ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Το φαΐ και τα τσουρεκάκια...

Κοίταξα προς το μπάνιο! Να κάνω ή να μη κάνω; Μεγάλη απόφαση! Δεν πρόλαβα να το ξανασκεφτώ και χτύπησε η πόρτα! Να ‘τη πάλι η χοντρή χαμογελαστή! Μου φάνηκε συμπαθής και όχι τόσο άσχημη αυτή τη φορά! Είπαμε, ο άνθρωπος προσαρμόζεται εύκολα και γρήγορα!

Είχε έρθει να πάρει παραγγελία! Κρατούσε μολύβι, μπλοκάκι και άρχισε να μου μιλά αργά-αργά κινέζικα λες και θα τα καταλάβαινα συλλαβιστά. Άρχισα να γελάω βαριεστημένα. Σάστισε, σταμάτησε να μιλάει και άρχισε να γελάει κι αυτή. Είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συνεννοηθούμε με λόγια.
Δεν ξέρω πως αλλά με διάφορες κινήσεις των χεριών μου φάνηκε ότι κατάλαβε τι ήθελα να φάω. Μπριζόλα και τηγανητό ρύζι, ψωμί, αλάτι, πιπέρι, φρούτο, νερό και γάλα. Α, και κουτάλια, πιρούνια και μαχαίρια. Τα chopsticks δεν μπόρεσα ποτέ να τα χειριστώ. Και φαίνεται τόσο εύκολο σε κινέζικα χέρια!

Είκοσι περίπου λεπτά αργότερα ξαναχτύπησε τη πόρτα. Άνοιξα και την είδα να κρατάει έναν γεμάτο μεγάλο δίσκο. Μπήκε μέσα τον άφησε πάνω στο γραφείο.
Τι είχα παραγγείλει; Καμιά σχέση! Άλλα αντάλλων.
Τα πιάτα γεμάτα με άγνωστες μάζες. Το μόνο γνωστό το κρύο πολυβρασμένο και λασπωμένο ρύζι, σαν άσπρο τούβλο.
Δεν είχε καταλάβει! Παρ’ όλα αυτά πήγε και ετοίμασε ολόκληρο γεύμα (ο θεός να το πει) που δεν είχα παραγγείλει!... Ανοησία; Κουτοπονηριά;…

«Παρ’ τα πίσω» της είπα στα Ελληνικά νευριασμένος αλλά αμέσως μαλάκωσα και χαμογέλασα. Τι νόημα είχε να νευριάσω; Χαμογέλασε κι αυτή. Τα πήρε κι έφυγε και ξανάρθε με άλλα «καλούδια»! Βασανιστήριο!. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι δεν χρειαζόταν ξανάρθει, ότι δεν θέλω να φάω. Ξανάφυγε!

Σε λίγο ξαναχτύπησε η πόρτα. Πάντα χαμογελαστή άρχισε να με τραβάει απ’ το χέρι. Την ακολούθησα. Κατεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε στο ισόγειο. Συνέχισε να με κρατάει απ’ το χέρι. Μ’ έσυρε μέχρι τη κουζίνα. Ήθελε οπωσδήποτε να με ταΐσει. Η απαράδεκτη εικόνα της κουζίνας μου έδωσε τη χαριστική βολή. Τρόμος! Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που έμπαινα σε κινέζικη κουζίνα. Ίδια εικόνα και τότε και τώρα, βρώμα! Δεν θα έτρωγα εκεί μέσα. Γύρισα στο δωμάτιο!

