet-ικές κάρτες. Παιδιά, γυναίκα, γονείς, φίλοι,... γκόμενες, ανάλογα το οικογενειακό στάτους του καθενός, περιμένουν να ακούσουν τη φωνή μας, να τους ακούσουμε, να τους δούμε και να μας δουν.
Μια όμορφη χαλαρή βραδιά, σ’ ένα βολικό λιμάνι, ήταν από νωρίς σε εξέλιξη.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Από το αγκυροβόλιο στο λιμάνι του Lumut-Malaysia, video No5 - All in One



Συνεχίζεται...

Chrisgio

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2019

Από το αγκυροβόλιο στο λιμάνι του Lumut-Malaysia, video No4



Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

Καλή Χρονιά


Chrisgio
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...