Η πόρτα ξαναχτύπησε. «Να δω πότε θα τα παρατήσει» αναρωτήθηκα. Στο χέρι κρατούσε ένα τηλέφωνο και στην οθόνη ένα translator. Ίσως συνεννοηθούμε με τούτο δω, αλλά η εικόνα της κουζίνας στο ισόγειο ήρθε πάλι στο νου μου! Της παρήγγειλα ότι και την πρώτη φορά.
Τζάμπα κόπος.
Αυτή τη φορά έφερε όλα εκείνα «συμφωνήσαμε» αλλά το κρέας ήταν μαγειρεμένο με οσμή που για να το φάω έπρεπε να δείξω γενναιότητα! Άλλες γεύσεις και μυρωδιές! Κράτησα το ρύζι που αυτή τη φορά ήταν τηγανητό και τις τρεις μπανάνες, το αλάτι και το πιπέρι.
Την πήγα στο PC μου στο γραφείο και της έδειξα μια φωτογραφία με μια φρατζόλα και μια ακόμα με φέτες ψωμί. Κούνησε το κεφάλι της κι έφυγε να μου το φέρει. Σε ελάχιστο χρόνο ξαναγύρισε με τρία ψωμάκια σ’ ένα πιάτο. Την ευχαρίστησα κι έφυγε.
Το ρύζι, για να είμαι ειλικρινής, είχε κι αυτό τα «θέματά του» αλλά τρώγονταν όπως και το ψωμί, μόνο που δεν ήταν ψωμί αλλά γλυκά τσουρεκάκια, σχεδόν ίδιας γεύσης και μυρωδιάς με τα δικά μας.
Τα έφαγα με τη σειρά. Ρύζι, τσουρεκάκια, μπανάνες! Πρώτο, δεύτερο και φρούτο! Έφαγα «βασιλικά»!
Λίγο αργότερα ήρθε και μάζεψε τα πιάτα. Τα είδε άδεια και χάρηκε. Είχε φέρει την «αποστολή» της εις πέρας! Κατάφερε και με τάισε!
Τρεις φορές ακόμα έφαγα σε τούτο το μέρος με τη χοντρή να έχει πάρει το κολλάει. Ευτυχισμένη μου επανέλαβε τα ίδια πιάτα και τις τρεις φορές. Στο ενδιάμεσο με φόρτωνε με μπανάνες και εμφιαλωμένο νερό.

Οι κινέζοι κάθε άλλο παρά χαζοί είναι, αλλά απέχει τόσο πολύ η κουλτούρα τους από τη δική μας! Είναι απίστευτη η απόσταση!
Όσο για φαΐ τους, τι να πει κανείς... Όσοι επισκέπτονται κινέζικα εστιατόρια την Ελλάδα κοιμούνται ύπνο βαθύ αν πιστεύουν ότι τρώνε αυθεντική κινέζικη κουζίνα για την οποία θα τους έλεγα ότι απλά ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Επιτέλους είχα μείνει μόνος. Έξω είχε βραδιάσει και οι δυνάμεις μου άρχιζαν να με εγκαταλείπουν. Τότε, μετά από αρκετή σκέψη, πήρα τη μεγάλη απόφαση, να κάνω μπάνιο. Αφού πρώτα το έπλυνα με ζεστό νερό για αρκετή ώρα, το αποτόλμησα.

Έπεσα στο κρεβάτι καθαρός και χαλαρωμένος, αφήνοντας τη τηλεόραση να παίζει σε ένα αγγλόφωνο κανάλι, έτσι για να μη νοιώθω μόνος και αποκοιμήθηκα.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Στο ξενοδοχείο στο Lanshan

Σε μια ώρα φτάσαμε στο Lanshan.
Τεράστιοι δρόμοι, κυκλοφοριακή αναρχία, παρκάρισμα όπου να ‘ναι, σκουπίδια πολλά, φορτηγά παντός είδους και χρήσης να κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, προς και από το λιμάνι, και πολλά τρίκυκλα!...

-Είναι μεγάλη πόλη το Lanshan;
-Ε όχι και πόλη, χωριό είναι!
-Χωριό; Μοιάζει μεγάλο. Πόσους κατοίκους έχει;
-Πεντακόσιες χιλιάδες!

Μάλιστα! Σαν να λέμε χωριό η Πάτρα!
Άλλος κόσμος άλλα standards!
Ένα άσχημο, βρώμικο κινέζικο χωριό. Οι κάθετοι δρόμοι στους κεντρικούς ακόμα χειρότεροι. Το Passat έστριψε δεξιά σ’ έναν απ’ αυτούς και καμιά κατοστή μέτρα παρακάτω ξανά δεξιά σ’ έναν ακόμα μικρότερο που κατέληγε σ’ ένα αδιέξοδο που πλάτιαζε, κάτι σαν τυφλό parking. Μερικά σκονισμένα αυτοκίνητα παρκαρισμένα όπου να ‘ναι και αριστερά ένα ξενοδοχείο.
Σταμάτησε μπροστά στη πόρτα και ο «δικός» μου πετάχτηκε έξω, ξεφόρτωσε στα γρήγορα τα πράγματά μου και πριν καταλάβω που ακριβώς βρισκόμουν, την ώρα που έβγαινα εγώ, αυτός ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο κι εξαφανίστηκε σαν τον κλέφτη! Αντίδραση μιας ανάσας!
Προσχεδιασμένο το όλον να με αφήσει σε αθλιότητα μηδέν αστέρων και να χρεώσει πέντε. Το κατάλαβα αλλά αργά. Κάθε διαμαρτυρία θα ήταν στο κενό. Δεν θα καταλάβαιναν ή θα προσποιούνταν ότι δεν καταλάβαιναν ότι και να τους έλεγα. Θα με κοιτούσαν χαμογελαστοί και θα με εξόργιζαν. Η κομπίνα είχε πετύχει. Λάθος μου που βγήκα από το αυτοκίνητο.
Από την άλλη πόσες πιθανότητες για καλύτερο ξενοδοχείο να υπήρχαν στο Lanshan; Μηδαμινές! Κάπως έτσι δουλεύουν οι Kινέζοι, και όχι μόνο, με τους ναυτικούς αφού άλλοι πληρώνουν που βρίσκονται στην Ελλάδα χιλιάδες μίλια μακριά. Άσε που αν δημιουργήσεις θέμα θα λάβεις περίπου την εξής απάντησή σε μορφή παρατήρησης/νουθεσίας.
 «Έλα μωρέ τώρα κι εσύ, για μερικές ώρες παραμονής! Δεν έκανες λιγάκι υπομονή; Μήπως θα το αγόραζες; Άσε που μας χρέωσαν τα διπλά και τα δύο ξενοδοχεία»

Γνωστές τακτικές, με τον φτωχό ναυτικό να πληρώνει στο τέλος το μάρμαρο.

Ένας Κινέζος φάνηκε στη πόρτα με χαμόγελο που να σου ‘ρχεται η επιθυμία να τον χαστουκίσεις. Ιδιοκτήτης; υπάλληλος; καμαριέρης; Μπορεί και όλα! Άρπαξε τις βαλίτσες και τις έμπασε στο ξενοδοχείο. Τα άφησε μπροστά στη ρεσεψιόν και σαν ζώο έσκουξε στην άδεια αίθουσα. Μια νεαρή χοντρή πανάσχημη Κινέζα, κι αυτή με το ίδιο χαμόγελο, εμφανίστηκε από μια πόρτα στο βάθος.

*****

Όμορφες Κινέζες συναντάς μόνο στα ημερολόγια τοίχου εργοστασίων ελαστικών αυτοκινήτων.

*****

Κάτι είπαν αναμεταξύ τους έπιασε τη βαριά βαλίτσα και την μια χειραποσκευή και άρχισε να περπατάει προς τον ασανσέρ. Από πίσω εγώ με το άλλο σακβουαγιάζ.
Μυρωδιές νικοτίνης, βρώμικης μοκέτας και σκόρδου μετά από ρέψιμο, απλωμένες στην ατμόσφαιρα. Με τις «ευωδιές» να αρχίζω να τις συνηθίζω, μπήκα στο ασανσέρ σκεπτόμενος τι δωμάτιο με περίμενε!
Πολλές φορές όταν σκέφτεσαι αρνητικά βγαίνει σε καλό. Πλάθεις στο μυαλό σου το χείριστο και το κακό σου κάθεται μια χαρά. Αυτό έπαθα κι εγώ με το δωμάτιο. Άνοιξε η πόρτα και αντίκρισα την «τέλεια» αθλιότητα. Μου φάνηκε παράδεισος!
Η χοντρή έφυγε κι εγώ κλείδωσα τη πόρτα.
Πήγα κατευθείαν στα σεντόνια. Ησύχασα, ήταν καθαρά. Θα μπορούσα να ξαπλώσω μετά από ώρες, το μέτρημα των οποίων είχα χάσει.
Απέναντι από αριστερά μια τηλεόραση πάνω σ’ ένα πάγκο/γραφείο, δύο πολυθρόνες και δεξιά ένα ογκώδες air-condition 40ετίας, μια ανοιχτή χωρίς φύλλα ντουλάπα για κάθε χρήση και το υπέρτατης κακογουστιάς ημιδιάφανο γυάλινο διαχωριστικό του μπάνιου/τουαλέτας!...
Δίπλα στο κρεβάτι κρεμασμένη από το ταβάνι μια εξωτική χρυσοκόκκινη κινέζικη ταμπέλα με ιδεογράμματα. Με δύο κάδρα με ιδεογράμματα στολισμένοι και οι τοίχοι. Το μόνο θετικό  η εντός ανεκτών ορίων καθαριότητα.
Μήπως θα το αγόραζα το δωμάτιο;
Πολύ πιθανό να μου έλεγαν κάποιοι από πολύ μακριά!...
Οι κουρτίνες έκρυβαν τη θέα προς την πόλη, δηλαδή το χωριό, δηλαδή το Lanshan.
Αφελώς και περίεργος τράβηξα τη μια να δω τι ομορφιές μου έκρυβε. Τα σκονισμένα αυτοκίνητα στο πλατύ αδιέξοδο μου έκρυβε. Τέτοια γούστα! Την έσυρα ξανά να μείνω στην απομόνωσή μου. Δεν άντεχα άλλο «κάλλος». Το δωμάτιο καλύτερο από το έξω.
Τα πάντα μια συνήθεια και ο άνθρωπος ον προσαρμόσιμο. Φαντάζεσαι το χειρότερο, αποδεικνύεται απλά κακό και νοιώθεις ευτυχισμένος!
  
Συνεχίζεται...

Chrisgio

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

... προς το Lanshan, εικόνες Νο10


Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τρίτη, 7 Μαΐου 2019

... προς το Lanshan, κείμενο & εικόνες Νο9

Ο «φίλος» μου οδηγός έμεινε για ελάχιστα δευτερόλεπτα ακίνητος με τα χέρια του πάνω στο τιμόνι σαν να προσπαθούσε στα γρήγορα να ξεκουραστεί, αποκαμωμένος από το ταξίδι. Τεντώθηκε, άνοιξε την πόρτα και κατέβηκε. Ταυτόχρονα εκεί δίπλα η πόρτα ενός ολοκαίνουριου μαύρου VW Passat άνοιξε κι ένας ακόμα κινέζος βγήκε από την πόρτα του οδηγού. Κάτι είπαν αναμεταξύ τους κι αμέσως ο «δικός» μου ήρθε προς το μέρος μου και κάνοντάς μου νόημα να κατέβω προχώρησε προς το πορτ-μπαγκάζ. Ήταν φανερό ότι το ταξίδι με τον «ματρακά» είχε τελειώσει.
Κατέβασε τα πράγματά μου και χωρίς πολλά-πολλά, νοήματα και «διαταγές» τα φόρτωσε παρέα με τον άλλον στο «επώνυμο» αυτή τη φορά, αυτοκίνητο. Τελειώνοντας το φόρτωμα μου γύρισε τον… του - του γύρισα κι εγώ τον δικό μου - καβάλησε τον βαν του κι εξαφανίστηκε.
Ο οδηγός του Volkswagen, νέος ηλικιακά και γνώστης της αγγλικής μπήκε στο αυτοκίνητο και χαμογελαστός μου έκανε νόημα να μπω κι εγώ. Το χαμόγελο στους ασιάτες δεν θεωρείται οπωσδήποτε εγκαρδιότητα. Αμίλητος κάθισα στη θέση του συνοδηγού. Το καινούριο Passat όπως το περίμενα και μάλιστα μετά το κινέζικο βαν, ήταν σαν τη μέρα με τη νύχτα.
Γκάζωσε και ξεκινήσαμε για το Lanshan.
-Ωραία τα γερμανικά αυτοκίνητα! Πολύ καλό το Passat.
-Δεν είναι γερμανικό. Εδώ στη Κίνα κατασκευάζεται.
-Εντάξει αλλά γερμανικής τεχνολογίας αυτοκίνητο είναι! Όχι κινέζικό… είπα απαξιωτικά.
-Οκ δεν είναι κινέζικό, είπε ελαφρώς πειραγμένος.
-Δεν υπάρχει σύγκριση με τα κινέζικα!
-Ναι, είπε ξερά.
Πολύ θα το ήθελε κινέζικο αλλά ήξερε ότι απείχε από την ώρα που τα αυτοκίνητά τους θα συγκρίνονταν με ένα Volkswagen. Ήταν ωστόσο ο στόχος τους τον οποίον αργά ή γρήγορα θα τον πετύχουν! Ήδη τα Huawei χτυπάνε στα ίσια Samsung και Apple, γιατί όχι να γίνει τοίδιο και στα αυτοκίνητα!...
Σιωπή μερικών δευτερολέπτων!
-Πόσο απέχει το Lanshan από δω;
-Είναι κοντά, περίπου μια ώρα.
Ήταν ο ντόπιος ατζέντης, 32 ετών, παντρεμένος.
-Ένα παιδάκι, ε; ρώτησα.
-ΕΝΑ ΜΟΝΟ, απάντησε γελώντας.
Στην Κίνα αν τολμήσεις το δεύτερο παιδί τιμωρείσαι με πρόστιμα και φόρους. Ένας τρόπος της κινέζικης κυβέρνησης να σταματήσει το ακατάσχετο γεννοβόλημα.
Άλλος κόσμος!
-Το καράβι έχει έρθει; είναι στο λιμάνι;
-Όχι, είναι στο αγκυροβόλιο. Ίσως αύριο!
-Δηλαδή τώρα πάμε στο ξενοδοχείο;
-Ναι.
-Κοίταξε να είναι καλό!
-Καλό είναι! Απάντησε.
«Ας ελπίσουμε» είπα μέσα μου.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

... στο Rizhao, εικόνες Νο8


Συνεχίζεται...

Chrisgio
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...